LOGINXAVI’S POVDamien stood up slowly, his height dominating the room. He walked toward me, his eyes scanning the dress—and the skin it exposed—with a deliberate, agonizing slowness. He stopped just inches away, far enough for propriety but close enough that I could feel the heat radiating from him.“The dress is fine,” he said, his voice flat. “But a dress doesn't make a Mancini. It’s the blood and the discipline. Don’t get too distracted by the glitter, Claudia.”“I’m not distracted,” I whispered, looking him straight in the eye. “I’m finally seeing clearly.”Silas cleared his throat, sensing the tension. “Alright, that’s enough. The fitting is done. Damien, Papa said we should take her around the city. I was thinking of the Piazza della Signoria for some lunch.”The rest of the afternoon was a strange tug-of-war. Silas was the perfect companion, pointing out the history of the statues and the architecture. He bought me a leather-bound sketchbook from a local artisan and laughed when I
XAVI'S POVThe Mancini private jet was not just a mode of transportation; it was a floating palace of mahogany, cream-colored leather, and the quiet hum of immense power. Habang umaakyat ang eroplano, naramdaman ko ang paglubog ng tiyan ko—hindi dahil sa pressure ng altitude, kundi dahil sa katotohanang kasama ko ang lalaking nagpapagulo ng buhay ko sa loob ng iisang limitadong espasyo sa loob ng labing-isang oras. We are expected to be at the Gala in the next few days with the family. Papa and Mama were already in Italy a week ago for preparations, and our classes just ended yesterday. Silas waited for us to fly with us.This was my first time flying. I had spent all of my life looking at the sky, watching the white streaks left by planes, and wondering where they were going. Now, I was one of those streaks. I pressed my forehead against the cool glass of the window, watching the city of Manila turn into a cluster of tiny, sparkling lights until they were swallowed by the clouds.“F
XAVI’S POVAng katahimikan sa parking area ay tila isang mabigat na pasanin sa dibdib ko habang nakatago ako sa dilim. Malayo sa ingay ng falls at sa tawanan ng team ni Damien, pakiramdam ko ay nilalamon ako ng espasyo. Sumandal ako sa magaspang na balat ng puno ng mahogany, hinahayaang balutin ako ng dilim. My thumb hovered over the booking app sa phone ko, habang ang signal bars ay kumukurap-kurap na parang mamatay na mitsa.I just couldn’t stay. Sa tuwing tinitingnan ko si Damien, pakiramdam ko ay isa akong glass vase na nakalagay sa dulo ng mesa. Isang maling ihip lang ng hangin, isang aksidenteng sagi, at mababasag ako.Then, I heard the flick of a lighter.Ang masangsang na amoy ng sigarilyo ay humalo sa malamig na hangin ng gabi. I crinkled my nose, ang inis ko ay nagsilbing depensa. "Argh! I hate smokers," bulong ko sa sarili.Pero sumagot ang dilim.“Hindi ko alam na may tao,” ang boses na iyon—mababa, paos, at pamilyar na pamilyar.My heart did a painful somersault nang luma
XAVI’S POVSuddenly, I noticed the girl from the gym; her name is Cassy. He brought me to their team’s hangout. Cassy is in the front seat, while me? I’m in the back seat.I watch them as Cassy is so clingy with him, touch here and then whispering here and then giggling. Napairap na lang ako nang haplusin ni Cassy si Damien sa dibdib. “Come with us na! It’ll be fun, Damien. The whole team is there,” paglalambing ni Cassy, ang boses ay parang huni ng ibon na nakakairita sa tenga ko.Hindi sumasagot si Damien, pero hindi rin niya inaalis ang kamay ng babae. Nanatili siyang nakatingin sa kalsada, ang panga ay matigas, pero hinahayaan niya si Cassy na ayusin ang buhok niya at sumandal sa balikat niya. My heart felt like it was being squeezed by a cold, invisible hand. Stranger, sabi niya kanina. Pero bakit ang sakit panoorin na parang wala lang ako rito sa likod?Nakarating kami sa isang tagong resort sa kalapit na probinsya. Ang tunog ng lagaslas ng tubig mula sa malapit na talon at ang
XAVI’S POVKinabukasan, nagising ako na may dalang determinasyon. Buong gabi kong pinag-isipan ang nangyari sa kusina. Ang bawat salita ni Damien, ang bawat tingin niya—lahat iyon ay kailangang lagyan ng label. I needed to draw a line. Siguro kaya kami nagkakaganito kasi hindi namin tinatanggap ang totoo. We are step-siblings. Iyon dapat ang pundasyon namin, at iyon lang dapat.Bumaba ako sa dining area at nakita ko siyang nagkakape habang nagbabasa ng kung ano sa iPad niya. He looked professional, cold, and distant—ang layo sa Damien na halos humawak sa mukha ko kagabi."Damien," tawag ko habang umuupo sa tapat niya.Bahagya siyang nag-angat ng tingin. "Hmm?""Tungkol sa nangyari kahapon… and that night," panimula ko, pinipilit kong huwag manginig ang boses. I took a deep breath. "I want us to be okay. I mean, we’re family now. Gusto ko sanang tratuhin natin ang isa’t isa as siblings. Ayaw ko nang may ganitong tensyon sa pagitan natin. It’s tiring."Huminto siya sa pag-scroll sa iPa
DAME’S POVPag-uwi ko, scotch lang ang naging kasama ko. I needed to numb the feeling. I needed to erase the image of her face in that hallway. Pero gaya ng sumpa, dumating siya.Nakasandal ako sa counter nang pumasok siya. She looked tired, her hair a bit messy from the day. But still looking very pretty.“You’re making it sound like I’m a dictator,” biro niya.Kung alam lang niya. Kung alam lang niya na bawat utos ko sa kaniya ay paraan ko para hindi ako mawala sa sarili. I challenged her. I wanted to see how far she would push.“And who is right for me, Damien?” tanong niya.The air in the kitchen turned heavy. I walked toward her, my heart hammering against my ribs. I wanted to say Me. Only me. Pero pinigilan ko. I reached out, my fingers trembling slightly as I tucked a strand of her hair. Her skin was so warm, so real.“No one,” I whispered.I saw it then—the crack in my own wall. I was falling, and I was taking her with me. I had to stop. I withdrew my hand as if I had been bur
XAVI’S POV“Did he just kiss you?” gulat na tanong ni Eloise nang makita niya akong gulat at tulala pa rin ako.Napailing ako sa aking sarili. Nilingon ko si Vianca na ngayon ay nakikipaghalikan na sa naka-bodyshot niya. “Mukhang busy pa si Vian,” ani ko, pilit na bumabawi sa gulat na naramdaman.M
XAVI'S POV Tahimik ako buong byahe, walang gana na kulitin siya dahil na rin sa pagod sa buong araw na klase. Mukhang mali na ito ang pinili kong university. Lalo ko yata siyang nagalit. Nakasimangot na nakadungaw sa labas ng bintana ang atake ko ngayon. Buti na lang hindi kami naging magkaklas
XAVI'S POV“Lagi mo ba akong isasabay pagpapasok?” I asked, a hint of hope in my voice.“No, you will have your own driver,” he replied smoothly, his eyes focused on the road.Tumango ako habang pinapanood siyang mag drive. “Anong kurso mo?” My curiousity bubbled up, eager to find out more about hi
XAVI'S POVKumunot lang ang noo niya at napailing bago umalis ng kwarto nang hindi nagpapaalam. Sungit. Bumaba ako nang makaligo sa banyo ng aking kwarto. Ginamit ko ang napakaraming pampaganda gaya ng mamahaling mga scrub at lotion. Kompleto ang laman ng banyo at ang toothbrush ay electric. Maram







