Keen On You หัวใจคลั่งรัก

ฟิ้ว~สายลมเย็น ๆ พัดต้องร่างบางที่ยืนอยู่บนสะพานสูงที่พาดผ่านแม่น้ำจูในมณฑลกวางตุ้งของประเทศจีนค่ำคืนนี้พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่างไสวทำให้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับแลดูสวยสดงดงามกว่าคืนไหน ๆหากแต่คนที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแสนโรแมนติกนี้กลับมีใบหน้าที่เหม่อลอยทอดมองไปข้างหน้าอย่างไม่มีสิ้นสุดเท่าที่สายตาคนธรรมดาจะมองถึงสองมือบางกำขอบราวสะพานไว้หลวม ๆคืนนี้ทำไมผู้คนถึงได้เงียบเหงาทำให้เธอที่ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียวดูโดดเดี่ยวขึ้นเป็นทวีคูณอืม… โดดเดี่ยวเหรอ?ปกติก็โดดเดี่ยวเหมือนตัวคนเดียวอยู่แล้วนี่นะหญิงสาวยังคงยืนเหม่อมองสายน้ำที่ไหลอย่างเงียบสงบ พร้อมก่อเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในหัวสมองกลางดึกแบบนี้ หากสายน้ำที่นิ่งสงบมีอะไรหนัก ๆ หล่นกระทบจะเกิดเสียงดังกังวาลหรือเปล่านะแล้วถ้าสิ่งที่หล่นลงในแม่น้ำตอนนี้คือวัตถุบางอย่างที่มีน้ำหนักสี่สิบห้ากิโลกรัมแบบเธอ สายน้ำจะกระเพื่อมสั่นไหวและจมลงไปได้ลึกเท่าไรกันเพียงแค่สมองคิด มือบางที่วางเกาะราวกั้นเหล็กของสะพานก็กำแน่น หัวใจที่เต้นตึกตักอยู่เหมือนจะเต้นแผ่วลงราวไม่อยากขยับปู๊นนนน…เสียงฮูดของเรือโดยสารลำใหญ่ดังขึ้น ทำให้ส

“แล้วงานอะไรล่ะคะ”สุดท้ายจำต้องเลิกแสดงออกว่าสงสัยและอ่อนข้อลง“พวกพี่เขามารับเธอไปทำงาน”เธอมองตามสายตาป้าเหยาที่มองไปทางชายแปลกหน้าที่นั่งตรงข้ามกับพวกเธอ ทำไมแต่ละคนดูน่ากลัวเหมือนพวกมาเฟียเลย“งานอะไรคะ?”ถามไม่เต็มเสียงเพราะรู้สึกกลัวสายตาที่มองมา“อย่าถามมาก แกก็แค่ตามพวกเขาไปก็จบแล้ว!”จิ้นหงหมั่นไส้ความอืดอาดเล่นตัวของญาติผู้น้องจนต้องตะคอกเสียงใส่“แต่หนูต้องถามให้รู้ว่าคืองานอะไร”แม้ปีนี้ฟางเซียนเพิ่งจะอายุเพียงแค่สิบแปด แต่เธอก็ไม่ได้หัวอ่อนเชื่อใครง่าย ๆ เลยยังไม่ยอมรับปากคนแปลกหน้าถ้าหากยังไม่รู้สิ่งที่อยากรู้จนคนที่เสนอเงินแสนหยวนให้ครอบครัวนี้ต้องเอ่ยอะไรบ้าง“งานนี้สบาย หนูได้ทำงานอยู่ในห้องแอร์ ค่าแรงก็เยอะ แถมยังช่วยครอบครัวให้สุขสบายขึ้น แบบนี้ยังจะลังเลอยู่อีกไหม”มีด้วยเหรองานที่สบายขนาดนั้น“ต้องไปตอนนี้เลยเหรอคะ”ตุ้บ! เสียงทุบมือลงบนโต๊ะดังลั่นห้องสี่เหลี่ยม“เลิกถามได้แล้ว แกคงไม่อยากเห็นป้าแก่ ๆ ที่เลี้ยงแกมาตั้งหลายปีสุขสบายสินะถึงได้ถามอะไรมากมายแบบนี้ นี่แหละนะที่เขาบอกอย่าเอาลูกเขามาเลี้ยง เอาเมี่ยงเขามาอม เพราะต่อให้ดียังไง มันก็ไม่เห็นหัวเราเพราะไม่ใ

ประเทศไทย , 4 เดือนต่อมา'ไม่นะ ปล่อย!'เฮือก!!ฉันสะดุ้งจากฝันร้ายจากเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อน เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผากจนต้องยกมือขึ้นปาดแล้วปาดอีก"ตื่นแล้ว""อะ!"เสียงทุ้มดังขึ้นอยู่ข้างเตียงทำเอาฉันตกใจรีบลุกพรวดขึ้นจากการนอนหายใจหอบเหนื่อยทันทีผู้ชายผมสีเงิน ดวงตาแสนเย็นชา สวมเสื้อคลุมแขนยาวสีดำตลอดเวลา กำลังนั่งจ้องหน้าฉันอย่างไม่อาจคาดเดาความคิดได้"ฝันร้ายอีกแล้ว"คำตอบแรกฉันยังไม่ได้ตอบเขาเลย แต่คิดว่าไม่จำเป็นแล้วแหละ"ค่ะ" ตอบเขาเสียงอ้อมแอ้มผู้ชายตรงหน้าเขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยฉันจากการถูกป้าแท้ ๆ ขายให้กับแก๊งมาเฟียตอนอยู่ที่บ้านเกิด จนจับพลัดจับพลูได้ติดสอยห้อยตามเขามาอยู่ที่ประเทศไทย"ไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันจะพาเธอไปสมัครเรียน"ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้น ก่อนคำถามต่อมาจะหลุดออกจากปากอย่างรนราน"คุณเพลิงกัลป์จะพาหนูไปเรียนเหรอคะ"ตอนนี้ฉันมีสองอารมณ์ในคำถามนั้น'ดีใจ' ที่จะได้ไปเรียน กับ 'ตื่นเต้น' ที่จะได้ไปทำในสิ่งที่ใฝ่ฝันมาโดยตลอด"อืม" คำตอบสั้น ๆ ดังขึ้นคุณเพลิงกัลป์เคยมีรอยยิ้มบ้างไหมนะ?ถึงเขาจะเป็นคนหน้าตาดี แต่เท่าที่ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ในฐานะเด็กในปกครองของเ

"วันนี้มีนัดไปรับยา"ถ้าเขาไม่พูดขึ้นมาฉันคงลืมไปแล้ว"ขอบคุณค่ะที่เตือน" ยกมือไหว้อย่างมีมารยาทส่วนยาที่ว่าคือยาบำรุงร่างกายหลังจากฉันตัดสินใจตามคุณเพลิงกัลป์มาที่นี่เขาก็พาฉันไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าฉันขาดสารอาหารจนต้องทานยาบำรุงจนกว่าน้ำหนักจะขึ้นและร่างกายแข็งแรงดี"ทัศน์เทพจะเป็นคนพาไป""..." คิ้วฉันขมวดมุ่นเล็กน้อยก่อนตัดสินใจเอ่ยถาม"คุณเพลิงกัลป์ไม่ไปด้วยเหรอคะ"ดูเรื่องมากไปไหมนะ เพราะปกติตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ถ้าออกไปข้างนอกจะต้องมีเขาอยู่ด้วยตลอด ถึงแม้นาน ๆ ที จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาก็เถอะ"ฉันจะพาเธอไปสมัครเรียน เสร็จแล้วต้องไปธุระต่อ"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย"ทานเถอะ" เขาบอกฉันอีกครั้งทว่าจู่ ๆ ก็นึกเรื่องสำคัญเรื่องอื่นขึ้นมาได้"สมัครเรียนต้องมีเอกสารอะไรบ้างคะ"ฉันเหมือนคนต่างชาติที่ไม่มีอะไรเลยแม้สิ่งที่บ่งบอกตัวตนของตนเอง แบบนี้จะไปสมัครเรียนได้อย่างไรกัน"ไม่ต้องห่วง ฉันเตรียมให้เธอเรียบร้อยแล้ว"ไม่ว่าเปล่า คนตัวโน้มตัวไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระเป๋าสำหรับใส่เอกสารบาง ๆ วางไว้บนโต๊ะ"บัตรประจำตัวแสดงความเป็นคนของประเทศนี้ วุฒิการ

ฉันพยักหน้าตกลงก่อนจะลองเรียกคนตรงหน้าดู"ค่ะ เฮียเทพ""ในที่สุดก็เห็นรอยยิ้มสักที"รอยยิ้ม?"เมื่อกี้หนูยิ้มเหรอคะ""ไม่แน่ใจ คิดว่ายิ้มนะ"อะไรของเขา ตกลงฉันยิ้มหรือไม่ยิ้มกันแน่ แต่ที่ฟันธงได้คือ...ฉันไม่รู้จักหน้าตาของรอยยิ้มที่เขาพูดมาเป็นปีแล้วล่ะ"ไปกันเถอะ เดี๋ยวเฮียเทพจะพาไปทัวร์มหาลัยเก่านายกัน""คุณเพลิงกัลป์เคยเรียนที่นี่ด้วยเหรอคะ""อืม น่าจะสิบกว่าปีแล้วล่ะ"สิบกว่าปี?นี่เขาอายุห่างฉันกี่ปีกันนะ...เฮียเทพพาฉันเดินดูอาคารต่าง ๆ ที่ต้องใช้เรียนหลัก ๆ โรงอาหารของคณะ และโรงอาหารรวม สหกรณ์ร้านค้าที่ไว้ใช้ซื้อของใช้จำเป็นบางอย่าง รวมถึงที่นัดแนะเวลาเลิกเรียน"เดี๋ยวเราไปโรงพยาบาลกันเลยนะ"เขายกนาฬิกาข้อมือสีเงินขึ้นมาดู"ค่ะ" ฉันพยักหน้าส่งยิ้มเดินตามร่างสูงที่มีสายตาหลายสิบคู่ทั้งของนักศึกษาที่มาติดต่องาน อาจารย์ที่ยังสาวอยู่ ต่างก็จดจ้องเขาตลอดทางเดินใครจะไม่มอง ในเมื่อเฮียเทพทั้งหล่อ สูงยาวเข่าดี ยิ่งทรงผมไถเปิดข้างของเขาคงจะเป็นที่ถูกใจของสาว ๆ แถวนี้"มีอะไรเหรอ"ฉันคงเผลอพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจดเท้านานเกินไปอีกคนเลยรู้สึกได้"เฮียเทพมีแฟนยังคะ"ไม่มีอะไรคุยฉันเลยสุ่มค