LOGINHINDI agad bumalik si Ashton sa Salvatore Shipping Tower matapos siyang umalis sa Santiago residence.Sa halip, pinaharurot niya ang sasakyan patungo sa isang lugar na matagal na niyang hindi binabalikan.Tahimik ang biyahe.Hindi siya nagpatugtog ng musika.Hindi rin niya sinagot ang ilang tawag mula sa opisina.Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon...Mas maingay ang sariling isip niya kaysa sa buong lungsod ng Metro Manila.---MAKALIPAS ang halos apatnapung minuto...Huminto ang itim na sedan sa isang lumang boxing gym sa Quezon City.Hindi ito kasing engrande ng mga modernong fitness centers.Luma na ang pintura.May bahagyang kalawang ang rolling shutter.Ngunit para kay Ashton...Ito ang lugar kung saan nagsimula ang lahat.Tahimik siyang bumaba ng sasakyan.Pagpasok niya sa loob, agad siyang sinalubong ng amoy ng leather gloves, lumang canvas, at pawis.Mga amoy na minsan niyang tinawag na tahanan."Coach."Napalingon ang matandang lalaking naglilinis ng punching bags.
NANATILING tahimik ang nursery. Tanging ang marahang pag-ikot ng baby mobile ang nagbibigay ng munting tunog sa silid. Hindi agad sumagot si Ashton. Hindi dahil wala siyang maisip. Kundi dahil bawat salitang bibitawan niya mula ngayon ay maaaring maglapit kay Bea sa katotohanan... o tuluyan siyang ilayo rito. Tahimik siyang napabuntong-hininga. "Sinasabi mo bang..." maingat niyang tanong, "magkahawig kami?" Mahina ang tango ni Bea. "Hindi sa mukha." Napakunot-noo si Ashton. "Kundi?" "Sa presence." Napatitig lang siya rito. "Iba ang mukha ninyo," patuloy ni Bea. "Mas... softer ang features mo." Bahagya siyang napangiti. "Thank you?" Napairap si Bea. "Huwag kang epal." "Sorry." "Hindi ka sorry." "Hindi nga." Napailing siya, pero agad ding bumalik ang seryosong ekspresyon. "Pero kapag tahimik ka..." Huminto siya. "Kapag nakikinig ka lang." "Kapag may sinasabi kang... hindi mo kailangang ipaliwanag." "Doon kayo nagiging magkapareho." Tahimik na ibinaba ni Ashton
HINDI agad nakabawi si Bea matapos ang pag-uusap nila ni Ashton.Tahimik na ang buong sala. Nagbalik na sina Talia at Mia sa kusina, sinadyang iwan silang dalawa. Maging ang mga kasambahay ay tila marunong nang umiwas kapag nararamdaman nilang may mabigat na sandaling namamagitan sa kanilang dalawa.Nanatiling nakaupo si Bea sa sofa habang si Ashton ay nakaluhod pa rin sa harapan niya. Hindi ito nagsasalita. Hindi rin siya..Sa unang pagkakataon, hindi nakakailang ang katahimikan.Pero hindi rin ito magaan..Parang may mga salitang gustong kumawala, ngunit pareho silang walang lakas ng loob na unahin."Bea..." mahina ang boses ni Ashton.Napakurap siya. "Hm?""Mas okay ka na ba?"Tumango siya. "Oo.""Sigurado?"Napairap siya. "Ilang beses mo pa ba itatanong?""Hanggang maniwala ako."Napailing siya habang napapangiti nang bahagya. "Hindi ka talaga marunong sumuko.""Hindi.""Stubborn.""Very."Napabuntong-hininga siya. "Ang hirap mong kausap."Ngumiti lang si Ashton. "Alam ko."---MAKA
KINAGABIHAN ding iyon, hindi agad umuwi si Ashton.Sa halip, dumiretso muna siya sa penthouse office ng Salvatore Shipping Tower. Tahimik ang buong executive floor. Patay na ang karamihan sa ilaw.Sa malawak na opisina, ang tanging liwanag ay mula sa city lights na pumapasok sa floor-to-ceiling windows. Marahan niyang inilapag ang susi ng sasakyan sa mesa. Kasunod noon ang wallet.At sa huli...Ang silver mask.Tahimik niya iyong pinagmasdan. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin gumagalaw. Hanggang sa mapabuntong-hininga siya."Ang galing mo." Mapait siyang napangiti. "Hindi ko akalaing darating ako sa puntong makikipagkumpitensya ako..." Huminto siya. "Sa sarili ko."Napailing siya.Kung may makakakita sa kanya ngayon, malamang ay iisipin nitong tuluyan na siyang nababaliw. Pero paano ba naman hindi? Ai Ashton Salvatore ang lalaking araw-araw na kasama ni Bea.Si Mr. Crest ang lalaking iniiyakan pa rin nito.At si Number 17 ang misteryosong fighter na pilit nitong hinahanap.Tatlong pan
KINABUKASAN, mas maaga kaysa karaniwan ang pagpasok ni Ashton sa Salvatore Shipping Tower.Tahimik ang buong executive floor. Iilan pa lamang ang empleyadong dumarating, ngunit bukas na ang ilaw sa opisina ng CEO.Sa loob, nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window habang tanaw ang unti-unting paggising ng Metro Manila. May hawak siyang tasa ng itim na kape, pero malamig na iyon. Hindi pa rin niya iniinom."Sir."Napalingon siya nang pumasok si Marco dala ang tablet at ilang dokumento."Nandito na po ang reports para sa Batangas expansion.""Iwan mo lang.""May investor briefing din po tayo mamayang alas-diyes."Tumango lang siya. Pero halatang wala roon ang isip niya.Napansin iyon ni Marco. "Sir...""Hm?""Okay lang po ba kayo?"Bahagyang napangiti si Ashton. "Professional question ba 'yan o personal?""Pareho po."Napabuntong-hininga siya. "I'm fine."Alam ni Marco na hindi iyon totoo. Pero wala na siyang sinabi. Tahimik na lang siyang lumabas ng opisina.---PAGKAKAALIS ng
HINDI nawala sa isip ni Bea ang tawag na iyon.Tatlong araw na ang lumipas. Tatlong araw na halos wala siyang maayos na tulog. Tatlong araw na paulit-ulit niyang binabalikan ang boses sa kabilang linya."Good afternoon.""Missed boxing?"Simple lang ang dalawang linyang iyon.Pero sapat para guluhin ang mundong pilit na niyang binuo matapos mawala si Mr. Crest.---KINABUKASAN...Maaga pa lang ay gising na siya. Tahimik ang buong bahay. Mula sa bintana ng kanyang silid ay tanaw niya ang hardin na dati niyang gustong-gustong tambayan.Ngayon...Pakiramdam niya ay masikip kahit saan siya tumingin.Napahawak siya sa tiyan. Unti-unti nang lumalaki iyon. Kasabay ng paglaki ng baby... Parang lumalaki rin ang takot na kinikimkim niya."Baby..." marahan siyang napangiti. "Sorry..."Hindi niya alam kung bakit siya humihingi ng tawad. Marahil dahil ramdam niyang pati ang anak niya ay nadadamay sa magulong emosyon niya.---MAYA-MAYA...May kumatok sa pinto."Anak?" boses ng mommy niya. "Breakfa
BAHAGYANG yumuko si Talia, ang bawat kurba ng katawan niya ay puno ng malamyos na kilos at focus. Matatag ang kamay na may hawak ng cue stick, habang ang kabilang kamay ay maingat na nag-set ng standard bridge sa ibabaw ng berdeng tela ng mesa.Unti-unti niyang pinikit ang isang mata, sinipat ang t
PAGPASOK nila sa private cabin, inalalayan si Caden ng assistant niya papunta sa sofa. Kita sa mukha niya ang pagod at pamumutla. “Sir, gusto n’yo po bang tawagan ko si Dr. Ramirez?” mahinahong tanong ni Lyndon. Umiling si Caden, pilit pinipigilan ang hilo. “No need… Where’s Talia?” “Si Ms. Ma
BAGO pa matapos ni Talia ang sinasabk, biglang umabante si Lucas. Sa isang iglap, hinila niya ang babae papalapit at niyakap nang mahigpit, sobrang higpit na parang ayaw na niyang pakawalan pa. Parang doon lang niya na-realize ang posibilidad na mawala ito sa kanya.“Talia…” usal ni Lucas sa paos n
NAIWAN si Jessica na nanginginig sa galit, pero pinilit pa ring magpaka-composed.“I don’t have time for this,” madiin niyang sabi, sabay pilit na ngiti. “Excuse me, may ibang dapat akong puntahan.”Bago pa siya makaalis, marahang hinawakan ni Bea ang pulso niya, hindi mahigpit, pero sapat para map







