In My Alpha's Bed

ยามจื่อ (23.00-24.59 น.) ลมหนาวปลายสารทฤดูพัดโชยผ่านหน้าต่างจวนหนิงหย่วนโหว ทว่าภายในห้องบัญชียังคงมีร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ใต้แสงเทียนสลัว

นิ้วเรียวงามที่ควรได้รับการทะนุถนอม บัดนี้กลับมีรอยด้านจากการดีดลูกคิดและจับพู่กัน กู้เย่หลีถอนหายใจยาว แววตาเหนื่อยล้าแต่มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้ม บาง ๆ เมื่อพลิกดูตัวเลขในหน้าสุดท้าย นางเพิ่งสั่งให้แม่นมคนสนิทแอบนำ ‘สินเดิม’ ของมารดาไปจำนำ เพื่อนำเงินมาอุดรอยรั่วและรักษาหน้าตาให้จวนโหวที่กำลังขัดสนหนัก

ใคร ๆ ในเมืองหลวงต่างก็บอกว่าบุตรีแม่ทัพใหญ่อย่างนางช่างโชคดี...โชคดีที่ได้แต่งงานกับ ‘เสิ่นจื่อรุ่ย’ หนิงหย่วนโหวผู้หล่อเหลา อนาคตไกล และที่สำคัญคือเป็นสุภาพบุรุษผู้รักเดียวใจเดียว ไม่เคยมองสตรีอื่น ไม่แม้แต่จะรับอนุเข้าจวนให้ภรรยาเอกต้องช้ำใจ

เพื่อบุรุษที่อ่อนโยนผู้นี้ ต่อให้นางต้องควักเนื้อตัวเองจนหมดตัว ทรยศความหวังดีของตระกูลกู้ หรือต้องตรากตรำลำบากแค่ไหน นางก็ยินยอม

“ป่านนี้ท่านโหวคงเหนื่อยแย่แล้ว...”

กู้เย่หลีพึมพำกับตัวเองด้วยความรักใคร่ นางประคองถ้วยน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมที่ลงมือเคี่ยวไฟอ่อนด้วยตัวเองถึงสามชั่วยาม หมายจะนำไปบำรุงสามีสุดที่รัก ที่อ้างว่า ‘คืนนี้งานราชการรัดตัวจำต้องค้างที่ห้องหนังสือ’

ระเบียงทางเดินทอดยาวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวพัดผ่าน แต่เมื่อก้าวเข้าใกล้เรือนหนังสือตะวันตก ฝีเท้าของกู้เย่หลีกลับต้องชะงักงัน

แทนที่จะได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษ หรือเสียงพู่กันจุ่มน้ำหมึกจรดลงบนกระดาษ สิ่งที่เล็ดลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่ครึ่งบาน กลับเป็นเสียงหอบกระเส่าและเสียงครวญครางหวานล้ำที่ทำเอาคนฟังชาวาบไปทั้งร่าง!

“ท่านโหว... อ๊ะ... เบาหน่อยสิเจ้าคะ ประเดี๋ยวพี่หญิงมาได้ยินเข้า...”

“หึ... นางคนโง่งมนั่นป่านนี้คงก้มหน้าก้มตาหาเงินมาประเคนให้จวนข้าอยู่กระมัง ข้าเบื่อหน่ายใบหน้าจืดชืดและนิสัยหยาบกระด้างของนางเต็มทน... สู้ ‘เยว่ซิน’ ของข้าก็ไม่ได้ ออดอ้อนเก่งถึงเพียงนี้..."

เพล้ง!!

ราวกับมีอสนีบาตฟาดสาดลงกลางกระหม่อม!

มือที่ประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นสะท้านจนเผลอผลักบานประตูออกกว้าง ถ้วยน้ำแกงหล่นแตกกระจายเต็มพื้น น้ำแกงอุ่นร้อนที่เคี่ยวมาด้วยความรักสาดกระเซ็น... ไม่ต่างจากหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี

ภาพเบื้องหน้าคือบุรุษผู้เป็นสามีแสนดีของนาง กำลังกกกอดนัวเนียอยู่บนตั่งนุ่มกับร่างเปลือยเปล่าของสตรีผู้หนึ่ง สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยร่วงหล่นกองอยู่บนพื้นบ่งบอกว่าพวกเขาลึกซึ้งกันมาเนิ่นนานเพียงใด

และที่น่าขันอย่างร้ายที่สุด... สตรีนางนั้นคือ ‘ซูเยว่ซิน’ ญาติผู้น้องแสนบอบบางที่นางรักและคอยปกป้องราวกับน้องสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด!

เสียงกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังบาดหู ทำเอาสองร่างที่กำลังเกี่ยวกระหวัดรัดรึงกันบนตั่งเตียงสะดุ้งสุดตัว!

เสิ่นจื่อรุ่ยหันขวับมามอง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เขารีบคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า ลิ้นรัวแทบไม่เป็นคำ “เย่... เย่หลี! ฟังข้าอธิบายก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด!”

ไม่ใช่อย่างที่นางคิด? กู้เย่หลีแค่นยิ้มหยันในใจ สภาพซ้อนทับกันแนบแน่นถึงเพียงนี้ ยังกล้าเอ่ยปากว่าไม่ใช่อย่างที่คิดอีกหรือ!

“พี่หญิง! ฮึก... ฮือ...”

ซูเยว่ซินรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังเรือนร่างบอบบาง นางซุกใบหน้าลงกับแผ่นหลังของเสิ่นจื่อรุ่ย ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจราวกับบิดาตาย

 “พี่หญิงโปรดระงับโทสะด้วย...ข้ากับท่านโหวพยายามห้ามใจแล้ว แต่เราสองคนรักกันเหลือเกิน... ข้าผิดเอง ข้าไม่ดีเอง พี่หญิงตบตีข้าเถิด!”