LOGINParang huminto ang oras sa loob ng laboratory nang marinig nila ang salitang iyon. Lahat ay napatingin sa matandang babaeng nakatayo sa bukana ng pinto, suot ang kupas na puting laboratory coat na puno ng mantsa at bakas ng mahabang panahon ng pagkakakulong. Gusot ang kanyang mahabang buhok at halatang nanghihina ang kanyang katawan, ngunit sa kabila ng pagod na nakaukit sa kanyang mukha ay malinaw ang mga luhang patuloy na pumapatak habang nakatingin kay Dera. Hindi iyon tingin ng isang siyentista sa kanyang eksperimento. Hindi rin iyon tingin ng isang estranghero. Punong-puno iyon ng pangungulila, pagsisisi, at pagmamahal na tila dalawampung taon niyang kinimkim.Napaatras si Dera habang hindi maalis ang tingin sa babae. "A-Anak?" mahina niyang ulit, halos hindi lumabas ang boses niya. Agad namang tumayo sa kanyang harapan si Alex bilang proteksyon, hindi dahil sigurado siyang kaaway ang babae, kundi dahil hindi na niya kayang magtiwala sa sinuman sa loob ng pasilidad na iyon. Simul
Umalingawngaw ang malakas na pagyanig sa buong underground facility habang isa-isang kumikislap ang mga ilaw sa kisame. Ang mga glass tanks sa paligid ay bahagyang nanginginig, dahilan upang marinig ang mahinang pagkalansing ng mga bakal na nakakabit sa mga ito. Maging ang mga lumang dokumentong nakakalat sa sahig ay nagsimulang liparin ng malamig na hangin na tila nanggagaling sa mas malalim pang bahagi ng pasilidad. Walang nagsasalita sa loob ng ilang segundo dahil lahat sila ay sinusubukang unawain kung ano ang nangyayari, ngunit sa ekspresyon ni Jian ay halatang may ideya na siya kung ano ang sanhi ng biglaang pagyanig."Dera... lumayo ka muna sa kanya," seryosong sabi ni Jian habang dahan-dahang itinataas ang kanyang baril, kahit hindi niya ito direktang itinutok kay Subject D-18. Napatingin si Alex sa kanya, halatang naguguluhan sa bigla nitong pagbabago ng kilos. "Anong ibig mong sabihin?" tanong niya. Huminga nang malalim si Jian bago sumagot. "Kapag nagsama ang dalawa... may
Habang bumababa ang lumang elevator patungo sa pinakailalim ng pasilidad, ramdam ng lahat ang bigat ng katahimikan na tila sumasabay sa paggalaw ng makina. Ang tunog ng bakal na gumagalaw at ang mahinang ugong ng kuryente ang tanging maririnig habang unti-unting lumalalim ang kanilang pagbaba sa lupa, at sa bawat palapag na kanilang nalalagpasan ay mas lalo lamang bumibigat ang pakiramdam ni Alex dahil alam niyang sa ibaba ay hindi lamang si Dera ang naghihintay sa kanila kundi ang mas malaking katotohanan na matagal nang itinatago ng Project Orpheus. Mahigpit niyang hawak ang baril habang panaka-nakang sinusulyapan si Jian, na ngayon ay tahimik ngunit halatang tensyonado, parang bawat segundo ay may bumabalik na alaala sa kanya na pilit niyang iniiwasan.Sa kabilang banda, si Lora ay hindi mapakali habang nakatitig sa digital display ng elevator na patuloy na bumababa. Hindi niya alam kung ano ang mas nakakatakot ang ideya na baka nahuli na si Dera at nasasaktan na ito sa ibaba, o an
Makapal pa rin ang puting usok na bumabalot sa buong archive nang pilit na binuksan ni Alex ang kanyang mga mata. Halos wala siyang makita sa paligid at bawat paghinga niya ay mabigat dahil sa usok na pumasok sa kanyang baga. Naririnig niya ang sunod-sunod na pag-ubo nina Lora at Ji Lian, habang si Jian naman ay patuloy na sumisigaw ng pangalan ni Dera. Nang unti-unti nang humupa ang usok ay mabilis na inilibot ni Alex ang kanyang paningin sa buong silid, umaasang makikita lamang niyang nakatayo si Dera sa isang sulok. Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo ay mas lalo lamang siyang kinakabahan dahil wala na ito roon. Ang tanging naiwan sa sahig ay ang flashlight na hawak ni Dera ilang minuto lamang ang nakalipas."Dera!" malakas na sigaw ni Alex habang mabilis na tumakbo sa iba't ibang bahagi ng archive. Isa-isa niyang sinilip ang mga mesa, cabinet, at maging ang makitid na lagusan sa likuran, ngunit wala siyang nakitang kahit anong bakas nito. Hindi siya mapakali. Sa buong buhay
Walang sinuman ang nagsalita matapos lumitaw ang mukha ni Lucien Orpheus sa monitor. Ang dating malamig na hangin sa ilalim ng lihim na silid ay tila lalo pang bumigat habang nakatitig silang lahat sa lalaking nasa live camera feed. Kung si Adrian ay mukhang isang taong puno ng karanasan at talino, si Lucien naman ay kabaligtaran. Mas bata ito, mas kalmado, at may mga matang walang anumang emosyon. Hindi ito ngumingiti nang malawak, ngunit sapat na ang bahagyang pag-angat ng sulok ng kanyang labi upang maramdaman nilang isa itong taong kayang gumawa ng kahit ano nang hindi kinakain ng konsensya. "Akala ko... patay na siya." Halos pabulong na sabi ni Jian habang hindi inaalis ang tingin sa screen. Napansin ni Alex ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay, bagay na ngayon lamang niya nakita mula nang makilala ito. Hindi madaling matakot si Jian, kaya kung ganito ang reaksyon niya, malinaw na mas mapanganib si Lucien kaysa sa inaakala nilang lahat. Napalingon si Dera kay Jian.
Ang mahinang ugong ng lumang computer ang tanging maririnig sa loob ng lihim na silid habang nakatitig ang lahat sa monitor. Walang nagsasalita dahil kahit hindi pa nagsisimula ang video ay ramdam na nila ang bigat ng kung ano mang katotohanang nakatago rito. Ang mga ilaw mula sa screen ay tumatama sa kanilang mga mukha habang dahan-dahang lumalabas ang lumang recording na mahigit dalawampung taon nang hindi nakikita ng sinuman. Nakahawak si Alex sa kamay ni Dera habang nakatayo sila sa harap ng monitor. Ramdam niya ang panginginig ng mga daliri nito at alam niyang hindi lamang ito dahil sa takot. Ito ay dahil sa pakiramdam na unti-unti nang bumabalik ang mga nawawalang bahagi ng kanyang buhay, mga bahagi na matagal na ipinagkait sa kanya. Sa kabilang banda naman ay tahimik na nakatayo si Jian. Hindi niya inaalis ang tingin sa screen, ngunit mababanaag sa kanyang mukha ang pag-aalala dahil mukhang alam na niya kung ano ang laman ng video. Pagkaraan ng ilang segundo ay tuluyan nang
Pagkauwi ko ng condo ko kinagabihan, pakiramdam ko parang hindi ako tao kundi isang character sa C-drama na biglang binilisan ang plot development, dahil sa loob lang ng ilang araw mula sa hospital drama, heart surgery, at surprise fiancé reveal, ngayon naman ay may paparating na kasal in exactly t
Nanatili ang katahimikan sa pagitan namin matapos kong sabihin ang salitang iyon na tila nagbago ng direksyon ng buong buhay ko, at ilang segundo siyang nakatingin lamang sa akin na para bang sinisigurado kung narinig niya ba nang tama ang sagot ko o kung dala lamang iyon ng desperasyon at takot na
Hindi ko alam kung anong mas nakakabigla, yung salitang punishment o yung paraan ng pagtitig niya sa akin na parang ilang araw na siyang may gustong sabihin pero pinipigilan lang dahil sa pride, position, at kung anu-ano pang dahilan na siya lang ang may alam.Nasa loob kami ng office niya. Tahimik
Katatapos ko lang mag-print ng kung anu-anong documents na feeling ko ay kayang gawin ng printer kahit wala ako, pero dahil secretary ako ng CEO, kailangan kong magmukhang very busy kahit ang totoo, half of my brain ay nag-iisip kung bakit parang allergic si Alexander sa sweet coffee.Bitbit ko ang







