CHAPTER 4 :When Home Stops Feeling Like Home

Tinanggap ni Maxine ang sampal na iyon. Tinanggap niya ang nangyari na parang wala na siyang choice.

Mabilis na lumapit si Amanda kay Mrs. Elvira para pakalmahin ito

“Mom… I’m fine. Promise. Kailangan ko lang talaga . Natatakot lang ako na baka mag-breakdown ulit si Ate, kaya hindi na ako humingi pa ng mas malaki.”

Pagkatapos ng nangyari sa labas ng bahay agad-agad namang binuksan ni Maxine ang pinto ng taxi na nakaparada sa tabi.

“Kuya… tara na po…”

Pero wala siyang maalalang kahit anong pangalan ng lugar. Kaya’t napatingin na lang siya sa bintana ng sasakyan habang pinapanood ang kanyang pamilya na unti-unting naglalakad papasok ng bahay, na para hindi siya kailanman naging parte nito.

Napailing ang taxi driver“’Yan ba pamilya mo o kaaway? Wala ka pang sinasabi, bigla ka nalang sinampal. Alam mo, kahit one hundred pesos hindi ko tatanggapin sayo,bumaba ka na muna.”

Pagsabi nito, agad na tumulo ang luha ni Maxine.

Kahit siya, gusto rin niyang itanong “Pamilya ba talaga ako ng mga yon? O sila ang mga taong galit sakin?”

At sa malayo, nakita niya si Amanda na hawak ng mahigpit ang kamay ni Anthony.

“Mom, Kuya Anthony… sigurado ba kayong may amnesia si Ate Maxine? Tawagin na lang natin siya pabalik.”

Biglang dumilim ang mukha ni Mrs. Elvira Kitang-kita ang pagkadismaya sa kaniya.

“Kung totoong wala siyang maalala,she wouldn’t have even found this place!Anthony, mas mabuti pang tapusin mo na nang maaga ang engagement n’yo. Don’t make Amanda suffer. She’s already been through so much in life. Bilang nanay, ayaw ko nang lumubog pa siya dahil sa kapatid niya.”

Sagot ni Anthony, mahinahon at parang sanay nang pakinggan ang ganitong drama “Auntie Elvira, don’t worry. I’ll take care of Amanda… for life.”

Sa isip niya, oo, lumaki silang magkasama ni Maxine, childhood friends. Pero nitong mga nakaraang taon,nawalan na siya ng gana sa ugali ni Maxine.

10 years ago, Maxine and Amanda went out together, but unexpectedly, Amanda was kidnapped. Limang taon ang lumipas bago siya natagpuan. Doon nila narealize na si Amanda pala ang nagligtas kay Maxine, kaya agad na tumakbo si Maxine papunta sa mga pulis para humingi ng tulong.

Pero nang tumakbo si Maxine… wala na siyang magawa. Nakita na lamang niya si Amanda na hinahablot papasok sa sasakyan, at kahit anong pilit niyang gawin, wala na siyang nagawa para iligtas ang kapatid.

Kaya bata pa lang, tingin nila kay Maxine ay talagang “malas” at “walang kwenta.” at nang makabalik na si Amanda, lalo pang nilait si Maxine dahil iniisip nilang inagaw nito ang pagmamahal na dapat ay para kay Amanda.

Sa tuwing kinakampihan ni Anthony si Amanda, lalo pang lumalala ang galit kay Maxine.Kaya para sa kanila, kasalanan lahat ni Maxine.

Si Maxine naman… nakaupo mag-isa sa gilid ng kalsada. Suot pa rin ang hospital gown, mukhang payat at mahina.

Isang sasakyan ang huminto sa tabi niya.

“Maxine?”

Boses iyon ng isang babaeng medyo bata pa. Napatingala si Maxine na parang pamilyar ang boses, pero hindi niya maalala kung sino.

“Nag-away na naman ba kayo ni Anthony? Bakit hindi ka man lang nagpalit bago ka tumakas?”

“…Sino ka po?” ang sagot ni Maxine

Napabuntong-hininga ang babae at binuksan ang passenger seat. “Sumakay ka muna. Minsan hindi mo maiiwasang mapikon ang tao, Maxine. Yung drama mo, paulit-ulit. Nakakapagod na talaga. Hindi ko rin alam kung bakit sobrang bait mo kay Anthony.”

Tahimik na sumakay si Maxine sa passenger seat.

Dinala siya ng babae sa condo unit nito na nagngangalang Claudine. “Stay ka muna dito tonight. Pero bukas… pag gising mo, sure ako, sisigaw ka na naman para hanapin siya.” Tila may halong awa at inis ang boses niya habang nagsasalita

Pagpasok nila sa loob, maayos na nagpalit ng sapatos si Maxine sa may pinto. Tahimik siya, polite, halos natatakot pa nga siyang huminga nang malakas.

Nabighani siya sa ayos ng condo at parang pamilyar ang bawat sulok ng bahay, parang matagal na rin niyang pinapasok ang lugar na ito, kahit sa totoo lang, hindi niya maalala kung kailan o paano.

Umupo siya sa sofa, at iniabot ni Claudine sa kanya ang isang tasa ng mainit na tubig.

Mahigpit na hinawakan ni Maxine ang baso, at sa unang higop, ramdam niya ang init na bumabalot sa katawan niya at parang unti-unting nagiging mas magaan at komportable ang loob niya.

Napahikab si Claudine na halatang pagod na pagod. “Maliligo lang ako Maxine ha!. Doon ka pa rin sa dati mong kwarto. Tapos bukas ng umaga, bago ka umalis, kunin mo lahat ng damit mong naiwan dito.” at mukhang nagpipigil siya ng inis.

“Alam mo, minsan talaga gusto kong matauhan ka. ’Wag kang laging mabilis mag‑give up kay Anthony. Every time nagtatampo ka at tumatakas, hindi ka tumatagal ng tatlong araw. Pag kumaway lang siya, balik ka agad. parang… alam mo ’yun, loyal puppy na excited sa amo. Kaya siguro pati mga tropa niya? Wala talagang bilib sa ’yo. Maxine naman, girl… gumising ka.”

Napahinto siya, umiling na parang hindi na niya alam kung matatawa o maiinis.

“At kapag dumating yung araw na totoong mawalan ka ng memory… swear, magpapaputok ako ng firecrackers. As in buong barangay maririnig. Magce‑celebrate talaga ako.”