เข้าสู่ระบบเมื่อหนึ่งในตัวเลือกผู้นำตระกูลคนใหม่ไม่ได้มีแค่ ‘เขา’ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือต้องแต่งงานกับ ‘เธอ’ ผู้เป็นทายาทตระกูลใหญ่เหมือนกัน เพราะเหตุนี้การแต่งงานเพื่อแย่งชิงอำนาจจึงเริ่มต้นขึ้น… “คิดจะเข้ามาหาผลประโยชน์จากคนอย่างฉัน มันไม่ง่าย!” “หึ! แต่ก็ได้ไม่ยากไม่ใช่เหรอ?”
ดูเพิ่มเติมหลังจากที่ทั้งคู่อาบน้ำและทานข้าวเรียบร้อย ก็ถึงเวลามาเดินย่อยและสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอก ช่วงนี้อากาศดีมากทำให้เคนเซอยากพาเธอเดินเล่นทุกวันจะได้ทำให้เธอไม่อึดอัดหรืออุดอู้เกินไป ที่นี่บ้านตระกูลโอคุยะมีพื้นที่กว้างขวางสามารถเดินเล่นได้อย่างสะดวกสบายและแม้ว่าพื้นที่จะใหญ่โตแต่ทว่าก็มีการแบ่งสัดส่วนท
“เฮียมายืนคิดเรื่องงานนิดหน่อยน่ะ ส่วนคุณปู่น่าจะกำลังเดินทางไปพักผ่อนที่บ้านบนเขา ท่านบอกว่าจะไปๆ มาๆ ระหว่างที่นี่กับบ้านหลังนั้นเพราะท่านอยากพักผ่อนแบบสงบๆ ท่านเหนื่อยมาเยอะแล้วน่ะ เฮียก็เลยไม่อยากห้ามท่าน ค่อยส่งลูกน้องตามไปดูแลห่างๆ เอา” คุณปู่บอกเขาว่าช่วงนี่จะอยู่ที่บ้านพักบนเขาเป็นหลักเพราะท
สองสัปดาห์ต่อมาเคนเซค่อยๆ ลุกจากที่นอนอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนการพักผ่อนของภรรยา ตอนนี้เธอกับเขาอยู่ในช่วงพักผ่อนหลังแต่งงานทำให้เขาแทบไม่ยอมให้เธอออกจากห้องไปไหน เพราะเขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากที่สุด เหมือนเป็นการชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเธอยังคงหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยล้าเ
ไหนจะเพื่อนสามีเธออีกที่ดูเหมือนว่าจะติดใจประเทศญี่ปุ่นเข้าให้แล้วเพราะตั้งแต่คุณลุครักษาตัวอยู่ที่นี่จนกระทั่งหายดีก็ยังไม่ยอมกลับฮ่องกงเลยไม่รู้ว่าติดใจอะไรกันแน่ ส่วนคุณเอนะและโอริก็มาร่วมงานเหมือนกันทั้งคู่น่ารักกับเธอมากโดยเฉพาะคุณเอนะที่เธอรู้สึกว่าเจ้าตัวเหมือนเคนเซในร่างผู้หญิงอะ ดุและเด็ดขา
“เปล่า ไม่ได้ทะเลาะกัน ช่วงนี้คนไข้เยอะน่ะ เราเองก็แทบไม่มีเวลาพักผ่อน”“ก็จริง ช่วงนี้คนไข้ที่โรงพยาบาลเยอะมาก ยังไงแกก็หาเวลาพักผ่อนด้วยนะ เราเป็นห่วง”“อืม ขอบใจมากน้า ว่าแต่แกเถอะ แต่งงานกับคุณเคนเซโอเคใช่มั้ย?” แอลลี่กระซิบถามเพราะกลัวว่าคนที่เดินไปคุยโทรศัพท์จะเดินกลับมาได้ยินเข้า“ถึงไม่โอเค
หลายวันต่อมาหลังจากผ่านเหตุการณ์โดนลอบทำร้ายในวันนั้นก็ทำให้ฌาณาคิดวกไปวนมากับเรื่องราวที่ผ่านมาอีกครั้ง เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เธอสงสัยและพยายามหาคำตอบมันจะใช่อย่างที่เธอคิดหรือเปล่าเพราะหลังจากผ่านความเป็นความตายมาได้ก็ทำให้เธอเริ่มมองคนที่อยู่ด้วยกันทุกวันใหม่เขายังคงไม่เผยพิรุธใดๆ ให้เธ
เมื่อตกลงกันได้ทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกัน ซึ่งฌาณาไม่ลืมที่จะเดินไปบอกเลขาคนสนิทให้ไปทานข้าวเพราะเมื่อสักครู่เจ้าตัวคงตกใจและลำบากใจไม่น้อยเพราะคนข้างๆ เธอเล่นเดินมาเปิดประตูโดยไม่รอให้เลขารายงานเข้ามาก่อน เพราะสำหรับที่ทำงานไม่ว่าใครก็ตามที่จะเข้าพบเธอต้องได้รับอนุญาตก่อนเสมอ แต่นั่นแหล
“เหอะ! ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งกับของของนาย แต่ดูนายสิเอาดาบซามูไรมาไว้ใต้หมอนแบบนี้ จะไม่ให้ฉันกังวลใจเลยหรือไง” ได้ยินคำขู่ของเขาทำเอาเธอโมโหมากกว่าหวาดกลัว จึงทำเสียงแข็งตอบกลับราวกับคนไม่ได้ทำอะไรผิด จริงอยู่ที่ว่าเธอเกือบเสียมารยาทหยิบจับของสำคัญเขาก่อน แต่เธอจะไม่ยอมขอโทษเขาหรอกนะ ก็ใครใช้ให้เขาเ