EP.4

 เธอเบิกโพลงด้วยความตกใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้เงิน เพียงแต่รู้สึกแปลกใจ นี่เป็นสาเหตุที่ช่วงสองสามวันมานี้ ที่เขามองจ้องเธอแบบแปลกๆ หรือเปล่านะ ก่อนจะมองสบสายตาคมกริบที่เขาจ้องมา เธอนิ่งไปสักพัก่อนจะตัดสินใจตอบเขา

       “ก็ได้ค่ะ”

ธีร์วัฒน์ยิ้มออกมาด้วยความพอใจในคำตอบของเธอ

       “งั้นเป็นอันว่าตกลงตามนี้ เอ่อ..อาจจะเป็นช่วงอาทิตย์หน้า พอดีพรุ่งนี้ผมต้องเข้ากรุงเทพไปธุระเรื่องงานที่บริษัท นี่เป็นที่อยู่ของสตูดิโอที่ผมใช้วาดรูป อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก คุณมีอะไรอยากถามผมไหม”

     เขายื่นกระดาษที่มีรูปแผนที่ส่งมาให้ เธอเอื้อมมือไปรับก่อนจะก้มมองดูรายละเอียดแผนที่ในกระดาษ

       “ไม่มีค่ะ เอ่อ.. ถ้ายังไงดาขอตัวกลับก่อนนะคะ”

       เขาพยักหน้าตอบเธอ ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินตามหลังเธอออกมาจากร้านและยืนรอเธอล็อกประตูร้านจนเสร็จ เธอชำเลืองมองท่าทีของเขาด้วยความงุนงงเล็กน้อย

       “ไปทานข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อย เดี๋ยวผมไปส่งคุณกลับที่พัก”

     ฝ่ามือใหญ่ของเขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอก่อนจะดันตัวเธอให้เดินตามเขาไป เมลดามองหน้าเขาด้วยความตกใจ ก่อนจะร้องห้ามเขาเสียงหลง

       “เดี๋ยวค่ะ คุณธีร์.. ปล่อยมือก่อนค่ะ ฉันเดินเองได้”

       เธอร้องห้ามเขาและพยายามแกะฝ่ามือของเขาที่ดึงแขนเธอออก เขาคลายฝ่ามือออกจากแขนของเธอ แต่กลับถือวิสาสะจับข้อมือของเธอแทน ก่อนจะเดินไปที่รถยนต์ของเขาที่จอดในลานจอดรถด้านข้างของร้านและเปิดประตูรถให้เธอ เมลดามองหน้าเขาก่อนจะจำใจเดินเข้าไปนั่งในรถยนต์ด้วยอารมณ์ไม่ค่อยจะพอใจนักกับความมือไวของเขาแต่ก็พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ

        ธีรวัฒน์พาเธอมานั่งทานอาหารทะเลร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากร้านกาแฟของเขานักก่อนจะพาเธอไปส่งที่พัก รถยนต์จอดสนิทที่ด้านหน้าอพาร์ทเม้นของเธอ ฝ่ามือใหญ่ของเขาเอื้อมมาดึงต้นเเขนของเธอไว้ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถ

       “ เดี๋ยว! ผมสงสัยจริงๆ ทำไมคุณถึงมาทำงานที่หัวหิน แทนที่จะหางานทำในกรุงเทพก็ได้ งานที่กรุงเทพก็มีออกเยอะแยะ ท่าทางคุณทำเหมือนกับหนีอะไรมาอย่างนั้น มีเรื่องอะไรที่ทำให้คุณออกจากงานหรือเปล่า”

      เขาจ้องมองหน้าเธอเม็ง  เมลดาอึ้งชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเขาจะถามตรงๆ และเป็นคำถามที่จี้ใจดำเธอ เธอหลบสายตาเขาเล็กน้อยแต่ก็พยายามปรับสีหน้าตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงปกติ

       “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากลาออกเพราะมันไม่ตรงกับที่เรียนมา แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่กับงานที่ทำก็แค่นั้นเอง” คำตอบของเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเชื่อในสิ่งที่เธอพูดสักเท่าไหร่

       “ แล้วที่คุณมาทำงานที่ร้านกาแฟของผมนี่มันตรงกับที่คุณเรียนจบมาเหรอไง?”

       เขามองหน้าเธอเขม็ง ขณะรอฟังว่าเธอจะตอบคำถามเขาไหมเเต่เมื่อเห็นเธอนั่งนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไร เขาเลยไม่คิดจะถามอะไรต่อ ก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนของเธอ

       “ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะคะ” เธอพูดก่อนจะยิ้มให้เขา

       เขาพยักหน้าตอบเธอก่อนจะขับรถออกไปจากหน้าอพาร์ทเม้นท์ของเธอ เมลดายืนมองดูรถยนต์ของเขาที่ขับออกไปจนลับตาก่อนจะเดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ ด้วยความรู้สึกหนักอกที่บอกไม่ถูกและรู้สึกเหนื่อยๆ จนอยากนอนพักผ่อนไวๆ

        ทั้งอาทิตย์ที่ธีร์วัฒน์ไม่ได้เข้ามาที่ร้านกาแฟ   และเมลดาก็เพิ่งจะรู้จากพนักงานที่ทำงานด้วยกันว่าส่วนใหญ่เขาจะเข้ามาที่ร้านประมาณ 3-4 วันหรือแค่ช่วงวันหยุดหรือถ้าช่วงไหนงานที่บริษัทไม่ยุ่งมากเขาก็มาอยู่ยาวเป็นอาทิตย์  แต่จะเทียวไปเทียวมาระหว่างร้านกาแฟและสตูดิโอริมทะเลที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก  

        วันนี้เธอก็เลิกงานตามเวลาปกติและแวะทานข้าวกับเพื่อนพนักงานที่ร้านก่อนจะเเยกย้ายกันกลับที่พัก  เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นสักพักระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับอพาร์ทเม้นท์  เธอมองเบอร์แปลกๆที่โทรเข้ามาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

        “ ฮัลโหล ”

        “ ผมเองนะ”

       “ คุณธีร์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธออึ้งไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์โทรของธีรวัฒน์

       “ วันหยุดของคุณวันไหน? ”

       “ วันพุธนี้ค่ะ ”

       “ เข้ามาหาผมที่สตูดิโอช่วงบ่ายสองนะ ”

       “ ได้ค่ะ คุณธีร์กลับมาจากกรุงเทพแล้วหรือคะ”

       “ ยัง ผมกลับพรุ่งนี้ อาจจะเข้าไปที่ร้านช่วงบ่ายๆ คุณมาถึงที่สตูดิโอเเล้วเข้าไปรอข้างในก่อนได้เลย ผมบอกแม่บ้านไว้แล้ว โอเคนะ”

       เขาวางสายไปก่อนที่เธอจะพูดตอบเขา จริงๆเธอก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะจ้างเธอมาเป็นแบบวาดรูป คิดว่าพรุ่งนี้เธอจะลองถามเขาดู  

       เวลาตอนนี้เกือบจะบ่ายสองแล้ว  เธอเดินมาถึงด้านหน้าสตูดิโอของเขา ด้านนอกเป็นอาคารชั้นเดียวทรงโมเดิร์นเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดใหญ่  เมลดามองเห็นผู้หญิงวัยกลางคนนั่งรอที่ด้านหน้าประตู เธอยกมือไหว้และยิ้มทักทาย ก่อนที่แม่บ้านของเขาจะไขกุญแจและเปิดประตูให้เธอเข้าไป