Her Feral Professor [ Your Professor Shouldn't Taste You]

Elyndor City.

Business District.

Sa gitna ng mga nagtataasang gusali na kumikislap sa ilalim ng gabi, nakatayo ang isa sa mga pinaka-kilalang kumpanya sa lungsod.

Ardyn Venture Holdings.

Isang subsidiary company ng Ardyn International na nakatuon sa startup investments at business partnerships.

Kahit gabi na, maliwanag pa rin ang ilaw sa pinakamataas na palapag kung saan matatagpuan ang opisina ng presidente.

Sa loob ng malawak na opisina, tahimik na nakaupo si Vaelisse Elionne Ardyn sa gilid ng kanyang mesa.

Nakayakap siya sa isang matangkad na lalaki.

Mahigpit.

Sapat para magmukhang magkasintahan.

Bagsak ang mahaba niyang itim na buhok sa balikat nito habang nakasandal ang ulo niya sa dibdib ng lalaki.

Sa panlabas na tingin, isa itong romantikong eksena.

Ngunit sa loob-loob ni Vaelisse, pakiramdam niya ay unti-unti nang nadudurog ang puso niya.

Dahil alam niyang may taong paparating.

At kailangan niyang marinig nito ang lahat.

"Babe..." malambing niyang tawag.

Bahagyang natawa ang lalaki.

"Yeah?"

"Sa tingin mo ba..." marahan niyang sabi habang mas hinigpitan ang yakap. "Masyado akong mabait minsan?"

Napataas ang kilay ng lalaki.

"Mabait? Ikaw?"

Napangiti si Vaelisse.

"Oo naman."

"Ang dami kong binibigyan ng oras kahit hindi naman worth it."

"Especially people who don't belong in my world."

Tahimik na napabuntong-hininga ang lalaki.

Alam nito kung para kanino ang bawat salitang iyon.

"Babe..." anito. "Hindi ka ba nagsasawa?"

"Of course not."

Bahagyang ngumiti si Vaelisse.

"Sometimes entertaining people is fun."

"Pero eventually..."

Huminto siya sandali.

"Sawa ka rin."

At eksaktong sandaling iyon—

CLICK.

Bumukas ang pinto.

Kash!

Nahulog ang folder mula sa kamay ng lalaking nakatayo roon.

Nanlaki ang mga mata ni Caelan Dravik Valecrest.

Nakatitig siya sa eksenang nasa harapan niya.

Kay Vaelisse.

Sa babaeng pinakamamahal niya.

Sa babaeng pinangarap niyang makasama habambuhay.

At sa lalaking niyayakap nito.

Sa harap mismo ng mesa nito.

Parang tumigil ang oras.

Nang makita siya, dahan-dahang naghiwalay ang dalawa.

Ngunit wala man lang guilt sa mga mukha nila.

Kung mayroon man—

tila mas nainis pa sila dahil naistorbo.

Pakiramdam ni Caelan ay may kamay na humawak sa puso niya.

At unti-unti iyong dinurog.

"E-Elisse..."

Nanginginig ang boses niya.

"Sino siya...?"

Humina lalo ang tinig niya.

"A-anong ginagawa ninyo...?"

Takot siyang marinig ang sagot.

Takot siyang marinig ang katotohanan.

Mabagal na nagtaas ng kilay si Vaelisse.

Malamig ang titig niya.

Walang emosyon.

Walang pag-aalala.

Parang hindi nito kaharap ang lalaking minahal nito sa loob ng maraming taon.

"Caelan Dravik Valecrest."

Buong pangalan.

Walang lambing.

Walang init.

Parang isa lamang estranghero.

"Tapos na tayo."

Pakiramdam ni Caelan ay bigla siyang nabingi.

Ngunit hindi pa doon natapos.

Bahagyang ngumisi si Vaelisse.

"Ay hindi pala."

"Tapos na akong makipaglaro sa'yo."

Parang may sumabog sa isip ni Caelan.

"A-anong...?"

"Stop embarrassing yourself, Caelan."

Tumayo nang maayos si Vaelisse habang inaayos ang manggas ng kanyang blazer.

Pagkatapos ay direkta siyang tumingin sa mga mata nito.

At tuluyan siyang winasak.

"Did you really think someone like you could stand beside me?"

"Ako ang presidente ng Ardyn Venture Holdings."

"Tagapagmana ng Ardyn International."

"You're just a small businessman."

"I was only entertaining myself habang nandito ako sa Elyndor."

"You were never part of my world."

Bawat salita ay parang punyal.

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

Hindi makapagsalita si Caelan.

Nanginginig lamang siya habang nakatitig sa babaeng minahal niya nang buong puso.

Sa babaeng pinangarap niyang makasama habambuhay.

Ngunit ngayon...

tila isa lamang pala siyang biro rito.

Bahagyang natawa ang lalaking nasa tabi ni Vaelisse.

Pagkatapos ay tiningnan si Caelan mula ulo hanggang paa.

"So this is the guy?"

"I expected better."

Nanikip ang panga ni Caelan.

Ngunit mas masakit ang sumunod na sinabi ni Vaelisse.

"Hindi mo ba talaga naisip?"

"Magkaiba tayo ng mundo."

"Habang ikaw masaya na sa maliit mong kumpanya..."

"Tagapagmana naman ako ng Ardyn International."

"You can't even compare yourself to the people around me."

"Hindi kita kailangan."

At pagkatapos ay malamig siyang tumitig dito.

"Higit sa lahat..."

"Hinding-hindi ako bababa para lang pantayan ka."

Tuluyang nabasag ang natitirang kontrol ni Caelan.

Biglang pumasok sa isip niya ang lahat.

Lahat ng alaala nila.

Lahat ng gabing magkasama sila.

Lahat ng pangarap na sabay nilang binuo.

At ngayong nakikita niya ang eksena sa harap niya—

pakiramdam niya ay isa lamang siyang tanga.

Unti-unting nagsara ang kamao niya.

Nanginig ang buong katawan niya sa galit.

Sa sakit.

Sa pagkawasak.

Ngunit sa huli...

wala siyang sinabi.

Wala na siyang gustong marinig.

Hindi na niya kailangan ng paliwanag.

Sapat na ang nakita at narinig niya.

Mabagal siyang yumuko.

Pinulot ang nahulog na folder.

Pagkatapos ay malamig na tumingin sa kanilang dalawa.

Wala na ang dating lambing sa kanyang mga mata.

Puro sakit.

Puro galit.

Dahan-dahan siyang tumalikod.

Naglakad patungo sa pinto.

Ngunit bago siya tuluyang lumabas—

huminto siya.

At sa unang pagkakataon...

naging malamig ang boses ni Caelan Valecrest.

"One day..."

Mahina.

Ngunit mabigat.

"I'll make you regret this."

Pagkatapos noon ay tuluyan siyang naglakad palabas.

Punong-puno ng poot.

Punong-puno ng pagkawasak.

At hindi niya alam...

na sa likod ng malamig na ekspresyon ni Vaelisse—

unti-unti nang tumutulo ang mga luha niya.

Nanginginig ang mga labi nito habang pilit pinipigilan ang paghikbi.

"Sorry..."

Basag ang boses niya.

"Sorry, Caelan..."

"Kailangan kong gawin ito..."

"Para maprotektahan ka."

At tuluyan nang bumagsak ang kanyang mga luha.

Tahimik na tinapik ng lalaking kasama niya ang kanyang likod.

Wala itong sinabi.

Dahil alam nitong walang salitang kayang pagaanin ang sakit na nararamdaman niya ngayon.

Makalipas ang ilang minuto, unti-unting tumigil sa pag-iyak si Vaelisse.

Pinunasan niya ang mga luha sa kanyang mukha.

Pilit niyang inayos ang kanyang ekspresyon.

"Cassiel..."

Mahina ang boses niya.

"Okay na ako."

"Handa na akong iwan ang lugar na ito."

Napangiti siya.

Ngunit puno iyon ng pait.

"Sigurado akong hindi na siya ita-target ng mga kaaway ng pamilya."

Bumuntong-hininga si Cassiel Ardyn habang nakatingin sa pintong nilabasan ni Caelan.

"Ate..."

"Napakasama mo."

Diretsahan ang tono nito.

"Nakita ko kung gaano nasaktan ang bayaw."

"Mukhang pumunta pa naman siya rito para ibalita ang magandang nangyari sa kanya."

"Pero ito ang nakuha niya."

Mas lalong naging mapait ang ngiti ni Vaelisse.

"Wala akong magagawa."

"Hindi ko nga maprotektahan ang sarili ko ngayon."

"Paano ko pa siya mapoprotektahan?"

Napayuko siya.

Mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga kamay.

"Nasa dilim ang mga kaaway natin."

"Habang tayo ang nasa liwanag."

"Hindi ko kayang hayaan na madamay si Caelan sa problema ng pamilya natin."

Tahimik na umiling si Cassiel.

Kanina lamang ay kararating niya sa Elyndor City upang ipaalam kay Vaelisse ang lumalalang sitwasyon ng Ardyn Family.

Ilang miyembro ng pamilya ang bigla na lamang nawawala.

May mga executives na hindi na muling nakita.

Maging ilang researchers ay tila naglaho matapos umalis sa kanilang mga laboratoryo.

At malinaw sa kanilang lahat—

may kumikilos nang kalaban laban sa Ardyn Family.

Kaya siya pumunta rito.

Para balaan si Vaelisse.

Dahil sigurado siyang susunod na target ang Ardyn Venture Holdings.

At si Vaelisse mismo.

Huminga nang malalim si Vaelisse.

"Nakita mo 'yung folder na dala niya?"

Tumango si Cassiel.

"Business agreement."

Ngumiti si Vaelisse.

Sa pagkakataong iyon, may halong pagmamalaki ang kanyang ngiti.

"Sigurado akong matagumpay niyang nakuha ang panig ng Aurex."

"Sapat na iyon para makapagsimula siya."

"Para matupad ang pangarap niyang makapasok sa mundo ng real estate."

Bahagya siyang natahimik.

Naalala niya ang determinadong mukha ni Caelan.

Ang lalaking hindi kailanman sumuko sa mga pangarap nito.

Then she whispered softly—

"Caelan's company is growing too fast."

"It's enough for him to survive on his own now."

Ngunit unti-unting nawala ang kanyang ngiti.

Napuno ng lungkot ang kanyang mga mata.

"Ang sakit lang isipin..."

"Hindi ko siya masasamahang umangat."

"Hindi ko siya masasamahang i-celebrate ang mga tagumpay niya."

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kanyang tiyan.

At sa unang pagkakataon mula kanina—

lumambot ang kanyang mga mata.

"Pero sasamahan naman ako ng baby niya."

"Ng baby namin."

Isang mapait ngunit masayang ngiti ang sumilay sa kanyang labi habang marahang hinihimas ang kanyang tiyan.

"Baby..."

mahina niyang bulong.

"Iiiwan na natin si Daddy."

Muling namuo ang luha sa kanyang mga mata.

"Caelan..."

"Sorry."

"Sorry kung hindi kita masasamahang umangat."

"Dahil aalis na ako."

"Aalis na ako sa Elyndor City."

"At hindi ko alam kung hanggang kailan ako magtatago..."

"O kung muli pa ba tayong magtatagpo."