MasukSynopsis Sa mata ng lahat, si Safara Gomez ay isang simpleng estudyanteng nerd na walang kapansin-pansin—laging nakasuot ng makapal na salamin at simpleng damit. Ngunit ang hindi nila alam, si Safara ay anak ng isang mayamang angkan, may taglay na katangi-tanging ganda, at itinago lamang ang kanyang tunay na pagkatao upang makaiwas sa mapanirang intriga ng mundo ng mga mayayaman. Sa kabila ng kanyang pagpapakumbaba, hindi siya nakaligtas sa pang-aapi ng mga kaklase, lalo na ng elitistang grupo ni Sabrina. Gayunpaman, nanatili siyang matatag dahil sa pangarap na makatapos ng pag-aaral. Ngunit isang pustahan mula kay Vince Rosales, ang gwapo at sikat na campus heartthrob, ang nagdala sa kanya sa pinakamasakit na karanasan sa buhay niya. Sa gitna ng pagkabigo at pagkasira ng puso, napilitan si Safara na ilantad ang kanyang tunay na katauhan sa isang grandeng beauty pageant na ginanap sa kanilang campus. Sa kabila ng pagkagulat ng lahat, siya ang naging sentro ng atensyon at itinanghal bilang reyna ng gabi. Ngunit hindi iyon ang huling sorpresa ni Safara—sa parehong gabi, iniwan niya ang eskwelahan, dala ang pangakong babalik siya hindi para magpatawad, kundi para maghiganti sa mga taong nagmalupit sa kanya. Handa na si Safara na muling ipakita ang kanyang lakas at talino. Ngunit paano kung ang kanyang pagbabalik ay hindi lang magdulot ng hustisya, kundi muling buhayin din ang sugatang puso?
Lihat lebih banyakLily
I had already sacrificed a lot for them and I wouldn’t hesitate to sacrifice more. My somber life as a wolfless single mother may be hard, but at least I got my twins to put sunshine on my dull life. They’re the main reason I’ve got to keep going no matter what.
As soon as I pushed the glass door open, the chit-chatting voice of my other co-worker shut down. Their squinted eyes were fixed on me as I bowed down to greet them, but instead, they moved away from me as if I were infectious before their mocking laughter reached my ear.
Ignoring them, I went to the staff room and put on my apron because the restaurant would open anytime soon.
The door pushed open, letting my coworker barge in.
“I don’t feel well, so I’m gonna ask you to fill in for me today,” she arrogantly began, crossing her arms across her chest.
I simply nodded in response.
“You were the only one who’s gonna serve the customers and wash the dishes later. Do you get it?”
“Yes, I hope you feel better soon,” I replied, forcing a smile.
Another tiring day at work began. I did everything they asked me to do without any hint of disapproval or even dismay just to please them so they’d stop throwing hateful comments about me and my life.
Because being a wolfless she-wolf only means getting the least opportunity and poor treatment is just normal as I am nonetheless but useless in everyone’s eyes.
I was holding a tray full of drinks and food, walking towards the last table on the corner to serve it when I felt my feet trip over something.
Everything happened so fast, and the next thing I knew my face reached the floor with the drinks and food scattered everywhere.
I immediately got back up, disregarding my bleeding wrist caused by the shattered glass on the floor, and attended to the wet customer.
“I’m sorry. I’m really sorry, Ma’am,” I kept on apologizing, but it was all put in vain when her palm hit my cheek sharply.
“You’re so stupid! I want to talk to your manager!” she shrieked, pushing me aside.
I stepped back in pain with my palm on my aching cheek.
By looking behind, I found Sarah, my other coworker, smiling from ear to ear, holding a mop.
“You may want to meet our manager in the break room,” she playfully chuckled, smirking before cleaning up the mess I made.
With a heavy heart, I walked back to the break room to change and clean up myself. But when I entered, another two workers of mine were there.
“Sir, she’s here,” one of them called, and all I could do was take a deep breath, knowing what would happen next.
As soon as my manager stepped out, I bowed my head and began apologizing countless times.
“We’ve just lost one of our regular customers here, Lily!” his angry voice roared, causing my shoulders to shake in fear.
“I didn’t mean to do it, Sir. I just… tripped over something,” my voice was shaky.
“Can a wolfless she-wolf like you get any stupider?!”
Being reminded of how powerless I am, couldn’t get any painful, but I composed myself. “I-It’s true, Sir,” I mumbled, lifting my head as tears welled up in my eyes.
“Well, I don’t care what your reasons are. The amount of food you’ve wasted will be deducted from your salary,” he said with finality in his tone before walking away.
The set of tears that I’ve been holding since then pooled down my cheeks.
“I’m starting to think that the father of your children left you because you were good for nothing.”
“Being a single mother must be hard. But I think you deserve it.”
Both of my coworkers laughed, shaking their heads with a smile on their faces.
I knew I should have left this job a long time ago. But I’d rather endure their judgement and terrible attitude than see Evan and Zoey starve.
At exactly 7 in the evening, my shift finally ended. I gathered my things and hastily headed out.
A black Lexus car that was parked right in front of the restaurant was the first thing I noticed. The window pulled down, and seeing Aiden inside, I didn’t waste any time and approached the car.
I shut the car door and put my seatbelt on, waiting for him to start the engine, but he didn’t.
“Why? Is there something wrong?” I asked, puzzled, looking up into his hazel-brown eyes.
His forehead creased before his hands reached my left wrist, and asked, “What’s this?”
I immediately drew my wrist and back, hiding the cut I got a while ago.
“J-just an accident at work,” I reasoned.
“Be honest with me, Lily. Are you even treated right at your job?”
“Y-yes, of course. I’m good, you have nothing to worry about,” I lied as I knew telling him the truth wouldn’t change anything.
I’ve been through enough hardships in life, so I’m certain I could take it. And I don’t think this irrelevant problem like this should be of his worry anymore.
“You know I can offer you work at the Packhouse instead. The tasks there would be easier and Alpha can pay you a good amount of money.”
“No, Aiden. You’ve given me enough help already and I’m grateful for that. But I’m happy and contented at my job right now.”
In the end, Aiden just agreed with me and drove me back home.
My lips automatically widened into a smile upon hearing little voices inside as I reached the door.
Evan and Zoey were seated on the small single couch, facing the little TV I bought with my first salary.
“I’m home.”
Both of them rushed and hugged me tightly as they went on by my side to kiss both my cheeks.
The warmth of their embrace reminded me that I was truly at home and the huge burden on my chest vanished by just seeing bright smiles on their faces.
They resumed watching TV while I grabbed myself a glass of water by the small kitchen when I overheard a familiar name being mentioned on TV.
My heart skipped a beat upon hearing his name once again after a long time.
As if my feet had their own brain that leaped from the distance to see the TV.
Despair and regret lanced through me seeing his photo flashed on the screen. It was small but was enough for me to confirm it was him.
“The popular business tycoon Wade Johnson’s on his way to take over and claim the whole Milford of Pennsylvania—”
My jaw dropped upon hearing the newscaster’s statement, causing my entire body to run cold. I was glued at my place, unable to move when the glass of water I was holding slipped onto my hand, causing a loud and sharp noise of breaking glass.
Does that mean he’s coming here? To claim the land I’m living at.
Last Chapter Third Person POV Mabilis lumipas ang panahon. Mula sa maliit na pangarap ni Selena na maging tanyag na modelo, ngayon ay isa na siyang sikat at hinahangaan hindi lamang sa buong Europa kundi pati na rin sa Asia. Ang kanyang pangalan ay palaging laman ng mga fashion magazine, at ang kanyang lakad sa runway ay palaging pinapalakpakan. Ngunit sa likod ng kanyang kasikatan, hindi niya kailanman nakalimutang bumalik sa pinanggalingan. Tuwing may bakasyon, agad siyang umuuwi sa Pilipinas para makasama ang kanyang pamilya. Sa paglipas ng mga taon, lalo lamang tumibay ang ugnayan nilang mag-anak—si Vince na laging proud sa kanyang anak, si Safara na hindi nawawalan ng luha tuwing iniinterbyu ang anak sa TV, at ang kambal na sina Seth at Sethea na palaging proud sabay sigaw ng "Ate namin 'yan!" Sa huling eksena ng kwento, makikita si Selena na nakatayo sa backstage ng isang malaking event sa Paris. Hawak niya ang isang maliit na kahon, at nang buksan niya ito, isang liham a
“Thank you, Mom and Dad. Hindi ko kayo bibiguin. Aabutin ko ang pangarap ko para sa inyong lahat,” ngiti kong sabi habang yakap ko silang dalawa.Ramdam ko ang mahigpit na yakap ni Mommy sa akin, habang si Daddy naman ay hinimas ang aking buhok. “Alam naming kaya mo 'yan, anak,” malambing na sagot ni Mom. “At kahit gaano kalayo, lagi kaming nasa likod mo.”Sa mga sandaling 'yon, alam kong kahit saan man ako dalhin ng landas ng pangarap ko, may uuwian pa rin akong tahanan—ang pamilya kong laging naniniwala sa akin.Hanggang nagpasyahan kong pumasok sa loob ng silid upang mag-ayos ng gamit. Kunti lang ang dinala ko dahil ayon kay Tita Mea, may mga damit na raw na nakaabang para sa akin doon—mga gown, sapatos, at accessories na siya mismo ang pumili. Habang inaayos ko ang iilang personal na gamit sa maleta, hindi ko maiwasang mapangiti. Ito na ang simula ng pangarap ko, ang unang hakbang patungo sa mundo ng pagmomodelo.Habang inilalagay ko ang paborito kong cologne at picture frame nami
Selena POV Masaya ako sa mga panahong nabuo ang aming pamilya. Ngayon ay 23 years old na ako, at ang dalawa kong kapatid na kambal—sina Seth at Sethea—ay 13 years old na. Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang, nasa likod ako ni Mommy habang nagtatago kay Daddy dahil ayaw kong magpa-goodnight kiss. Ngayon, college graduate na ako at may sarili nang mga pangarap. Pero kahit may kanya-kanya na kaming mundo, nananatili pa rin kaming buo—masaya at matatag. Si Mommy at Daddy, para pa ring magkasintahang laging nagpapakilig sa isa't isa. Si Seth at Sethea naman, kahit palaging nagtutuksuhan, ay hindi mapaghiwalay at sobrang protective sa isa’t isa. Minsan naiisip ko, ang swerte namin. Hindi man naging madali ang pinagdaanan nina Mommy at Daddy, pinili pa rin nilang lumaban—hindi lang para sa isa’t isa, kundi para sa amin. At ngayon, habang nakaupo ako sa garden ng mansion na puno ng tanim ni Mommy, at rinig ang tawanan ng kambal sa background, hindi ko maiwasang mapangiti. Ito ang bu
Special ChapterThird Person POVLumipas ang maraming taon at naging masaya at tahimik ang pagsasama nina Vince at Safara. Sa kabila ng mga pagsubok at hindi pagkakaunawaan noong nakaraan, unti-unti nilang naitayo ang isang pamilyang puno ng pagmamahalan, respeto, at pagkakaintindihan.Si Safara, na dating palaban at masungit, ay naging isang mapagmahal at maalagang ina. Sa bawat umaga, siya ang unang gumigising upang ihanda ang almusal ng pamilya, palaging may ngiti sa labi habang pinapanood ang kambal nilang sina Selene at Seth na masayang naglalaro sa sala. Si Vince naman, sa kabila ng pagiging abala sa negosyo, ay siniguradong may oras siya para sa kanyang pamilya. Tuwing gabi, hindi siya pumapayag na hindi mabasa ng kwento ang kambal bago matulog.Ang kanilang bahay ay puno ng halakhak at masasayang alaala. Sa bakuran, nagtayo si Vince ng mini playground para sa mga bata. Si Safara naman ay nagtanim ng mga bulaklak at halamang gamot sa gilid ng bahay—isang paalala ng kanyang pagi
Chapter 54 (Final Chapter) Safara POV Nakasimangot akong tumingin kay Vince. Ewan ko ba—hindi ko talaga maiwasang tingnan siya nang masama. Parang... nakakainis siyang tingnan. Naiinis ako. Nandidiri ako. Naalibadbaran talaga ako sa kanya. "Hoy, ikaw!" sigaw ko. "Ano pa ang tinunganga mo diyan
Chapter 53Pagkahapon, agad akong nagbihis para puntahan si Safara sa ospital. Habang pababa ako ng hagdan, natanaw ko si Marga sa sala—at nakita ko kung paano niya pinapagalitan ang mga kasambahay.“Mga inutil! Estupida! Mga hampas-lupa!” sabay buhos ng juice sa ulo ng isa naming katulong, na hind
Chapter 52Pero hindi ko iyon tinanggap.“Buti pa mag-order na tayo,” sabi ni Kim, sabay kuha ng menu.“Let’s have fun!” sigaw ni Jane.“Yeah!” sabay taas ni Safara ng kamay, sabay ngiti.Napako ang tingin ko sa kanya. Sa ngiti niya. Sa mga mata niyang tila wala na akong puwang. Doon ko napagtanto…
Chapter 55 – "Princess, Spy, at ang Buntis na Bride"Safara POVAng bilis talaga ng panahon. Parang kailan lang, umiiyak ako sa ospital, tapos ngayon… KASAL KO NA.Andito lahat ng mga kaibigan ko, pati si Selena — ang panganay naming anak ni Vince. Hindi na ako nagtaka kung bakit sobrang ayos at el












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Ulasan-ulasan