LOGIN"Ate Mae, nandito ako!"Isang malinaw at pamilyar na sigaw ang narinig.Biglang naputol ang iniisip ni Shiena, at nawala rin ang pakiramdam na tila may nakatingin sa kanya.Hindi na niya iyon pinansin at tumingin sa direksiyon ng boses. Nakita niya si Clara na nakatayo sa harap ng isang milk tea shop at masayang kumakaway sa kanya.Suot ni Clara ang isang mapusyaw na dilaw na knitted sweater, maikling palda, at nakataas ang kanyang buhok sa isang mataas na ponytail.Dagdag pa ang kanyang palaging maliwanag na ngiti, para talaga siyang isang maliit na araw na nagbibigay-liwanag.Sa simpleng pagtingin pa lang sa kanya, parang nawawala na agad ang lungkot sa puso ng isan"Clara!"Mabilis na lumapit si Shiena, at agad siyang niyakap nang mahigpit ni Clara.Pagkatapos siyang pakawalan ni Clara, tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa, saka kumunot ang noo."Diyos ko, bakit ang putla-putla mo? Inabuso ka na naman ba ng pangit na si William?"Bahagyang natigilan ang ngiti ni Shiena. Ayaw n
Nakatayo si Troy habang hinihimas ang kaniyang pulsong bahagya pa ring namamanhid dahil sa pagkakatama. Kalmado niyang sinulyapan ang mga bodyguard bago tuluyang tumingin kay William.Napakabigat ng tensyon sa loob ng silid, at halos nakamamatay ang tingin ni William.Ngunit ang mga salitang sasabihin sana ni Troy ay biglang natigil sa kaniyang lalamunan.Bahagya niyang ibinaling ang ulo, sinulyapan si Shiena na mahimbing pa ring natutulog sa kama, at bigla niyang itinaas ang kamay upang hawakan ang kaniyang mga labi na ilang sandali lang ang nakalipas ay ninakawan niya ng halik.Ang unang naramdaman niyang pagkakasala ay biglang naglaho."Tutal nahuli na rin naman kami, bahala na!""William, nakita mo mismo. Ako ang humalik sa kaniya. Wala siyang kinalaman dito!"Habang nagsasalita si Troy, itinuwid niya ang kaniyang nakatagilid na kurbata at direktang hinarap ang galit ni William."Aaminin kong lumam
Malalim ngunit malinaw ang kanyang boses, at walang kahit kaunting pagkamagalang sa tono nito.Hindi pa man natatapos ni Claire ang pagpapakilala sa sarili nang putulin na siya nito. Mabilis nitong itinuro ang mga guest room sa dulo ng pasilyo, at may bahagyang pananabik sa kanyang boses."Nandoon sila, sa pinakadulong kuwarto. Sobrang nalasing si Shiena, at isinama siya ni President Troy sa loob. Hanggang ngayon ay hindi pa silang dalawa lumalabas!"Osera ang apelyido... Si Troy na naman ba?Lalong dumilim ang tingin ni William, na para bang may paparating na malakas na bagyo.Hindi na niya muling nilingon si Claire. Itinulak niya ito palayo at agad na naglakad nang mabilis papunta sa direksiyong itinuro nito.Naiwang nakatayo si Claire, nakatingin sa matangkad at tuwid na likod ni William habang unti-unting naglaho ang ngiti sa kanyang mukha."Bakit ang bilis niyang umalis? Hindi ko man lang siya na add sa Facebook!"Hawak pa rin niya ang baso ng red wine na hindi niya naibigay. Pu
Patuloy pa rin ang masayang salu-salo sa unang palapag, at ang musikang kanina ay banayad lamang ay ngayon ay napakalakas na halos makabingi.Lumalabas na ang karaniwang seryoso at malamig na si Rex ay kumuha ng electric guitar at kumanta ng isang matinding rock song, na agad nagpaliyab sa buong lugar.Masayang-masaya ang lahat, ngunit sa ikalawang palapag ay napakatahimik na halos marinig ang hangin sa gabi na humahampas sa mga salamin.Unang napunta ang tingin ni Troy sa bahagyang namumulang mukha ni Shiena dahil sa alak.Ngunit makalipas ang ilang sandali, napako ang kanyang tingin sa pulsuhan ni Shiena na bahagyang nakalitaw mula sa manggas nito.May isang pangit at nakakagulat na peklat doon!Tiyak na iyon ang naiwan noong naglaslas siya ng kanyang pulso.Matagal nang magaling ang sugat, ngunit tahimik pa rin itong nakadikit sa dating maputi at makinis na pulsuhan ng babae.Nakakapanghinayang at nakakadurog ng puso.Marami ring nainom si Troy ngayong gabi.Marahil ay dahil sa ala
Ipinikit ni William ang kanyang mga mata at bahagyang nainis.Paano naman naging ganoon kamalas?Kanina lamang ay napakatahimik ng emergency department na halos puwede nang makatulog ang tao, pero bakit napakaabala naman ngayon?Parang sinasadya ng langit na hadlangan siya!Nag-atubili sandali si William, pagkatapos ay bumalik at itinapon ang susi ng sasakyan sa mesa."Sige, darating ako sa loob ng limang minuto!"Medyo hindi maganda ang tono ng kanyang utos sa telepono bago niya ito ibinaba at muling isinuot ang kanyang puting coat.Sa Chat naman, agad niyang binawi ang mensaheng ipinadala niya bago pa man lumipas ang isang minuto.Matagumpay na natapos ang programa sa sports center, at pagkatapos ay nagtungo ang lahat sa isang open-air bar.Nirentahan ng kumpanya ang buong lugar upang magdaos ng isang salu-salo bilang pagdiriwang sa pagkapanalo ni Shiena!Nauna nang inihatid ni Shiena ang kanyang ina pauwi, at ang mga natira ay puro mga katrabaho niya sa kumpanya.Kasabay ng masigla
Naglakas-loob lang si Carlo na itanong ang tsismis na matagal nang gumugulo sa isip niya dahil sanay siyang mapagbigay si William.Ngunit natigilan siya sa naging sagot ni William.Tama nga.Ang polycystic kidney disease ay isang namamanang sakit na autosomal dominant genetic disorder.Taun-taon ay nagpapa-physical examination si Dr. William kasama ang mga kasamahan niya sa ospital, at wala naman siyang narinig na may kasaysayan ng ganitong sakit sa pamilya nito!Halos pumutok sa galit ang sentido ni William, at ramdam pa rin sa kanyang boses ang matinding inis."Bukod pa roon, madalas ko siyang bisitahin dahil doktor ako! At ipinakilala ko siya sa pinakamahuhusay na espesyalista dahil matalik kong kaibigan at matagal ko nang kaklase si Vanessa! May mali ba sa ginawa ko?"Namula agad ang mukha ni Carlo at pinawisan ng malamig ang kanyang noo, ngunit naglakas-loob pa rin siyang magsalita."Totoo naman p
Bumaba si Shiena nang tulala, at natuklasan niyang maraming trench coat sa lobby.Pink, khaki, brown—may panlalaki at pambabae, hindi bababa sa tatlumpung piraso!Bigla siyang nagalit. Mabilis siyang lumapit, hinablot ang mga trench coat, inihagis sa sahig, at niyurakan ang mga ito!Binibili ba ni
Naipit siya sa mainit na katawan ng lalaki, at ang kanyang mga tainga ay napuno ng mabibigat na paghinga.Napatingin si Shiena nang walang magawa sa mala-bituing kisame sa ibabaw ng kotse, ang kanyang katawan ay parang dahon na nalaglag at tinatangay ng alon.Katatapos lang niya
Hindi naging maayos ang tulog ni Shiena buong gabi.Marahil dahil sa sobrang tulog niya noong araw, o dahil sa bigat ng lahat ng nangyari—ang hiwalayan, ang katotohanang unti-unti na niyang tinatanggap—paulit-ulit siyang nagigising, pawis na pawis kahit malamig ang hangin.Kinabukasa
Tahimik ang silid ng ospital, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng bigat.Parang may nakaipit sa dibdib ni Shiena, hindi niya malaman kung paano ilalabas ang sakit na matagal na niyang kinikimkim.Sa kabilang kama, nakaupo ang kanyang ina—si Aling Lea—na halatang pinipigilan ang galit na gustong







