LOGINPangatlong araw na po kanina na pabalik-balik ako sa mga hospital para maghanap ng booster kasi hindi ko po alam kung nakagat ba ako ng aso, o hindi. Need kong magpa-booster para sa anti-rabies po kasi. Hindi ako mapakali. Every time na nagsusulat ako, papasok sa isip ko 'yon na baka mamaya ay naghahanap na ako ng diaper. Joke lang! Pero opo, legit po talaga 'yong naghahanap ako ng anti-rabies treatment sa hospitals. Ang problema ay walang stock. Kaya mag-ingat po tayong lahat lalo na't mahirap po ngayon ang ganoon. Babawi po ako kapag nakapagpa-booster na ako. Salamat po!
Kagaya ng sinabi ni Demetrius, babawi siya sa akin. Kaya ngayon, sa sobrang gigil niya para lang bumawi, masakit tuloy ang katawan ko kinaumagahan.Sakto namang pagmulat ng aking mga mata ay tumambad sa akin si Demetrius na ngayon ay nakaunan sa kaniyang bisig. Kaya kitang-kita ko ang buhok niya sa kaniyang kili-kili.Nang maramdaman ni Demetrius na nagising na ako, kaagad niya akong sinulyapan. Umayos naman ako sa pagkahihiga sa kaniyang braso.“Good morning,” bulong niya, at kaagad na hinalikan ang aking noo.Napapikit naman ako nang maramdaman ko ang init ng kaniyang labi.“Good morning,” namamaos ko namang wika, at nagmulat ng aking mga mata nang lumayo siya sa akin. “Kanina ka pa gising?”“Kinda,” he answered as his eyes drifted on my chest.Tinampal ko kaagad ang kaniyang dibdib para kunin ang kaniyang atensyon, dahil kung saan-saan na naman siya nakatingin.Nang dahil sa aking ginawa, natawa siya nang mahina.“Kung saan-saan ka nakatingin,” puna ko sa kaniya, pero ngumisi laman
Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHindi ako makapaniwala na ilang buwan na rin pala ang nakalipas. Aaminin kong nami-miss ko si Demetrius, at wala na ang ilang na nararamdaman ko.Parang tuluyan ko na rin talagang natanggap si Demetrius….hindi tanggap ko na talaga siya.Humugot ako nang malalim na hininga, at habang nagdo-drawing ng kung ano sa kaniyang dibdib.Tahimik kaming pareho ngayon, at parang pinakikiramdaman lang ang isa’t isa.Naipikit ko ang aking mga mata, at hindi mapigilang mapangiti, dahil ito ‘yong na-miss ko.“Hindi ka naman naghanap ng iba?” tanong ko sa kaniya, upang basagin ang katahimikan.“What?” he hissed.Talagang hindi nagustuhan ang aking itinanong. Kaya napanguso na lamang ako, at umupo nang maayos. Lumayo ako sa pagkasasandal sa kaniyang dibdib, at tiningnan ang nanglilisik niyang mga mata.“You can’t blame me. Ang tagal nating hindi nagkita—”“What made you think that I’ll look for someone else when I already have you, hmm?” madilim na mga ma
Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHe stared at me as if I’m joking. Nagtagal nga ang titig niya sa akin, at parang hindi makapaniwala sa aking sinabi.Pero nanatili lamang akong nakatitig sa kaniya. Hindi ko man lang inilihis ang aking mga mata.“Noong una talaga, nahirapan ako. Hindi ko naman kasi talaga alam kung ano ang magiging reaksyon ko. Nasaktan ako, eh. Hindi ko naman alam na ganoon pala kabigat ang itinatago mo sa akin.”Napatitig lamang ako sa kaniya, habang siya naman ay inabot lamang ang aking kamay, at hinawakan ‘to nang mahigpit.“Hindi ko matanggap na nagawa mong magsinungaling sa akin. Na kaya pala hindi mo masagot ang tanong ko ay dahil doon.”Napalunok lamang ulit ako nang maramdaman ko ang panginginig ng aking boses, habang si Demetrius ay hinahayaan lamang niya akong buksan ang topic na ‘to.“But ngayon na alam ko na, na tanggap ko na talaga. Gusto kong magpasalamat kasi nagawa mo akong hintayin,” untag ko, at nagsisimula na ring lumabo ang aking mga
Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHabang nasa biyahe na ako pauwi, napalilingon ako sa mga alaga ko. Kasalukuyan kasi akong nagmamaneho, at hindi ko na rin sila inilagay sa cage, dahil sanay naman na silang sumakay ng sasakyan.Behave na rin kasi sila kung tutuusin, at hindi na kagaya noon na akala mo ay hindi na sila titigil sa pag-iingay.Nang lingunin ko sila sa rear view mirror, lahat sila ay nakaupo lamang. Kung titigil man ako sa pagmamaneho, ‘yon ay dahil kailangan ko silang pakainin, painumin, o kaya ay paiihiin.Kaya lang ay habang nagmamaneho ako, hindi ko maiwasang mapalingon sa sasakyan na nakabuntot sa akin. Hindi ‘yon pamilyar, at ang nakapagtataka ay hindi yata ‘to isa sa mga bodyguard ko.“Kalaban ba ‘yon?”Wala sa sarili kong kinuha ang aking cellphone sa bulsa ko, at sinubukang tawagan si Demetrius. Hindi ko naman dapat siya kauusapin, pero kailangan lalo na ngayon na may nakasunod sa akin.Unang ring pa lang ng tawag, kaagad na niya ‘tong sinagot. Kay
Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Naisip ko lang,” pukaw ko kay Kieran nang balakin na sana niyang umalis, pero natigil nang magsalita ako. “Puwede naman sigurong humawak ako ng baril?”“Baril?”Tumango ako bilang sagot, at napasulyap ngayon sa hawak kong paper bag. Ang sabi ni Kieran ay bigay raw ‘to ni Demetrius. Maliban doon, may hawak rin akong bouquet ulit. Every week na nga akong binibigyan ni Demetrius, eh.Hindi siya naumay sa kabibigay sa akin. Talagang hindi niya nakaligtaan. Kaya nagpasasalamat ako, dahil sa kabila ng hiling ko sa kaniya na magkaroon muna kami ng space, hindi niya ipinaramdam sa akin na nag-iisa ako.Pinaparamdam pa rin niyang mahal na mahal niya ako, kahit na malayo naman talaga siya sa akin.“Bakit gusto mong humawak ng baril? Marunong ka bang gumamit?” nalilitong tanong ni Kieran sa akin.Alam kong nakikinig na rin si Demetrius ngayon mula sa CCTV camera na nasa bandang gawi lang ng gate. Though, hindi naman talaga halata ‘yon, dahil ipin
Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Seriously? Ayaw ka talaga naming guluhin sana,” untag ni Hazel nang maglapag ako ng pagkain namin ngayon sa dining table. “Nasabi kasi ni Thalia na gusto mo raw talagang mapag-isa.”Hindi naman ako makapagsalita sa sinabi ni Hazel. Nagawa pa lang sabihin kasi ni Thalia ang tungkol doon, which is wala namang problema sa akin. Mas maganda nga naman kasing ganoon para at least ay may ideya sila, at hindi talaga nila ako guluhin.“Na gusto mong mag-relax, which is understandable naman lalo pa’t mas marami kang mina-manage na business dito.”Humugot ako nang malalim na hininga, at umupo ngayon, habang sila naman ay seryoso pa rin.“Pero I don’t think talaga ay safe pa na mag-isa ka rito. Mas magandang kasama mo ang asawa mo, Ella.”“She’s right. Iba kasi ang ipinapahiwatig sa akin ng daga na ‘yon, eh. I feel like para siyang death threat—no. Death threat na talaga siya.”Hindi ako umimik. Hinayaan ko lang sila ngayon sa kanilang sinasabi, d
Solana Estrella Villanueva’s Point of View Itinulak ko siya mula sa kaniyang dibdib, pero masiyado yata siyang malakas para hindi matinag sa pagkatutulak ko. Kaya tumalim ang aking mga mata, habang nakatitig sa kaniya. “Let me go, you dumbass!” I hissed when he pinned me against the wall. “Tingin
Solana Estrella Villanueva’s Point of ViewTinawanan ko lamang si Demetrius sa kaniyang sinabi. Hindi ko alam kung dala lang ba ‘to nang kalasingan ko, o sadyang alam ko lang na hindi niya kayang gawin ‘yon. Kaya siguro ganito ang naging reaksyon ko.Nang kumalma, pinili ko muli siyang titigan. Hin
Solana Estrella Villanueva’s Point of View “Ella,” tawag sa akin ng pinsan ko. Napalingon naman ako sa kaniya, at napansin ang pagtataka sa kaniyang mga mata. Kaya naman ngumiti lamang ako nang tipid para itago ang malalim kong iniisip. Naglakad siya palapit sa akin, at bahagyang hinawi ang iilan
Solana Estrella Villanueva’s Point of ViewNapahawak ako sa aking ulo nang bahagyang pumintig ‘yon. Parang nagsisi tuloy akong uminom nang marami, dahil wala akong masiyadong maalala.Ang naaalala ko lang ay nagawa kong makipag-foreplay sa parking lot, pero hindi ko maalala ang mukha niya, which is







