Mag-log in“Sleep with me again, Samantha. Let my son watch the woman he betrayed choose his own father.” *** Sa loob ng tatlong taon ng pagsasama, tiniis ni Dr. Samantha Garcia ang malamig, makasarili, at kontroladong mundo ng kaniyang asawa na si Joshua Herrera. Kapag gusto lang ni Joshua, saka lang siya nagiging “asawa.” Ngunit kahit sa mga gabing magkatabi sila sa kama, hindi kailanman naramdaman ni Samantha ang lambing, pag-aalaga, o pagmamahal na matagal niyang hinahanap. Unti-unting nalunod si Samantha sa isang relasyong puro pananahimik, kakulangan, at pag-iisa. Hanggang sa bumalik sa Pilipinas si Gabriel Herrera upang sagipin ang negosyong unti-unting sinisira ng sariling anak. Si Gabriel ang ama ni Joshua. Isang makapangyarihang businessman na kilala sa pagiging malamig, dominante, at walang pusong magdesisyon. Ang lalaking hindi basta nagpapakita ng emosyon at lalong hindi madaling lapitan. Hindi aakalain ni Samantha na ang unang pagkikita nila ay mauuwi sa isang mainit na gabing hinding-hindi na mababawi. Sa piling ni Gabriel Herrera, unang beses mararamdaman ni Samantha ang lahat ng bagay na matagal niyang hinanap—at hindi niya alam kung kaya ba niyang takasan ang mga ito kapag tuluyan na siyang nadala sa pinagbabawal na pagnanasa. Kinabukasan, nalaman ni Samantha na buntis ang matalik na kaibigan ni Joshua na si Isabella… at si Joshua ang ama ng dinadala nito. Sa unang pagkakataon, tuluyang nabasag ang puso ni Samantha. Doon niya napagtantong matagal na pala siyang niloloko nito. Sinubukan niyang lumayo sa mag-ama, pero mas lalo naman siyang hinihila papalapit ni Gabriel na hindi niya dapat mahalin. Paano kung handang sirain ni Gabriel ang sariling anak para lang makuha si Samantha? Makakaya kayang mahalin ni Samantha ang ama ng lalaking nanloko sa kaniya kung ang lalaking ito ang unang nagparamdam ng tunay na pagnanasa at pag-aalaga?
view moreKabanata 1
Samantha’s Point of View “Gagabihin ako sa pag-uwi mamaya. Sobrang daming kailangan tapusin sa kompanya. Huwag mo na akong hintayin,” sabi ng asawa kong si Joshua pagkatapos niyang ubusin ang pagkain niya. Hindi man lang niya ako tiningnan sa mata. Busy siya sa pagtingin sa cellphone niya. Tumango lang ako. Wala naman akong magagawa kahit tumanggi ako. Palagi na lang ganito. “Si Dad pala. Uuwi siya mamaya. Baka dumiretso siya sa bahay natin. Ikaw na lang mag-asikaso,” dagdag niya. Tapos sabay tayo niya at dinala ang plato niya sa lababo. Humigpit ang paghawak ko sa kubyertos. Hindi ako makapaniwala na ngayon lang niya sinabi. Buong araw ako nasa bahay. Pwede naman niya akong i-text kanina para kahit papaano ay makapaghanda ako. “Bakit ngayon mo lang sinabi, Joshua? Wala man lang tayong pagkain sa ref. Ano ang ipapakain ko sa Daddy mo?” reklamo ko. Medyo mataas na ang boses ko pero hindi ko na napigilan. “Magpa-deliver ka. Hindi mo naman kailangan magluto,” sagot niya sabay pasok ng kwarto para magbihis. Tatlong taon na kaming kasal ni Joshua, pero never kong nakita ang Daddy niya. Nasa Italy na kasi ang Daddy niya mula nang namatay ang Mommy niya bago kami kinasal ni Joshua noon. Actually, hindi ko nga alam kung bakit bigla siyang uuwi ngayon. Hindi rin dumalo sa kasal namin ang Daddy niya. Isang sulat lang ang ipinadala niya kasama ang tseke na ang laman ay ₱500,000. Hindi ko man lang narinig ang boses niya sa telepono. Mamaya, ‘yon pa lang ang unang beses na makikita at makikilala ang Daddy ni Joshua na si Gabriel Herrera. Lumabas na si Joshua pagkatapos niyang maglagay ng hair gel. Ni hindi man lang nagpaalam ng maayos sa akin. Diretso siya sa pinto at saka lang lumingon. “Ah, oo pala. ‘Wag mong sasabihin kay Dad na madalas akong wala rito. Gets mo?” sabi niya. Parang nag-uutos lang siya sa kasambahay. “Bakit? Ano bang sasabihin ko?” tanong ko. “Bahala ka. Sabihin mo na lang nasa opisina ako palagi. Basta ‘wag mong sasabihin ang totoo,” sabi niya sabay slam ng pinto. Napabuntong-hininga ako dahil halos araw-araw na lang ganito. Uuwi siyang lasing. Minsan naman, umaga na siyang umuuwi. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nakatulog sa sofa habang hinihintay siya. Tiniis ko na lang ang malamig niyang pakikitungo sa akin dahil baka sobrang dami lang talagang problema sa kompanya nila ngayon. Baka kaya umuwi ng Pilipinas ang Daddy niya upang opisyal na ibigay kay Joshua ang kanilang kompanya. Kapag nangyari iyon, baka magbago na ang lahat. Hindi ko mapigilang mapangiti habang iniisip iyon. Kapag naging CEO na si Joshua, baka magkakaroon na siya ng maraming oras sa akin. Baka maging maayos na ang samahan namin. Baka mahalin na rin niya ako tulad ng pagmamahal ko sa kanya. Tumayo na ako at kinuha ang cellphone ko. Nag-order ako ng pagkain sa isang Italian restaurant. Sabi ni Joshua ay galing Italy ang Daddy niya, baka ma-appreciate niya ang Italian food. Hindi ko alam kung ano ang itsura niya, pero sa picture ay mukha siyang mabait. Mukha siyang masaya. Habang naghihintay ng delivery, nilinis ko ang buong bahay. Pinasinagan ko ng ilaw ang guest room para roon matulog si Daddy Gabriel. Naglagay ako ng bagong towel at bagong toothbrush. Gusto ko sana magtanong kay Joshua kung ano pa ang gusto ng Daddy niya, pero hindi na ako nag-abala. Hindi naman siya sasagot. Dumating ang pagkain ng alas-siyete. Inayos ko lahat sa mesa. Naglagay ako ng kandila para kahit papaano ay sosyal ang dating. Nagbihis din ako ng maganda. Gusto ko maganda ang first impression ko sa Daddy ni Joshua. Pero naghintay ako hanggang alas-diyes. Walang dumating. Naghintay pa ako hanggang alas-onse. Wala pa rin. Hindi na ako nakatiis at nag-text kay Joshua. “Nasaan na ang Daddy mo? Wala pa siya,” sabi ko sa text. “Ewan ko sa kaniya,” sagot niya. “Eh ang pagkain? Nakahanda na lahat.” “Edi kainin mo.” Napailing na lang ako. Ganito na ba talaga ang buhay may-asawa? Hindi ko naman pinangarap na ganito ang magiging sitwasyon ko. Akala ko noong nagpakasal kami ni Joshua ay magiging masaya kami. Akala ko magkakaroon kami ng sariling pamilya. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa sofa habang nakabukas ang TV. *** Dahan-dahan akong nagmulat nang naramdaman kong may humawak sa legs ko at binaba ang underwear ko. Medyo mabigat pa ang mga mata ko. Pero napangiti ako nang naamoy ang pamilyar na perfume ni Joshua. Napakagat-labi ako at napaungol nang hawakan niya ang hita ko at sinimulang halikan iyon. Dahan-dahan siya mula sa tuhod ko paakyat. Ang init ng labi niya sa balat ko. “Joshua…” ungol ko nang haplusin niya ang hita ko paakyat sa pagkababae ko. Bihira na lang siya mag-init ng ganito. Kadalasan ay wala siyang gana. Kaya tuwing may ganitong pagkakataon, gusto ko sulitin. Mahigpit akong napahawak sa kumot nang maramdaman ang pinatigas niyang dila sa pagkababae ko. “Fuck, Joshua… ang sarap..” Sa loob ng tatlong taong kasal namin ni Joshua, never niyang kinain ang pagkababae ko. Pakiramdam ko noon ay nandidiri siya sa akin. Kaya naiinggit ako sa mga kaibigan kong sobrang sarap ng sex life. Si Mira, halos araw-araw daw siya kinakain ng asawa niya. Si Beth naman, sinabi sa akin na hindi siya pinapatulog ng asawa niya hangga't hindi siya nilalabasan ng tatlong beses. Pero ako? Swerte na kung isang beses sa isang buwan ay makipagtalik sa akin si Joshua. At kapag nangyari iyon, ang bilis niya. Wala pang limang minuto, tapos na. Hindi man lang ako hinahayaang mag-enjoy. Kaya ngayong ginagawa niya ito, pakiramdam ko ay nasa langit ako. Pumikit ako muli dahil baka nananaginip na naman ako, pero mas lalo niyang binukaka ang dalawang hita ko at dinilaan ang pagkababae ko. Halos lapain na niya ito. Maririnig mo ang tunog ng pagdila niya. Basang-basa na ako. Nang muli niyang ipasok ang pinatigas niyang dila kasabay ng dalawang daliri niya at kalikutin ang loob nito, napaangat ako ng upo dahil sa sobrang sarap. Ngayon lang ako nakaranas ng ganito kay Joshua. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito kasakit na may kasamang sarap. “Ugh! Joshua! Ang sarap!” ungol ko. Hinawakan ko ang buhok niya at mas lalong sinubsob siya sa pagkababae ko. “Huwag kang tumigil, please. Sobrang sarap mong kumain!” Nanginginig na ang buong katawan ko ng ipasok niya pa lalo ang dalawang daliri niya. Sinipsip niya pa ang pagkababae ko at dinidilaan ng paulit-ulit. Halos maputol ang aking hininga sa sobrang sarap niyang kumain. Ganito pala ang pakiramdam kapag kinakain ng asawa. Nakakabaliw at nakakaadik ang sarap! Bakit hindi niya ito ginawa noon pa? Bakit ngayon lang? “More, please! Joshua, pasarapan mo pa ako!” Ramdam ko na malapit na akong labasan. Ngayon lang ito nangyari. Kailanman ay hindi ako nilalabasan sa tuwing nagtatalik kami ng asawa ko. Mas nilalabasan pa nga ako habang nanunuod ng p**n kesa makipagtalik sa kaniya. Pero ngayon, ibang-iba si Joshua. “Joshua, malapit na ako. S******n mo lahat ng katas ko,” malanding turan ko. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na sabihin iyon. Tumirik ang mga mata ko nang higupin niya ang pagkababae ko. Sinipsip niya talaga lahat. “Do you like it, Samantha?” Nanigas ako nang narinig ang boses ng ibang lalaki. Hindi iyon ang boses ng asawa ko! Dali-dali kong inalis ang kumot at binuhay ang lampshade sa gilid ng kama namin ni Joshua. Halos mamutla ako nang nakita si Daddy Gabriel. Ang tatay ng asawa ko na sa picture ko lang nakikita! Nakatayo siya sa harapan ko. Nakangisi. Basa pa ang baba niya ng katas ko. Pumaibabaw siya sa akin at hinaplos ang pagkababae ko. Diretso ang titig niya sa mga mata ko. “You’re so fucking wet, Samantha,” pilyong bulong niya.Kabanata 55 Samantha's Point of View Ngumisi lang si Gabriel bago marahang hinawakan ang kamay ko. Mahigpit na pumulupot ang mga daliri niya sa mga daliri ko habang inaayos ang pagkakahawak ko sa baril. "I'm just a businessman managing all of my businesses, sweetheart," kalmado niyang sagot. "Wala akong kinalaman sa mafia o sa underworld." Napataas ang kilay ko. "Talaga lang? Kung ordinaryong businessman ka lang, bakit parang lahat ng tauhan mo marunong humawak ng baril? Tapos ang dami mo pang kaaway." Mahina siyang natawa. "Business." "Business lang?" Tumango siya. "Kapag malaki ang negosyo mo, hindi mawawala ang mga taong naiinggit, naninira, at gustong pabagsakin ka. Kaya kailangan kong matutong protektahan ang sarili ko." "Gabriel..." "Hindi lang ang sarili ko." Seryoso siyang tumingin sa akin. "Pati ikaw." Hindi ako agad nakapagsalita. "Kaya gusto kong matuto ka ring humawak ng baril." "Bakit?" "Para kapag wala ako sa tabi mo, kaya mong ipagtanggol ang sarili mo."
Kabanata 54 Samantha's Point of View Niyaya ako ni Gabriel na samahan siyang bumili ng mga baril bago kami bumiyahe pabalik sa Pilipinas. Sinabi niya na may kailangan siyang bilhin para sa kanyang seguridad pagdating namin sa bansa. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya ng maraming baril, ngunit hindi na ako nagtanong pa. Alam kong may mga kaaway siya. Alam kong may mga taong gustong saktan siya. At alam kong kailangan niyang protektahan ang sarili niya. Pumunta kami sa isang firing range na pagmamay-ari ng isang kaibigan niya. Ang lugar ay malawak at tahimik. Ang mga pader ay makapal at matibay. Ang mga target ay nakalagay sa malayo. Ang hangin ay may amoy ng pulbura at bakal. Matapos niyang bayaran ang mga baril na binili niya, isa-isang binuksan ni Gabriel ang mga kahon. Ang mga baril ay bagong-bago at kumikinang sa ilalim ng ilaw. Ang mga ito ay iba't ibang klase—mga pistola, mga riple, at mga baril na hindi ko alam ang pangalan. Ang bawat isa ay may sariling timbang at sukat
Kabanata 53 Samantha's Point of View Tinitigan ko si Gabriel. Walang bakas ng biro sa mukha niya. Seryoso ang tingin niya, at ramdam kong bawat salitang binitiwan niya ay taos-puso. "Gabriel..." mahina kong tawag. "Salamat." Ngumiti siya, saka marahang hinaplos ang pisngi ko. "Walang anuman, baby girl." Hindi na kami nagtagal pa sa yacht. Magkahawak-kamay kaming bumaba at nagtungo sa dalampasigan. Pino ang puting buhangin sa ilalim ng mga paa ko, habang kumikislap ang malinaw na tubig sa ilalim ng sikat ng araw. Tahimik ang paligid. Tanging hampas lang ng alon ang maririnig. Huminto si Gabriel sa harapan ko. Naka-swim shorts lang siya at halatang kahit sugatan pa, hindi pa rin nawala ang tindig niya. Ngunit mas napansin ko ang paraan ng pagtitig niya sa akin. Para bang ako lang ang taong naroon. "Ready?" tanong niya. Napakagat ako sa labi. "Hindi ako sigurado." Mahina siyang natawa. "Huwag kang kabahan." "Madali lang sabihin kasi magaling ka na sa ganoong bagay." "Sama
Kabanata 52 Samantha's Point of View "Kapag usapang ganyan, ang dali mo talagang mapaikot," natatawa kong sabi habang muli ko siyang sinusubuan. Tahimik siyang ngumunguya bago ngumisi. "Ginagamit mo na naman ang katawan mo para makuha ang gusto mo." Tinaasan ko siya ng kilay. "Oo. At ang gusto ko ngayon, ubusin mo ang gulay na niluto ko." Napabuntong-hininga siya na parang napipilitan. "Fine. Kung 'yan ang gusto mo." "Good." Muli kong inilapit ang kutsara sa bibig niya. Wala na siyang reklamo kaya sunod-sunod na siyang kumain. Hindi ko napigilang mapangiti. Hindi ko akalaing ang isang lalaking kinatatakutan ng maraming tao sa negosyo ay magpapasaway sa akin dahil lang sa gulay. "Samantha..." Napatingin ako sa kanya. "Bakit mo ba ako inaalagaan?" Natigilan ako. "Ha?" "Bakit?" mahinahon niyang ulit. "Kung wala kang nararamdaman sa akin, bakit ginagawa mo lahat ng ito?" Napatingin ako sa mangkok na hawak ko. "Anong ibig mong sabihin?" "Bakit mo ako binantayan buong gab
Kabanata 5Samantha’s Point of ViewPaulit-ulit kong hinahampas ang manibela ng kotse ko habang nagmamaneho pauwi sa bahay namin ni Joshua.Wala nang dahilan para manatili ako roon.Tama ang sinabi ni Mommy Vera noon sa akin. Dapat noon pa man ay hiniwalayan ko na si Joshua kasi ako lang naman ang
Kabanata 4Samantha’s Point of ViewMagdamag akong hindi makatulog kasi hindi rin umalis si Daddy Gab sa bahay. Sa guest room ko siya pinatulog dahil baka bigla na naman umuwi si Joshua. Nag-vibrate ang cellphone ko at agad nakita sa Messenger ang pangalan ng kaibigan kong Obstetrician-Gynecologis
Kabanata 3Samantha's Point of ViewPinigilan kong makagawa ng ingay. Tinakpan ko ang bibig ko dahil mas lalo pa lamang binibilisan ni Gabriel ang pag-ulos niya. Bawat bayo niya ay may kasama na namang tunog mula sa pagkababae ko. "Stop," halos magmakaawa na ako dahil baka mahuli kami ng anak niya
Kabanata 2Samantha’s Point of ViewPaulit-ulit akong napapalunok. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Tatakbo ba ako o tatawagan si Joshua. Pero nang nakita ko ang mukha niyang puno ng pagnanasa habang nakatingin sa akin, para akong natunaw. Kailanman ay hindi ako tiningnan ni Joshua ng ganoon. Hi












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
RebyuMore