Pustaka
Cari
Beranda / Romance / UNBREAK MY HEART / UNBREAK MY HEART CHAPTER 145

Share

UNBREAK MY HEART CHAPTER 145

Penulis: MIKS DELOSO
last update Tanggal publikasi: 2026-06-22 01:40:26

Sa loob ng tahimik na kotse na nakatago sa isang secluded road malapit sa Swiss Alps, ang oras ay tila huminto. Ang itim na van ay nakapuwesto sa likod ng isang malaking punong natatakpan ng yelo, sapat para hindi agad mapansin mula sa pangunahing daan. Ang paligid ay puti at malamig, ngunit sa loob ng sasakyan ay mas mabigat ang init ng emosyon kaysa sa kahit anong klima sa labas.

Si Victor ay hindi gumagalaw sa driver seat. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa maliit na monitor na konektado s
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab sebelumnya Bab selanjutnya
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 161

    Si Victor ay yumakap sa kapatid, ang mukha ay puno ng sakit.Victor: (mahina) Sophia… kapatid… hindi na namin balak saktan ka. Gusto lang naming maging pamilya. Gusto lang naming mabawi ang nawala. Kahit mabagal. Kahit masakit. Handa kaming maghintay.Si Wright ay nanatiling tahimik sa likod, pero sa wakas ay nagsalita rin siya, ang boses ay basag at puno ng pagsisisi.Wright: (mahina, halos pabulong) Sophia… lahat ng ‘to… dahil sa kasalanan ko. Dahil sa kahinaan ko. Dahil sa takot ko noon. Patawarin mo ako. Patawarin mo kami. Hindi ko alam na ganito pala ang mangyayari. Hindi ko alam na ikaw pala ang kapatid ni Jane. Lahat ng sakit na idinulot ko sa’yo… lahat ng pagtataksil ko… lahat ‘yon ay babayaran ko. Kahit kailan.Si Sophia ay hindi sumagot agad. Ang yakap niya kay Maria Cecilia ay mas humigpit. Ang sakit ay sobra na parang hindi na niya kayang huminga. Ang luha ay patuloy na tumutulo habang nakatingin sa mga taong nasa harap niya — ang pamilyang matagal niyang hinintay, pero du

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 160

    Si Sophia ay umiiyak nang todo. Ang katawan niya ay nanginginig habang hinahawakan ang tiyan.Sophia: (umiiyak) Paano ko kayo tatanggapin? Paano ko tatanggapin na ang ate ko ay ang taong matagal kong kinamuhian? Paano ko tatanggapin na ang lola ko ay ang taong hindi ko nakasama noong nag-iisa ako sa ampunan? Paano ko tatanggapin na ang buhay ko… lahat ng pagdurusa ko… ay dahil sa desisyon ng pamilyang hindi ko man lang kilala? Paano?!Si Maria Cecilia ay umiiyak na rin, yakap-yakap ang ina.Maria Cecilia: (umiiyak) Mommy… bakit po umiiyak lahat? Bakit po masakit po sa kanila? Bakit po sila umiiyak din?Si Teddy ay yumakap nang mahigpit sa kanilang dalawa, ang mukha ay puno ng proteksyon.Teddy: (mahina pero matalim) Sige… sabihin niyo ang lahat. Sabihin niyo ang buong katotohanan. Pero huwag niyong saktan si Sophia. Huwag niyong saktan ang anak ko. Dahil kung gagawin niyo ‘yon… hindi na ako magdadalawang-isip na ipagtanggol sila kahit laban sa dugo niyo.Si Jane ay umabot sa kamay ni

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 159

    Sa loob ng chalet, ang hangin ay mabigat na parang puno ng mga hindi nasasabing salita. Lahat ay nakaupo sa malaking living room. Si Sophia ay nakaupo sa gitna ng couch, si Teddy ay katabi niya at mahigpit na nakahawak sa kamay niya. Si Maria Cecilia ay nakaupo sa kandungan ni Teddy, ang maliit na mukha ay puno ng curiosity pero tahimik na tahimik. Sa kabilang side, si Jane ay nakaupo nang nanginginig, si Victor ay katabi niya, at si Lola Elena ay nasa wheelchair sa gitna, ang caregiver ay nakatayo sa likod.Walang nagsasalita sa unang ilang minuto. Tanging ang mahinang paghikbi ni Jane at ang mahinang paghinga ni Sophia ang naririnig.Si Jane ang unang bumukas. Ang boses niya ay garalgal, puno ng sakit na hindi na niya kayang pigilan.Jane: (umiiyak nang mahina) Sophia… kapatid ko… hindi namin alam. Hindi namin alam na may kapatid pala kami. Si Victor at ako… hindi namin alam na may bunso kaming kapatid. Nang maghiwalay sina Mama at Papa, nahati ang mundo namin. Si Papa ang nag-alaga

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 158

    Si Sophia ay nanginginig habang hawak ang plato. Ang amoy ng adobo ni Lola Elena ay kumalat sa buong kusina ang pamilyar na lasa ng bawang, toyo, at dahon ng laurel na parang bumalik sa kanya mula sa isang buhay na hindi niya kailanman naalala nang lubusan. Ang luha ay patuloy na tumutulo sa kanyang pisngi habang tinusok niya ang isang piraso ng manok.Sophia: (umiiyak nang mahina, ang boses ay basag) Parang… parang alam ko ‘to. Parang naranasan ko na ‘to noon… noong bata pa ako. Bakit ganito ang lasa? Bakit parang may bahay na matagal ko nang hinintay?Dahan-dahan niyang inilapit ang kutsara sa bibig. Nang makagat niya ang unang subo, parang may kung anong bumalik sa kanyang alaala — isang kusina na maliwanag, isang matandang babae na ngumingiti habang nagluluto, at isang maliit na batang babae na nakaupo sa mesa na naghihintay ng pagkain.Ang luha niya ay tumulo nang mas malakas. Napahawak siya sa mesa.Sophia: (umiiyak nang todo) Teddy… masarap. Sobrang sarap. Parang… parang lasa n

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 157

    Kinabukasan, ang sinag ng araw sa Swiss Alps ay parang maputlang liwanag na sinusubukang basagin ang makapal na ulap ng takot na bumabalot sa chalet. Si Sophia ay maagang nagising muli, ang katawan ay nananakit sa sobrang pag-iisip at kakulangan sa tulog. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanyang tiyan habang ang isa ay hinahaplos ang ulo ni Maria Cecilia na natutulog pa rin sa tabi niya.Ang maliit na mukha ng bata ay payapa, ang labi ay bahagyang nakabukas, walang alam sa bagyong unti-unting lumalapit sa kanilang tahanan.Sophia: (bulong sa sarili, ang luha ay namumuo) Baby… Mommy is so scared. Paano kung kunin ka nila? Paano kung kunin nila si Ate Cecilia mo? Paano kung…Hindi niya natapos ang salita. Ang hikbi ay biglang sumabog sa kanyang dibdib. Mahigpit niyang niyakap ang anak, parang ayaw nang bumitaw kahit kailan.Sa kusina, si Teddy ay abala na sa pagluluto ng breakfast. Ang mukha niya ay seryoso, ang mga mata ay may dark circles mula

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 156

    Sa loob ng chalet, ang init ng fireplace ay hindi na sapat para matunaw ang lamig na bumabalot sa buong bahay. Si Sophia ay nakaupo sa malaking couch, ang katawan ay nakabalot ng makapal na kumot, pero ang panginginig ay hindi pa rin tumitigil. Si Maria Cecilia ay nakayakap sa kanya, ang maliit na mukha ay basa ng luha dahil sa nakita niyang pag-iyak ng ina. Si Teddy ay nakaupo sa tabi nila, ang isang braso ay nakayakap sa dalawa, ang mukha ay seryoso at puno ng galit na pinipigilan.Tahimik ang loob ng bahay maliban sa mahinang paghikbi ni Sophia at ang mahinang paghinga ni Maria Cecilia na unti-unting nahihimbing sa dibdib ng ina.Sophia: (umiiyak nang mahina, sinusubukang maging malakas para sa anak) Baby… sila po… sila po daw ang pamilya ni Mommy. Sabi nila kapatid daw ni Mommy si Jane. At si Lola Elena daw ang lola ni Mommy. Pero… pero hindi pa po alam ni Mommy kung totoo ‘yon. Hindi pa po handa si Mommy na tanggapin sila. Natatakot po si Mommy. Natatakot po si Mommy na baka masa

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status