LOGINMagkakilala kayo?" takang tanong ni Dr. Ramos.
Hindi sumagot si Alex. Lumapit siya nang ilang hakbang kay Clara, ang kanyang presensya ay nakatutunaw sa sobrang bigat. Ikaw ang doktor na gumawa ng CPR sa lola ko. At ikaw din ang mag-oopera sa kanya ngayon. Tiningnan ni Clara ang chart ng pasyente bago hinarap si Alex. Walang bakas ng takot sa kanyang mga mata. "Masyadong mataas ang risk ng surgery na ito, Mr. Valdez. Ang lola mo ay 76 taong gulang na. Ang tsansa na magtagumpay ang operasyon ay 50-50 dahil mahina na ang kanyang tissue. Gawin mo ang lahat, giit ni Alex, hinawakan niya ang balikat ni Clara isang bagay na hindi niya karaniwang ginagawa sa mga estranghero. Sinasabi ng direktor na ikaw ang pinakamagaling. Patunayan mo sa akin. Inalis ni Clara ang kamay ng bilyonaryo sa kanyang balikat sa isang propesyonal na paraan. "Gagawin ko ang trabaho ko dahil tungkulin ko ang magligtas ng buhay, hindi para magpakitang-gilas sa iyo. Ihanda ang operating room, utos ni Clara sa mga nurse, bago tiningnan si Alex nang diretso. Magdasal ka na lang na kayanin ng puso ng lola mo ang talim ng aking scalpel. Habang naglalakad si Clara patungo sa scrub room para mag sterilize, naiwang nakatitig si Alex sa kanyang likod. Sa buong buhay niya, ang mga babaeng nakapaligid sa kanya ay alinman sa natatakot sa kanya o nagpapacute para makuha ang kanyang atensyon at pera gaya ng ex-fiancée niyang si Cassandra. Ngunit ang doktor na ito? Wala itong pakialam kung sino siya. At sa unang pagkakataon, ang buhay ng pinakamahalagang tao sa buhay ng bilyonaryo ay nasa mga kamay ng isang simpleng babaeng hindi man lang nasisilaw sa kanyang yaman. Malamig ang hangin sa loob ng Operating Room (OR). Ang tunog ng heart monitor na may ritmong bip... bip... bip... ang tanging naririnig sa buong silid. Naka-sterilize na si Clara, suot ang kanyang surgical gown, guwantes, at surgical cap. Ang kanyang mga mata lamang ang nakikita sa likod ng kanyang maskara, ngunit sapat na iyon para makita ang kakaibang seryoso at pokus na aura. Sa itaas ng OR, sa likod ng isang malaking glass window sa viewing gallery, nakatayo si Alex Valdez. Naka-cross arms siya habang nakatitig sa ibaba. Hindi siya pinayagang pumasok sa mismong silid, kaya dito siya pumuwesto upang personal na bantayan ang operasyon ng kanyang lola. Ang kanyang mga mata ay nakatutok kay Clara. Scalpel, malamig at kalmadong utos ni Clara sa surgical nurse. Nang maiabot sa kanya ang instrumento, nagsimula na si Clara. Ang bawat hiwa niya sa dibdib ng matanda ay tumpak, mabilis, at walang pag-aalinlangan. Para kay Clara, sa oras na hawakan niya ang scalpel, nawawala ang lahat ng kanyang pagod. Ang tanging mahalaga ay ang pasyenteng nasa harap niya. Lumipas ang unang dalawang oras ng operasyon nang maayos. Sinisimulan na ni Clara ang pag bypass sa baradong ugat gamit ang isang malusog na ugat na kinuha mula sa binti ng matanda. Ngunit biglang nagbago ang tunog ng machine. Doc, bumubulusok ang blood pressure ng pasyente! 60 over 40!" kabado at mabilis na ulat ng anesthesiologist. May internal bleeding sa likod ng aorta! Humihina ang tibok ng puso niya! sigaw ng assistant doctor. Sa viewing gallery, napasuntok si Alex sa salamin. "Anong nangyayari?!" sigaw niya sa walang lamang hangin. Nakita niya ang biglang pagkakagulo ng mga nurse at ang pag-pula ng mga linya sa monitor. Ang kanyang puso ay tila huminto sa pagtibok. Lola, huwag ngayon... huwag mo akong iwan, pakiusap niya sa kanyang isip. Sa loob ng OR, habang ang lahat ay natataranta, si Clara ang nanatiling parang bato ang kalmado. Huwag kayong mag panic! I-clamp ang thoracic aorta, ngayon din! Maghanda ng dalawang bag ng dugo para sa transfusion! utos niya sa isang boses na hindi matatanggihan. Mabilis niyang isinawsaw ang kanyang mga kamay sa loob ng dibdib ng matanda. Dahil sa katandaan ni Donya Aurora, masyadong manipis ang dingding ng kanyang mga ugat. Isang maling galaw lang ng karayom ni Clara ay maaaring tuluyang mapunit ang puso nito. Tumingala saglit si Clara sa viewing glass. Nakita niya ang mukha ni Alex, ang makapangyarihang bilyonaryo ay mukhang isang batang takot na takot na mawalan ng pamilya. Ibinaba muli ni Clara ang kanyang tingin. Hindi ka mamamatay sa lamesang ito," bulong niya sa pasyente. Gamit ang kanyang pambihirang bilis at katatagan ng kamay, sinimulan ni Clara ang pagtahi sa napunit na bahagi ng aorta sa gitna ng umaagos na dugo. Ang kanyang mga daliri ay gumalaw na parang isang bihasang musikero na tumutugtog ng piano, pino, mabilis, at perpekto. Ang buong operating room ay nagpigil ng hininga. Isang minuto.. Dalawang minuto.. Bip... bip... bip.. Unti-unting bumalik sa normal na ritmo ang heart monitor. Stabilized na po ang BP, Doc. 110 over 70. Huminto na ang bleeding, nakahingang-maluwag na sabi ng anesthesiologist. Napapahid din ng pawis ang mga nurse. Tapusin natin ang pagtahi, sabi ni Clara, na parang walang nangyaring milagro. Matapos ang isa pang oras, matagumpay na naisara ang dibdib ng matanda. Lumabas si Clara ng operating room at tinanggal ang kanyang maskara. Bungad sa pinto ay si Alex, na agad siyang sinalubong. Bakas sa mukha ng bilyonaryo ang halo-halong emosyon, takot, pag-asa, at matinding relief. Kamusta ang lola ko? tanong ni Alex, ang kanyang boses ay may kaunting panginginig na pilit niyang itinago. Tumingin si Clara sa kanya, may pagod ngunit may ngiti sa kanyang mga mata. "Ligtas na ang lola mo, Mr. Valdez. Matagumpay ang operasyon. Ililipat na siya sa recovery room ngayon, at kailangan niya lang magpahinga. Napatitig si Alex kay Clara. Sa pagkakataong ito, hindi lang pasasalamat ang nararamdaman niya, kundi isang malalim na paghanga. Ang babaeng ito ay hinarap ang kamatayan at nanalo. Salamat, taimtim na sabi ni Alex. Ito ang unang pagkakataon na nagpasalamat siya nang tapat sa isang tao. Trabaho ko ito, simpleng sagot ni Clara. Magpahinga ka na rin. Mas kailangan ka ng lola mo kapag nagising siya. Habang naglalakad palayo si Clara, hindi alam ni Alex na ito na ang huling gabi na magiging normal ang buhay ng magandang doktor, dahil sa oras na magising si Donya Aurora, may nakahanda na itong plano na magtatali sa kanilang dalawa habambuhay.Ang ulan sa labas ng Valdez Tower ay tila nakikiramay sa nagbabadyang unos sa loob ng gusali. Matapos ang emosyonal na tagpo sa parking lot ng ospital, hindi na nag-aksaya ng panahon si Alex. Tinawagan niya ang pinakamataas na opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI) habang si Mark naman ay mabilis na inihanda ang pagbabalik ng mga board members para sa isang biglaang "Emergency Meeting."Sa loob ng conference hall, kasalukuyang nakaupo si Donya Victoria sa dulo ng lamesa, kampanteng umiinom ng tsaa habang kausap ang ilang stockholders na naniwala sa kanyang paratang kanina. Kumpiyansa siya na sa pagkakataong ito, tuluyan na niyang mapapalayas si Clara at mapipilitan si Alex na sumunod sa kanyang mga kondisyon.Biglang bumukas ang malaking pinto ng boardroom nang may malakas na kalabog.Pumasok sina Alex at Clara, magkahawak pa rin ang kanilang mga kamay. Basa pa ang buhok ni Alex at walang suot na suit jacket, ngunit ang aura na dala niya ay mas nakatatakot at mas makapangya
Ang buhos ng ulan sa labas ng St. Jude Medical Center ay tila walang balak huminto. Ang madilim na kalangitan at ang malamig na hangin ay sumasabay sa bigat ng atmospera sa tapat ng malawak na parking lot. Lumabas si Clara mula sa glass doors ng ospital, bitbit ang kanyang lumang backpack habang ang kanyang kanang kamay ay nakapasok sa bulsa ng sweater, mahigpit na nakakapit sa pilak na USB drive na naglalaman ng katotohanan.Hindi pa man siya nakakahakbang nang malayo sa sementadong daanan, isang pamilyar na itim na sports car ang marahas na huminto sa kanyang harap.Bumukas ang pinto ng sasakyan at mabilis na lumabas si Alexander Valdez. Hindi nito dala ang kanyang karaniwang payong, at wala rin itong suot na suit jacket. Ang kanyang puting polo ay mabilis na nabasâ ng ulan, at ang kanyang gulo-gulong buhok ay nakadikit na sa kanyang noo. Ang mukha ng makapangyarihang bilyonaryo ay bakas ng purong desperasyon, takot, at matinding pagsisisi isang hitsura na hinding-hindi mo aakalaing
Sumugod si Clara sa St. Jude Medical Center habang ang ulan ay malakas na pumapatak sa labas ng gusali. Hindi siya pumunta roon para magtrabaho; pumasok siya sa breakroom ng pediatric ward upang magtago at umiyak nang walang patid sa isang madilim na sulok. Ang kanyang ivory white corporate dress ay may mga bakas na ng basa mula sa ulan, at ang kanyang backpack ay nakalapag sa sahig na tila isang simbolo ng kanyang tuluyang pagwawakas.Bumukas ang pinto ng breakroom at pumasok si Dr. Ethan Ramirez. Suot nito ang kanyang puting doctor's coat, at nang makita ang matalik na kaibigan na nakasubsob ang mukha sa kanyang mga tuhod habang nanginginig ang buong katawan, mabilis itong lumapit at lumuhod sa kanyang harap."Clara... anong nangyari?" nag-aalalang tanong ni Ethan habang hinahawakan ang mga balikat ng dalaga. "Napanood ko sa news feed na naantala ang board meeting ng mga Valdez. Anong ginawa sa iyo ni Alex?"Inangat ni Clara ang kanyang mukha, basang basa ng luha at putlang putla. "
Ang bawat hakbang ni Clara Monteverde pababa sa grand staircase ng mansyon ng mga Valdez ay tila may kasamang mabigat na kadena. Ang kanyang puting corporate dress na pinili niya pa nang may ngiti kahapon ay mukhang isang mabigat na pasanin ngayon. Pumasok siya sa kanyang silid ang kwartong binigyan siya ng pambihirang kapanatagan sa nakaraang tatlong linggo at marahas na binuksan ang kanyang walk in closet.Hindi niya ginalaw ang naglalakihang mga paper bags ng mga mamahaling damit na binili para sa kanya ni Alex. Sa halip, kinuha niya ang kanyang lumang, gasgas na tila backpack mula sa ilalim ng kama. Sa loob ng limang minuto, mabilis niyang isinilid ang kanyang tatlong pirasong simpleng t-shirt, maong, ang kanyang mga medical journals, at ang stethoscope na naging permanenteng saksi ng kanyang pagsisikap.Nanginginig ang kanyang mga daliri nang mapatingin siya sa kanyang kaliwang kamay. Ang solitaire diamond ring na inilagay ni Alex sa kanyang daliri sa gitna ng charity ward ay kum
Kinaumagahan, ang pinakamalaking conference hall sa tuktok ng Valdez Tower ay napuno ng matinding tensyon. Nakaupo sa paligid ng mahabang lamesa ang dalawampung pinakamalalaking stockholders at board members ng kumpanya, lahat ay suot ang kanilang mga mamahaling business suit habang seryosong nagbubulungan.Sa unahan ng lamesa, nakaupo si Donya Victoria Valdez-Cruze. Suot niya ang isang napakarangyang itim na suit, may mga mamahaling hiyas sa leeg, at ang kanyang mukha ay puno ng matigas na kumpiyansa.Bumukas ang malaking pinto ng boardroom. Pumasok sina Alex at Clara, magkahawak ang kanilang mga kamay nang mahigpit. Si Alex ay napakaguwapo sa kanyang pormal na gray suit, habang si Clara naman ay may simpleng ngunit eleganteng puting dress na nagpatingkad sa kanyang propesyonal na aura.Umupo si Alex sa tanging bakanteng upuan sa tabi ng kanyang Tiyahin, habang si Clara naman ay nanatiling nakatayo sa kanyang likuran kasama ang sekretaryang si Mark."Mabuti naman at nakarating kayo,
Ang gabi bago ang pinakahihintay na board meeting ng Valdez Group ay binalot ng isang napakatahimik ngunit tensyonadong kapaligiran. Sa loob ng malawak na library ng mansyon, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang isang lumang desk lamp at ang liwanag mula sa naglalakihang screens ng laptop ni Alex. Nakalatag sa ibabaw ng mahogany table ang dose-dosenang mga makakapal na folder, financial statements, at mga transaksyon mula sa international banks sa New York.Nakaupo si Clara sa tabi ni Alex, suot ang isang maluwag na sweater at salamin sa mata. Bagaman hindi siya bihasa sa mundo ng corporate finance, pinilit niyang manatiling gising upang tulungan ang kanyang asawa na suriin ang bawat pahina. Ang kanyang mga kamay na sanay sa pag-hawak ng scalpel ay abala ngayon sa pag-highlight ng mga kahina-hinalang numero."Tingnan mo ito, Alex," saad ni Clara habang itinuturo ang isang audit report mula sa New York branch noong nakaraang taon. "Mayroong paulit-ulit na paglilipat ng pondo na nag







