For Love หวงรัก ต้องห้าม!

ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้ากระจกผมกำลังใส่เสื้อและจะติดกระดุมแต่ผมก็ชะงักเมื่อสายตาผมทอดมองเงาตัวเองในกระจก บนร่างกายของผมมีสิ่งหนึ่งที่มำให้ผมชะงักทุกครั้งเมื่อมองเห็นมัน รอยสักภาษาอังกฤษแบบนี้... ผมอ่านรอยสักเล็กๆที่เขียนพาดกับเหนืออกด้านซ้ายของผมทุกครั้งที่เห็นมัน มันเป็นประโยคสั้นๆประโยคหนึ่งเหมือนจะเป็นคำที่มีความหมาย ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่บนตัวผมได้ยังไงรู้แค่ว่าวันหนึ่งที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็เห็นมันแล้ว... ฟลุ่บ~ จู่ๆก็มีคนกอดผมจากทางด้านหลังทำให้ผมหลุดจากภวังค์นั้นมาได้ ผมมองใบหน้าของคนด้านหลังที่เอียงใบหน้ามามองผมผ่านจากกระจกบานนั้นเช่นกัน เธอยิ้มให้ผมก่อนจะเลื่อนฝ่ามือด้านซ้ายขึ้นมาวางไว้ที่แผ่นอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักนั่นและบิดบังมันจนหมด "ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วนะ...วายุ^^" 'วายุ'คือชื่อของผม ส่วนผู้หญิงที่กอดผมอยู่เธอชื่อ'นีน่า'เป็นแฟนของผมเอง ผมยิ้มบางๆให้เธอ นีน่าเลื่อนมือมาติดกระดุมเสื้อของผมให้จนหมดก่อนจะจับแขนผมหมุนตัวให้หันกลับไปหาเธอ "สวยมั้ย" เธอถามผมเมื่อหันไปหาจนเรายืนประจันหน้ากันพร้อมกับถามผมถึงการแต่งตัวของเธอ ผมเลื่อนสายตามองสำรวจเธอก่อนจะตอบออกไป "อื้ม ส

"วา...อ๊ะ" น้ำตาฉันระรื้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ ฉันพึมพำชื่อเขาออกมาแต่ก็ต้องเซไปอีกครั้งเมื่อถูกไอ้รุ่นพี่ที่นั่งกองกับพื้นลุกขึ้นมากระชากแขนฉันไว้ แต่ฉันก็เซไปแค่ก้าวเดียวเพราะว่าผู้ชายตรงหน้าของฉันตวัดเรียวแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวเพื่อยื้อฉันไว้ "เห้ย ปล่อย!" รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับกระชากแขนฉัน "รังแกผู้หญิงแบบนี้..." แต่ก็เท่านั้นเมื่อตัวของฉันไม่ได้เซไปไหนเลยเพราะเขาก็รวบเอวฉันไว้แน่นเหมือนกันเขาดึงฉันเข้าไปหาตัวจนกลายเป็นเหมือนกอด หัวใจฉันเต้นกระตุกเมื่อใบหน้าซบลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย "ไม่แมน" เสียงของเขาพูดพร้อมกับกระชากมือที่จับแขนฉันไว้ออกไปอย่างง่ายดาย มันเหมือนเขาทำไม่แรงแต่จริงๆแล้วมันแรงมากนะ ผู้ชายคนนี้แรงเยอะจะตายไปทำไมฉันจะไม่รู้ "มึง!" ฉันหันหน้าไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ถูกผลักออกไปเขากุมข้อมือข้างนั้นแล้วชี้หน้าเรา "ไม่อยากมีเรื่องนะ...แต่อย่ายุ่งกับเธอจะดีกว่า" ผู้ชายที่กอดฉันพูดขึ้นพร้อมกับกระชับอ้อมแขนเหมือนเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของฉันอยู่ จนรุ่นพี่คนนั้นมองเราสองคนสลับกันแล้วเขาก็กัดฟันกรอด "เออได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เขาโวยออกมาอ

*Paradise Pub "สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ทักทายผู้ชายคนหนึ่งที่มีอายุประมาณสี่สิบต้นๆพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆที่ฉันฝืนจนสุดพลังไปให้เขาแล้วทิ้งก้นลงนั่งบนโซฟาข้างๆเขาเพื่อทำตามหน้าที่ ในผับนี้หน้าที่ของฉันคือเป็นเด็กนั่งดริ๊งให้กับแขกวีไอพีระดับเฟิร์สคลาสบนชั้นนี้ ที่นี่เป็นชั้นบนสุดของผับจะเป็นระดับของแขกวีไอพีซึ่งบนชั้นนี้ก็ยังแบ่งไว้อีกโซนคือโซนของวีไอพีเฟิร์สคลาสเป็นโซนของลูกค้าที่กระเป๋าหนักจริงๆและค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะมีโต๊ะสำหรับลูกค้าแค่เพียงเจ็ดชุดเท่านั้น พื้นของชั้นนี้จะถูกยกระดับให้สูงขึ้นอีกและจะถูกล้อมรอบด้วยกระจกสีชาอีกชั้นพร้อมกับการแสดงและเด็กนั่งดริ๊งระดับท็อปของผับที่จะคอยบริการลูกค้าโดยหนึ่งในนั้นคือฉันด้วย การที่ชีวิตฉันดิ่งลงเหวทำให้ฉันเจอคนอยู่หลายประเภทยิ่งตอนที่ฉันได้มาทำงานในสถานที่แบบนี้ฉันก็ยิ่งเข้าใจ เมื่อก่อนตอนที่ฉันมีทุกอย่าง เงินทอง ลาภยศ ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง ฉันเคยไม่ชอบผู้หญิงที่ทำงานกลางคืนแบบนี้ในสายตาฉันพวกผู้หญิงพวกนั้นอยู่ในฝั่งไม่ดีและฉันไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปยุ่งเกี่ยวด้วย เมื่อก่อนฉันนิสัยไม่ดี ฉันหยิ่ง ฉันดูถูกคน และมันก็เหมือนเวรกรรมตา

หลังจากที่เราเดินออกมาจากตรงนั้นจนตอนนี้มาถึงที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย วายุก็ดึงแขนออกจากฉันทันที "เธอไปได้แล้ว" เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉันแต่ควักเอากุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเองแทน "แต่ฉัน..." "อย่ามายุ่งกับฉันเลย" เขาพูดสวนกลับมาจนฉันสะอึก เขายกแขนข้างหนึ่งเท้ากับหลังคารถและฉันเห็นว่าเขากำมือแน่นมาก "ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเธอกับฉันรู้จักกันแบบไหน..." เขาพูดพลางก้มหน้าแล้วหลับตาลง "แต่ตอนนี้...ฉันไม่อยากรู้จักเธอ" "วะ วายุ" "..." "นายให้โอกาสฉันไม่ได้เหรอ นิดเดียวก็ได้" "ให้เธอกลับมาทำร้ายฉันเหรอไง" เสียงของเขาเข้มขึ้นตอนพูดประโยคนี้ เขากระชากประตูรถเปิดออกทันที "แค่ตอนนี้ที่ฉันเห็นหน้าเธอ แค่ยังไม่ทันรู้จัก...เธอก็ทำร้ายฉันแล้ว" ปึ้ง! วายุทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถแล้วปิดประตูรถทันที ฉันเบิกตาโตมองกิริยาของเขาที่ยกมือขึ้นนวดหัวตัวเองก่อนที่จะซบหน้าผากลงกับพวกมาลัยรถ ขะ เขา ปวดหัวอีกแล้วเหรอ! "วายุ..." ฉันเรียกชื่อเขาแผ่วเบาอยู่นอกรถ เขาไม่ได้ยินเสียงฉันหรอกเพราะเสียงของฉันตอนนี้มันเบามาก ฉันแทบพูดอะไรไม่ออกเลยเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำ

*อพาร์ตเมนท์ "หลังจากที่ฟ้าหายไปประมาณอาทิตย์กว่าๆมันกก็ขับรถชน หมอบอกว่าหัวของมันได้รับความกระทบกระเทือนเลยทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวและความทรงจำช่วงหนึ่งอาจหายไป..." ฉันกัดปากตัวเองอยู่อย่างนั้น ในหัวยังคงมีคำพูดของพี่ครามวนไปมาซ้ำๆถึงเรื่องที่วายุความจำเสื่อม ความทรงจำที่หายไปคือตั้งแต่ช่วงเวลาสามสี่ปีก่อนที่เขาจะเริ่มรู้จักและคบกับฉัน นั่นหมายถึงในความทรงจำที่เหลืออยู่ของเขา...ไม่มีฉัน! "แล้วเรื่องของเขากับนีน่าล่ะคะ?" ฉันถามออกมามือของฉันกำแน่นเตรียมรับฟังคำตอบจากปากพี่คราม พี่ครามถอนหายใจหนักกว่าเก่าก่อนจะพูดขึ้น "ตั้งแต่ที่มันเข้าโรงพยาบาล นีน่าเป็นคนดูแลมันทุกอย่าง พี่ไม่รู้ว่านีน่าพูดอะไรกับมันบ้างแต่มันดูเชื่อใจแล้วมันกับนีน่าก็บอกว่าคบกัน ทางบ้านของมันก็ดูสนับสนุนเพราะเห็นที่นีน่าดูแลช่วยเหลือมันดีมาตลอด" "แต่พวกพี่ก็รู้ว่าวายุไม่ได้รักนีน่า แต่ทำไม..." "พี่ก็รู้ แต่นั่นมันก่อนที่ไอ้ยุจะความจำเสื่อม แล้วอีกอย่าง..." พี่ครามหยุดคำพูดไว้แล้วเหลือบมองหน้าฉัน "พูดเถอะค่ะ" "พวกพี่เห็นมันมีความสุข พวกพี่เห็นรอยยิ้มของมันทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันแทบเป็นบ้าให้ได้