LOGINThe rhythmic tapping of keys on Lauren’s keyboard was suddenly drowned out by a loud, echoing crash of thunder.
Sa labas ng bintana, biglang bumuhos ang napakalakas na ulan, turning the campus skyline into a blur of gray and flashing lightning. Anne looked up from her paperwork, staring at the window as the wind rattled the glass panes. She checked her phone, then frowned. "The weather advisory just updated. Typhoon Signal No. 2 na. The university gates are locked, and local roads are flooded. We’re stuck here tonight, Lauren." Lauren stopped typing, checking her own phone. "Grabe, no wonder zero bars bigla ang signal. I can't even book a ride." Anne stood up, sighing as she rubbed the back of her neck. "It's fine. The faculty building has backup generators, so the power won't cut out. But the central AC stays on, and it’s going to get freezing." True enough, as the storm raged outside, the temperature inside the office dropped rapidly. Lauren, wearing only her usual t-shirt and thin denim jacket, unconsciously hugged herself, her shoulders shivering slightly as she tried to focus back on the architectural blueprints. Napansin agad iyon ni Anne. Without saying a word, the professor walked over to her personal locker. She pulled out a thick, oversized dark green wool trench coat—the one she usually wore during winter lectures abroad. Walking up behind Lauren, Anne gently draped the heavy, warm coat over the younger woman's shoulders. The sudden warmth was immediate, but what caught Lauren off guard was the scent. The coat smelled intensely of Anne—rich vanilla jasmine and old paper. "D-Doc..." Lauren stammered, looking up, her cheeks flushing hot despite the cold room. "Don't argue with me on this, Miss Miller," Anne said, her voice soft but leaving no room for debate. She adjusted the lapels of the coat around Lauren’s neck, her long fingers lingering close to Lauren's collarbone for a second too long. "I can't have my best research assistant catching a fever." "Thank you," Lauren murmured, pulling the coat tighter around herself. It was so big on her that she felt completely enveloped by Anne's presence. Anne went to her small pantry corner and prepared two mugs of hot espresso, setting one down right next to Lauren's mousepad. Instead of going back to her own desk, Anne pulled up a rolling chair and sat right beside Lauren, looking at the computer screen. "Since we have all night, let's look at your horizontal load-bearing formulas again," Anne murmured, leaning close. The storm outside was chaos—howling winds, crashing rain, and blinding flashes of lightning. But inside the small office, lit only by the warm glow of the desktop monitor and a single desk lamp, it felt like an isolated sanctuary. Hours passed in a blur of shared calculations and quiet revisions. By 2:00 AM, the heavy workload and the hypnotic sound of the rain finally took their toll. Lauren’s eyes grew heavy. Without realizing it, her head began to tilt sideways, her eyelids fluttering shut until her forehead gently rested against Anne’s shoulder. Anne froze. Her breath hitched in her throat as she felt the soft weight of Lauren leaning against her. She looked down at the student’s sleeping face—free of the usual cynical defense mechanisms, looking incredibly peaceful under the dim light. Anne’s hand hovered over Lauren's shoulder, hesitating. The professional boundary screamed at her to wake Lauren up, to maintain the distance. But as another flash of lightning lit up the room, Anne leaned her head back against the top of Lauren’s, closing her eyes. "You're a dangerous distraction, Lauren Jade Miller," Anne whispered into the dark, empty office, her hand finally settling gently on Lauren’s arm, holding her close as the storm washed over the world outside.Nang mag-click ang pinto at tuluyang sumara, naiwang nakatayo si Lauren sa gitna ng faculty wing hallway. Ang kaniyang draft folder ay tila ba naging isang dambuhalang pabigat na kayang magpabagsak sa kaniya sa sahig. Ang hangin sa pasilyo ay biglang naging napakalamig, ngunit ang love bite na iniwan ni Anne sa kaniyang leeg kagabi ay tila ba nag-aalab sa hapdi—isang mapang-uyam na paalala na ang babaeng nagmamay-ari ng markang iyon ay may iba pang kargang babae sa kandungan nito kanina lang. Hindi niya alam kung paano niya nagawang maglakad palayo nang tuwid ang likod at walang emosyon ang mukha. Pero ang totoo, sa bawat hakbang niya palayo sa opisina ni Anne, unti-unting nadudurog ang kaniyang puso. Samantala, sa loob ng opisina, ang katahimikan ay bumasag sa pagitan nina Anne at Chiara. "Chiara, get the hell out of my office. Now," matigas at nagngangalit na utos ni Anne. Ang kaniyang boses ay tuluyang nawalan ng pormalidad, binalot ng isang mapanganib at madilim na ga
Pagkatapos na pagkatapos ng klase, hindi na nagdalawang-isip si Anne na iwanan ang kaniyang pormal na pasabi sa pamamagitan ng class beadle: ipinapatawag si Lauren sa kaniyang faculty office para sa isang private consultation tungkol sa kaniyang thesis adjustments. Lihim na napangiti si Lauren habang naglalakad sa faculty wing. Hawak ang kaniyang draft folder, inihahanda na niya ang kaniyang sarili na komprontahin ang kasintahan tungkol sa ginawa nitong pang-aasar sa klase at sa lantaran nitong pag-iwan ng marka sa kaniyang leeg. Sa sobrang pamilyar at pananabik, dinala siya ng kaniyang mga paa sa harap ng pinto ng opisina ni Anne. Subalit pagdating doon ni Lauren, hindi niya inaasahan ang eksenang bubungad sa kaniya. Dahil sa kuryusidad at pagiging kampante, pumasok siya nang walang kakatok-katok. The exact second the door swung open, her world frozen. May nakaupong ibang babae sa kandungan ni Anne. Tila nagulat pa ang co-professor na nakabihis ng isang eleganteng corpo
Pagpasok sa loob ng malawak na lecture hall, mabilis na naupo si Lauren sa kaniyang nakasanayang puwesto sa gitnang row. Hindi nagtagal ay pumasok na rin si Anne, bitbit ang kaniyang leather organizer. Nang magsimula ang lecture, ang buong silid ay binalot ng seryosong atmospera habang ipinapaliwanag ni Anne ang mga complex structural formulas sa white board. Habang seryosong nagsusulat ng notes si Lauren, wala sa sariling malakas na nagsalita ang kapwa student na nasa kaniyang tabi. "Jade... is... is that a love bite?!" Nakangiti at tila nanunukso ang boses at titig ng kaklase niya, sapat para marinig ng ilang mga estudyante sa paligid nila. Biglang napahinto ang pen ni Lauren. Natigilan siya at awtomatikong napahaplos sa kaniyang leeg. Doon niya narealize na marahil dulot ito ng marahas at nangingigil na pag-angkin sa kaniya ni Anne sa bathtub kaninang umaga—o kaya naman ay nung kasagsagan ng kanilang rounds kagabi sa penthouse. Sa sobrang pagmamadali at pagod, hindi na niya n
Nang mag-click ang pinto at tuluyang sumara, naiwang nakatayo si Lauren sa gitna ng faculty wing hallway. Ang kaniyang draft folder ay tila ba naging isang dambuhalang pabigat na kayang magpabagsak sa kaniya sa sahig. Ang hangin sa pasilyo ay biglang naging napakalamig, ngunit ang love bite na iniwan ni Anne sa kaniyang leeg kagabi ay tila ba nag-aalab sa hapdi—isang mapang-uyam na paalala na ang babaeng nagmamay-ari ng markang iyon ay may iba pang kargang babae sa kandungan nito kanina lang. Hindi niya alam kung paano niya nagawang maglakad palayo nang tuwid ang likod at walang emosyon ang mukha. Pero ang totoo, sa bawat hakbang niya palayo sa opisina ni Anne, unti-unting nadudurog ang kaniyang puso. Samantala, sa loob ng opisina, ang katahimikan ay bumasag sa pagitan nina Anne at Chiara. "Chiara, get the hell out of my office. Now," matigas at nagngangalit na utos ni Anne. Ang kaniyang boses ay tuluyang nawalan ng pormalidad, binalot ng isang mapanganib at madilim na galit. N
"Gutom lang ako... I was trying to go to the kitchen," mahinang bulong ni Lauren, bahagyang isinasandal ang kaniyang ulo sa balikat ng propesor. "Pero hindi ko pa pala kayang maglakad nang maayos dahil sa ginawa mo." Isang mahinang tawa ang kumawala sa dibdib ni Anne, ang mahinang vibration nito ay direktang naramdaman ni Lauren sa kaniyang likod. "I'm sorry, baby. I just couldn't help myself. You were too irresistible tonight." Hinalikan ni Anne ang gilid ng leeg ni Lauren bago marahang kumalas sa yakap. Lumapit siya sa walk-in closet at kumuha ng dalawang silk sleeping robe. Lumapit siya pabalik sa dalaga, at sa napakaingat na paraan—tila ba hinahawakan ang isang napakarupok na mamahaling glass sculpture—ay dahan-dahan niyang isinuot kay Lauren ang oversized robe nito bago malambing na itinali ang sinturon sa baywang ng dalaga. Sunod niyang isinuot ang sarili niyang robe, hinahayaan itong nakabukas nang bahagya sa kaniyang dibdib. Bago pa man makahakbang si Lauren ay mabilis n
Halos hindi na maalala ng naguguluhang utak ni Lauren kung ilang beses siyang inangkin ni Anne sa loob ng silid na iyon. Ang bawat sulok ng penthouse ay naging saksi sa marahas at walang preno nilang pagsasama, kung saan ang bawat haplos ng propesor ay tila ba sinusulat muli ang bawat guhit ng kaniyang katawan.Dumating na nga sa puntong nanghina na nang tuluyan ang dalaga. Sa pagitan ng gipit na paghinga at mga luhang dulot ng labis na sarap, nagmakaawa na talaga siya para tigilan ng kaniyang propesor. "Anne... please, no more... h-hindi ko na kaya," paos at gabi-gabing bulong ni Lauren, habang ang kaniyang mga daliri ay nangangatog na nakakapit sa unan.Subalit tila mas ikinahook pa iyon ni Anne. Ang marinig ang sariling pangalan na binibigkas ng kaniyang estudyante sa ganoong ka-vulnerable na estado ay mas lalo lamang nagpainit sa kaniyang dugo. Isang malawak at mapaglarong ngiti ang sumilay sa mga labi ng Montgomery woman—isang ngiti ng ganap na tagumpay at pag-angkin. Imbis