CHAPTER FIVE

Ang opisina ni Alistair Thorne sa Thorne Enterprises ay simbolo ng rurok ng tagumpay—malamig, moderno, at napapalibutan ng naglalakihang salamin na kita ang buong siyudad. Pero sa loob ng opisina niya, may isang bagay na hindi tugma sa karangyaan ng paligid.

Ako.

Kahit itinalaga na niya akong secretary, hindi niya ako pinayagang magsuot ng corporate attire. Sa katunayan, mahigpit ang utos niya: mananatili akong suot ang aking maid’s uniform—ang itim na dress na may puting apron at ang puntas na cap sa aking ulo.

“Masyadong maraming mata sa gusaling ito, Serein,” malamig na sabi niya kaninang umaga habang tinitingnan ang aking porma. “Ayokong may makapansin sa’yo. Mananatili kang anino sa likod ko.”

Pero alam ko ang totoo. Sa bawat pagkakataong may lalaking empleyado na napapalingon sa direksyon ko, nakikita ko ang pagdidilim ng paningin ni Alistair. Ang unipormeng ito, na dapat ay nagpapakumbaba sa akin, ay tila naging paraan niya para markahan ang kanyang teritoryo.

Habang nag-aayos ako ng mga folder sa labas ng kanyang opisina, bumukas ang elevator. Isang lalaking nakasuot ng mamahaling gray suit ang lumabas. Matangkad siya, mestizo, at may palaging nakapaskil na ngiti sa labi. Nanigas ako nang makilala ko siya.

Liam Prescott.

Isa siya sa iilang tao na naging mabait sa akin noong nasa poder pa ako ng mga Beaumont. Kaibigan siya ng pamilya, pero hindi niya alam ang tunay na nangyayari sa loob ng aming bahay.

“Serein? Serein Beaumont, is that you?” gulat na tanong ni Liam. Huminto siya sa harap ko, ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka habang tinitingnan ang suot ko. “Anong ginagawa mo rito? At bakit... bakit ganyan ang suot mo?”

“Liam...” bulong ko, pilit na umiiwas ng tingin. “Naglilingkod ako rito bilang staff ni Mr. Thorne.”

“Staff? Pero bakit naka-uniporme ka ng katulong? Serein, huli kitang nakita sa isang charity ball, at ngayon...” Hinawakan niya ang kamay ko, ang boses niya ay puno ng pag-aalala. “May problema ba? Pinipilit ka ba ni Julian na gawin ito?”

Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang pinto ng main office ni Alistair. Ang aura sa hallway ay biglang naging yelo. Lumabas si Alistair, ang mga kamay ay nasa loob ng kanyang bulsa, at ang titig niya ay nakapako sa kamay ni Liam na nakahawak sa akin.

“Mr. Prescott,” boses ni Alistair na tila dagundong ng kulog. “Hindi ko alam na kasama sa agenda ng meeting natin ang pang-iabala sa secretary ko.”

Mabilis na binitawan ni Liam ang kamay ko at humarap kay Alistair. “Thorne. Nagulat lang ako. Kilala ko si Serein. She’s a Beaumont. Bakit siya nagtatrabaho sa’yo bilang maid?”

Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa labi ni Alistair. Lumapit siya at tumayo sa mismong pagitan naming dalawa ni Liam, tila isang pader na hindi matitibag. “Dahil dito niya gusto. At dito, sumusunod siya sa bawat utos ko. Tama ba, Serein?”

Hindi ako makatingin kay Liam. “Opo, Sir.”

Lalong kumunot ang noo ni Liam. Lumingon siya sa akin, hindi pinapansin ang tensyong nagmumula kay Alistair. “Serein, hindi tama ito. Halika, sumama ka muna sa akin. Tanghalian na rin naman. Mag-lunch tayo sa labas para makapagusap tayo nang maayos. My treat.”

Naramdaman ko ang paghigpit ng panga ni Alistair. Bago pa man ako makabuka ng bibig, sumabat na siya.

“Hindi siya pwede,” madiing sabi ni Alistair. Ang kanyang boses ay puno ng awtoridad na hindi matatanggihan.

“Bakit naman, Thorne? Break time naman na, ah?” hamon ni Liam.

Humarap si Alistair kay Liam, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa panganib. “Dahil marami pa siyang kailangang gawin. At higit sa lahat, busy si Serein sa akin. Sa akin lang siya may appointment ngayon, bukas, at sa mga susunod pang araw.”

Hinawakan ni Alistair ang siko ko—hindi masakit, pero sapat na para maramdaman ko ang kanyang pag-angkin. “Serein, pumasok ka sa loob. Ngayon din.”

“Pero Sir—”

“Ngayon din, Serein,” ulit niya, mas malalim ang boses.

Wala akong nagawa kundi tumango kay Liam at mabilis na pumasok sa loob ng opisina. Pagkasara ng pinto, sumunod si Alistair. Padabog niyang isinara ang pinto at hinarap ako.

“Sa susunod na hahayaan mong hawakan ka ng ibang lalaki, sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ’yan,” bulong niya, ang mukha niya ay ilang pulgada na lang mula sa akin. “Hindi ka pwedeng makipag-lunch sa kahit sino. Nagtatrabaho ka para sa akin, at ang oras mo—pati ang bawat sandali mo—ay akin lang. Maliwanag?”

Tumango ako, hindi makahinga sa sobrang lapit niya. Sa sandaling iyon, alam kong hindi lang trabaho ang gusto ni Alistair Thorne. Gusto niya akong ikulong sa isang hawla—at ang pinaka-nakakatakot na bahagi? Tila nawawalan na ako ng planong tumakas sa kanya.