I'M THE RICHEST MAN IN DISGUISE

Malamig ang hangin sa labas, ngunit abala ang paligid ng kilalang Greenfield Hotel sa Maynila. Daan-daang sasakyan ang nag-uunahan sa kalsada habang ang mga ilaw mula sa matatayog na gusali ay nagbibigay ng buhay sa gabi.

Sa harap ng isa sa mga p***o sa itaas na palapag, nakatayo ang isang lalaking nakasuot ng dilaw na uniporme at may bitbit na insulated delivery bag. Siya si Jeric. Inayos niya ang kanyang tindig, pinalitan ang pagod na mukha ng isang maayos na ngiti, kumatok nang tatlong beses, at naghintay.

"Magandang araw po, Sir! Narito na po ang delivery ninyo," sigaw niya nang may sigla sa mga labi.

"Sandali lang!" tugon ng isang boses-lalaki mula sa loob. May narinig pa siyang kaunting kaluskos bago ang yabag ng mga paa na papalapit sa p***o.

Dahan-dahang bumukas ang p***o. Ngunit sa isang iglap, napawi ang propesyonal na ngiti sa mukha ni Jeric. Nanigas ang kanyang buong katawan, tumigil ang paghinga niya, at tila binuhusan siya ng yelo sa kanyang kinatatayuan.

Sa loob ng silid, nakatayo ang isang hindi kilalang lalaki na nakabukas pa ang dalawang button ng polo. At sa likod nito, katabi ng malaking kama ay isang babaeng nakasuot ng puting bathrobe at kasalukuyang nagpapatuyo ng buhokgamit ang tuwalya… ang kanyang asawa, si Mariela.

"M-Mariela?" halos walang boses na lumabas sa bibig ni Jeric.

Nanginig ang mga kamay ni Jeric dahilan upang mabitiwan niya ang hawak na supot ng pagkain. Tumapon ang mainit na bulalo soup sa sahig, at agad na kumalat ang mamantikang sabaw nito sa mamahaling puting carpet ng hotel. Ang amoy ng pagkain ay mabilis na humalo sa amoy ng pabango sa loob ng kwarto.

Nagtaka ang isip ni Jeric sa kabila ng gulo ng kanyang damdamin. Ang Greenfield Hotel ay isang eksklusibong lugar na may mahigpit na patakaran; madalas ay hanggang lobby lamang pinapayagan ang mga delivery rider at kailangang iwan ang gamit sa reception desk. Paanong nagawa ng lalaking ito na paakyatin siya hanggang sa pintuan mismo ng kuwarto sa VIP floor?

Bago pa man niya masagot ang sariling katanungan, bumagsak sa kanya ang masakit na katotohanan. Sadyang pinagplanuhan ang lahat. Sinadya siyang i-assign sa order na ito para lang mahuli niya ang sariling asawa.

"Mahal?! I-Ikaw... anong ginagawa mo rito?!" gulat na sigaw ni Mariela mula sa loob. Mabilis niyang naibaba ang tuwalya at napahawak sa dibdib ng kanyang bathrobe habang nanlalaki ang mga mata sa gulat.

Nanlisik ang mga mata ng lalaking nagbukas ng p***o. Hahawakan na sana nito sa kwelyo si Jeric ngunit napahinto nang marinig ang tawag ni Mariela. Tumingin ito sa dalawa habang unti-unting lumilitaw ang isang nakakapang-init ng ulong ngiti sa kanyang mukha. Pinagmasdan ng lalaki si Jeric mula ulo hanggang paa—matipuno ang katawan, guwapo, ngunit nakadamit bilang isang ordinaryong rider na may amoy pa ng usok mula sa kalsada.

Isang mapang-asar na halakhak ang umalingawngaw sa tahimik na pasilyo ng hotel.

"Mariela, so ang asawa mo pala ay isang delivery rider?" Tumingin ang lalaki kay Jeric sabay iling habang nakapamulsa. "Sana pala nagpa-room service na lang ako kaysa nagpa-deliver sa labas. At least 'yong room service natin, marunong humawak ng order at hindi natatapon."

Ang lalaking iyon ay si Kevin. Alam niyang walang kakayahan at kapangyarihan si Jeric sapagkat nakikitira lamang ito sa pamilya nina Mariela at walang permanenteng trabaho. Dahil doon, wala siyang kahit anong bahid ng takot o respeto sa harap nito.

Tiningnan ni Jeric ang asawa nang may halong galit, sakit, at pagtataka. "Mariela, tatlong taon akong nakitira sa inyo... pero naglingkod ako nang tapat. Ako ang nagluluto araw-araw, naglilinis ng bahay, nag-aalaga ng dumi ng alaga ninyo, at gumagawa ng lahat ng gawaing-bahay. Ginawa ko ang lahat ng responsibilidad ko bilang asawa kahit minsan wala man lang akong narinig na 'salamat' sa inyo."

Huminga nang malalim si Jeric, ramdam ang panginginig ng sariling boses. "Sa loob ng tatlong taon, ni hindi mo man lang ako pinayagang hawakan ka dahil sabi mo hindi ka pa handa... inakala kong may prinsipyo ka. Inirespeto kita. Pero bakit? Dito lang pala ang bagsak mo?"

Bahagyang natakot si Mariela sa malamig at seryosong titig ng asawa, isang tingin na hindi niya pa nakikita kailanman kay Jeric. Ngunit mabilis ding nagbago ang expression ng mukha nito nang maalala niya kung sino ang kasama niya. Itinaas niya ang kanyang noo, inayos ang bathrobe, at umarte nang walang pakialam.

"Anong pinagsasabi mo, Jeric? 'Wag kang mag-imbento ng kwento diyan at 'wag mo akong ipahiya!" sigaw ni Mariela habang lumalapit sa p***o, dinuduro ang asawa. "Kilala mo ba kung sino ang kausap mo? Siya si Sir Kevin, ang CEO ng isang malaking investment firm at sole heir ng pamilya Arbismen! Pumunta siya rito para sa negosyo at ako ang napiling humawak ng account nila. May kontrata kami, pero maiintindihan mo ba 'yon? Hindi, 'di ba? Dahil utak-rider ka lang!"

Para kay Mariela, si Jeric ay nanatiling simbolo ng kahirapan, walang ambisyon, at kawalan ng mararating sa buhay.

Sumingit si Kevin habang nakaturo ang sapatos sa natapon na pagkain sa Carpet. "Hoy, rider. Tumingin ka nga sa ibaba. Irereklamo talaga kita sa app ninyo dahil natapon mo 'yang dala mo at pinadumi mo ang kwarto ko. Pero dahil asawa ka pala ni Mariela... sige, bibigyan kita ng chance. Bibigyan kita ng five-star review at hindi kita ipapa-terminate kung luluhod ka ngayon din at hihingi ng tawad sa akin."

Nagtama ang tingin nina Jeric at Mariela. Umasa pa rin si Jeric sa kaunting natitirang bait sa puso ng asawa, na ipagtatanggol man lang siya nito kahit paano. Ngunit mas matindi at mas masakit ang naging tugon ni Mariela.

"Ano pang hinihintay mo?" malamig na sabi ni Mariela. "Humingi ka na ng tawad kay Sir Kevin, Jeric. Lumuhod ka na diyan. Hindi mo gugustuhing kalabanin siya kung ayaw mong mawalan ng trabaho at makulong."

Ikinuyom ni Jeric ang kanyang mga kamao hanggan sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan. Kumirot ang kanyang dibdib sa labis na pambabastos at kawalan ng katarungan. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, napuno ang galit sa kanyang puso.

Nang humakbang siya papalapit nang isang beses upang turuan ng leksyon si Kevin, agad na napaatras ang huli dahil sa kitang-kitang diin sa mukha ni Jeric. Mabilis namang humarang si Mariela sa gitna habang itinutulak ang dibdib ni Jeric.

"Jeric! Ano ba?!" bulyaw ni Mariela habang masama ang tingin sa kanya. "Tingnan mo nga 'yang ginagawa mo! Nagmamatigas ka pa? Akala mo ba nababagay ka sa ganitong kalaking hotel? Tumingin ka nga sa salamin! Lumayas ka na rito bago ako tumawag ng security para kaladkarin ka pabalik sa kalsada!"

Tiningnan ni Jeric ang kamay ng asawa na nakatutok sa kanya, bago dahan-dahang ibinaba ang sarili niyang mga kamay. Mawawalan lang ng saysay ang makipagtalo sa taong pikit ang mga mata sa sariling pagkakamali. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Mariela, wala nang natitirang awa o pagmamahal sa kanyang mukha.

"Mariela... umaasa ako na darating ang araw na hindi mo pagsisisihan ang ginawa mong ito ngayon."

Walang pag-aalinlangang tumalikod si Jeric at naglakad papalayo sa pasilyo, hindi na nilingon pa ang natapon na pagkain o ang dalawang taong nakatayo sa p***o.

"Magdusa ka! Ang pinakamalaking pagsisisi ko sa buhay ay ang magkaroon ng walang silbing asawang tulad mo!" sigaw pa ni Mariela na umalingawngaw sa buong pasilyo bago malakas na ibinalibag ang p***o ng kuwarto.

Dere-deretso ang lakad ni Jeric hanggang sa makalabas siya ng hotel. Malamig ang hangin na sumalubong sa kanya sa kalsada, ngunit mas malamig ang nararamdaman ng kanyang puso. Sumakay siya sa kanyang motor at isinuot ang helmet.

Bago pa man niya maandar ang makina para umalis, biglang tumunog at nanginginig ang telepono sa kanyang bulsa. Tiningnan niya ang screen, isang unknown number mula sa isang pribadong linya.

Pinindot niya ang answer button. "Hello, Food delivery," sagot niya sa isang propesyonal at walang emosyong tono.

Ngunit hindi boses ng gutom na customer ang narinig niya, kundi isang seryoso at iginagalang na boses ng matanda sa kabilang linya.

"Señorito Jeric, ang iyong tatlong taong pagsasanay, pagsubok, at pagpapakumbaba sa pamilya Monterey ay opisyal nang natapos ngayong gabi. Nabili na ni Don Israel ang Capital Horizon Group at inayos na ang lahat ng papeles para maging bagong Chairman ka nito simula bukas."

Napatingin si Jeric sa mataas na gusali ng Greenfield Hotel sa kanyang harapan.

"Mabuti kung ganun," maikling tugon ni Jeric.

Nagpatuloy ang matanda sa kabilang linya habang may hawak na iba pang dokumento. "Gusto rin palang malaman ni Don kung dapat na bang pormal na ipakilala si Ma'am Mariela sa pamilya bilang isa sa mga tagapagmana ng bilyun-bilyong ari-arian ng mga Arbismen at Monterey?"

Mapait na napangisi si Jeric habang inaalala ang mga huling salitang binitiwan ng kanyang asawa sa pasilyo ng hotel.

"Ipapakilala siya?" malalim niyang hininga bago nagsalita. "'Wag na. Hindi siya karapat-dapat."

Ibinaba ni Jeric ang telepono at ibinalik ito sa kanyang bulsa. Pinitik niya ang accelerator, pinaangil ang makina ng motor, at mabilis na humarurot sa gitna ng kalsada.