Luka yang Terulang 99 Kali

“Congrats, guys! Another successful wedding event!”

Masaya kong pinalakpakan ang buong team habang unti-unti nang nililigpit ng lahat ang mga dekorasyon sa reception area. Punong-puno pa rin ng masasayang bisita ang ballroom. May mga abala sa pagkuha ng litrato kasama ang bagong kasal, may mga napapaiyak pa rin dahil sa emosyonal na wedding vows, at mayroon ding tila ayaw pang umuwi kahit tapos na ang programa.

Isa na naman itong matagumpay na kasal.

Isa na naman itong magandang kuwento ng pag-ibig na natapos sa isang masayang simula.

Bilang wedding planner, iyon ang pinakapaborito kong bahagi ng trabaho. Walang makakatumbas sa pakiramdam na makita ang dalawang taong nagmamahalan na magsisimula ng bagong yugto ng buhay nila.

“Naku, Sera!” natatawang sabi ni Princess habang inililigpit ang checklist niya. “Ang daming humanga sa skills mo. Tingnan mo, sunod-sunod na naman ang inquiries natin.”

Napatingin ako sa laptop na nakabukas sa registration table at hindi ko napigilang mapangiti.

Tama nga siya.

Sunod-sunod ang pumapasok na mensahe.

Mga bagong kliyente.

Venue consultations.

Wedding packages.

Destination wedding requests.

Halos hindi na matapos ang notifications.

“More clients, more money!” masayang sigaw ng isa kong staff.

Nagtawanan kaming lahat.

“Hays,” sabi ko habang iniinat ang likod ko. “Pwede bang magpahinga muna tayo kahit isang linggo?”

“Boss, impossible ’yan.”

“June season na.”

“At alam mo namang bawal magkasakit kapag wedding season.”

“Tulog is a luxury.”

Mas lalo silang nagtawanan.

Napailing na lamang ako habang nakangiti. Totoo naman ang mga sinasabi nila. Kapag ganitong panahon, halos wala na kaming personal na buhay. Minsan mas kabisado ko pa ang anniversary dates ng mga kliyente kaysa sa sarili kong schedule.

Pero wala akong reklamo.

Ito ang pinangarap ko.

Ilang taon ko ring pinaghirapan ang lahat ng ito.

Mula sa pagiging assistant coordinator na tagabuhat ng mga kahon at dekorasyon hanggang sa magkaroon ng sarili kong kumpanya.

Hindi naging madali ang lahat.

Maraming beses akong umuwi nang umiiyak dahil sa pagod.

Maraming beses akong nagduda kung kaya ko bang magtagumpay sa industriyang ito.

Pero bawat sakripisyo ay naging sulit.

Ngayon, may sarili na akong event company.

May sarili akong opisina.

May sariling team.

At unti-unti ko nang naaabot ang mga pangarap na minsan ko lamang pinapangarap.

Habang pinagmamasdan ko ang newlyweds na nagsasayaw sa gitna ng ballroom, hindi ko napigilang mapangiti.

Mahal ko ang trabahong ito.

Mahal ko ang bawat detalye.

Mula sa pagpili ng tamang bulaklak hanggang sa pagtiyak na perpekto ang ilaw sa reception.

Para sa iba, simpleng dekorasyon lamang ang mga iyon.

Ngunit para sa akin, bawat detalye ay bahagi ng isang kuwento.

At lumaki akong naniniwala sa mga kuwento ng pag-ibig.

Dahil iyon ang itinuro sa akin nina Mommy at Daddy.

Hanggang ngayon, sila pa rin ang pinakamagandang halimbawa ng pagmamahalan na nakita ko.

Kapag ikinukuwento ni Mommy kung paano siya niligawan ni Daddy, parang bumabalik siya sa pagiging teenager. Namumula pa rin ang mga pisngi niya sa tuwing naaalala ang mga simpleng bagay na ginawa ni Daddy para mapasaya siya.

At si Daddy?

Parang hindi pa rin nagsasawang mahalin si Mommy kahit ilang dekada na silang magkasama.

Siguro dahil doon kaya naniniwala pa rin ako sa forever.

Naniniwala pa rin akong may taong para sa bawat isa.

O baka gusto ko lang talagang maniwala.

“Boss, picture!”

Napabalik ako sa kasalukuyan at agad na ngumiti habang tumatabi sa buong team para sa group photo.

Matapos ang ilang litrato, isa-isa nang nagpaalam ang mga tao.

Unti-unting lumuwag ang venue.

Humina ang musika.

At nawala ang ingay na kanina lamang ay pumupuno sa buong ballroom.

Sa wakas ay nakaupo rin ako.

Napasandal ako sa upuan at napatingin sa malamig ko nang kape.

Pagod ang buong katawan ko, ngunit masaya ang puso ko.

Isa na naman kasing event ang matagumpay na natapos.

Ngunit gaya ng dati, may isang tanong na kusang sumasagi sa isip ko tuwing matatapos ang isang wedding.

Kailan kaya ako?

Napailing ako at bahagyang natawa sa sarili.

Hindi naman ako desperadong mag-asawa.

Hindi rin ako nagmamadali.

Masaya ako sa buhay ko.

Masaya ako sa career ko.

Pero minsan, hindi ko rin maiwasang mapaisip.

Nakakapagod din palang maging saksi sa masasayang ending ng ibang tao habang ikaw ay nananatiling mag-isa.

Lalo na kapag minsan mo nang inakala na natagpuan mo na ang taong makakasama mo habambuhay.

Ngunit nagkamali ka.

Mabilis kong itinaboy ang alaalang iyon.

Ayokong sirain ang magandang araw na ito.

Matagal ko nang ipinangako sa sarili kong hindi ko na babalikan ang nakaraan.

At lalong hindi ko na iisipin ang lalaking minsang naging sentro ng mundo ko.

Tapos na iyon.

Matagal na.

O iyon ang pilit kong pinaniniwalaan.

“Sera!”

Napatalon ako sa gulat nang marinig ang pamilyar na boses ni Grace.

Nakita ko siyang mabilis na naglalakad papunta sa akin habang halatang hinihingal.

“Anong nangyari sa’yo?” natatawa kong tanong.

Hindi siya sumagot. Sa halip ay hinablot niya agad ang kape sa kamay ko at uminom.

“Hoy! Kape ko ’yan!”

“Girl,” sabi niya habang humihingal pa rin. “May problema tayo.”

Napairap ako.

Sa limang taon naming magkaibigan, alam kong hindi dapat agad maniwala kapag sinabi niyang may problema.

Madalas drama lang ang ibig niyang sabihin.

“Ano na naman?”

“Yung client na ime-meet mo bukas.”

Natigilan siya.

Para bang hindi niya alam kung paano sisimulan ang sasabihin.

Napakunot-noo ako.

“Bakit? Anong meron?”

Bago pa siya makasagot, pareho kaming napalingon sa direksyon ng entrance nang marinig ang pagbukas ng pinto.

At sa sandaling makita ko kung sino ang bagong dating, para akong nabuhusan ng malamig na tubig.

Nanlamig ang buo kong katawan.

Hindi maaari.

Hindi siya.

Pero siya nga.

Gabriel Fernandez.

Ang lalaking minsang minahal ko.

Ang lalaking nangakong hindi ako iiwan.

At ang lalaking unang sumira ng puso ko.

Ilang taon na ang lumipas mula nang huli ko siyang makita.

Akala ko handa na ako.

Akala ko wala na siyang epekto sa akin.

Ngunit sa isang iglap, bumalik ang lahat ng alaalang pilit kong ibinaon sa limot.

Mas matangkad siya ngayon.

Mas mature.

Mas pormal ang pananamit.

At taglay pa rin niya ang kumpiyansang minsang nagpabilis ng tibok ng puso ko.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit lalo akong natigilan.

Hindi siya nag-iisa.

May isang babae sa tabi niya.

Maganda.

Eleganteng elegante.

At halatang masaya.

Ngumiti ito sa akin nang makita ako at agad kong napansin ang paraan ng pagkakahawak nito sa kamay ni Gabriel.

Natural.

Komportable.

Parang matagal na nilang ginagawa iyon.

At doon ko naramdaman ang hindi ko inaasahang kirot sa dibdib.

“Sera Reyes.”

Mababa at pamilyar ang boses niya.

Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatingin lamang sa kanya bago ko naalalang kailangan kong kumilos.

Kailangan kong huminga.

Kailangan kong magpanggap na wala akong nararamdaman.

Isa akong propesyonal.

At higit sa lahat, matagal nang tapos ang lahat sa pagitan namin.

“I need you to meet someone,” sabi niya.

Ngumiti ang babaeng kasama niya at magalang na iniabot ang kamay nito.

“Hi. I'm Sofia.”

Tinanggap ko ang pakikipagkamay nito kahit pakiramdam ko ay unti-unting pinipiga ang puso ko.

“This is Sofia,” dagdag ni Gabriel habang muling hinawakan ang kamay ng babae.

At hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit iyong simpleng kilos kaysa sa inaakala ko.

“Congratulations,” pilit kong sabi.

Ngumiti si Sofia.

“Thank you.”

May ilang segundong katahimikan bago muling nagsalita si Gabriel.

“Sera, we need the best wedding planner in the city.”

May kung anong masamang kutob na gumapang sa dibdib ko.

At nang marinig ko ang sumunod niyang sinabi, alam kong tama ang kutob ko.

“We want you to organize our wedding.”

Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.

Sa loob ng ilang segundo, gusto kong tumanggi.

Gusto kong sabihing humanap sila ng iba.

Gusto kong tumalikod at umalis.

Ngunit hindi na ako ang dating Sera na madaling masaktan.

Isa na akong businesswoman.

Isa akong professional.

At hindi ko hahayaang makita nila ang kahit katiting na sakit na nararamdaman ko.

Kaya ngumiti ako.

Matatag.

Kalma.

At walang bakas ng anumang emosyon.

“Of course,” sabi ko habang iniaabot ang kamay ko. “Congratulations to both of you.”

Ngunit habang nakatingin ako sa kanilang dalawa, hindi ko maalis ang kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.

Parang ito pa lamang ang simula.

Parang may paparating na babago sa buong buhay ko.

At wala akong ideya na sa mga susunod na araw, mas matinding sorpresa ang naghihintay sa akin.

Dahil ang pagbabalik ni Gabriel Fernandez ay simula pa lamang ng isang misteryong matagal nang nakatago sa nakaraan.