Chapter 5

Pag-angat pa lang ng tingin ni Pia, parang biglang sumikip ang buong pantry.

Maluwag naman ang espasyo, pero dahil sa presensya ni Nathaniel, pakiramdam niya lumiit ang paligid. Tahimik lang itong nakatayo roon, pero sapat na ang tindig at malamig nitong aura para kabahan ang kahit sino.

Napahigpit ang hawak ni Pia sa mug na dala niya. Gusto man niyang umatras, alam niyang mas lalo lang magiging awkward kapag umiwas pa siya. Kaya pilit niyang inayos ang sarili bago marahang yumuko.

“Good morning, President Lim.”

“Mm.”

Maikli. Walang emosyon. Halos hindi pa nga maituturing na pagbati.

Isang mabilis at malamig na tingin lang ang ibinigay ni Nathaniel bago muling ibinalik ang atensyon sa hawak nitong kape. Para bang ordinaryong empleyado lang si Pia na wala namang espesyal na dapat pansinin.

Tahimik na lumapit si Pia sa coffee counter. Nanginginig pa nang bahagya ang kamay niya habang nagtitimpla ng iced coffee. Pinilit niyang mag-focus sa tunog ng yelo at pagbuhos ng kape para lang maibsan ang kaba sa dibdib niya.

Akala niya makakaalis na siya nang tahimik.

Pero bago pa siya tuluyang makalabas ng pantry, nagsalita ulit si Nathaniel.

“Naayos mo na ba yung proposal?”

Napahinto si Pia.

Parang automatic na nanikip ang dibdib niya sa simpleng tanong nito. Bahagya pa siyang napaatras bago agad pinilit maging normal ang mukha niya.

“Na-revise ko na po,” maingat niyang sagot. “Ise-send ko na lang mamaya through email.”

Tahimik na napatingin si Nathaniel sa kanya.

Sa totoo lang, para kay Pia, hindi lang boss si Nathaniel. Isa itong klase ng tao na gusto niyang iwasan hangga’t maaari—parang bagyong alam niyang kapag nilapitan niya ulit, siguradong may masisira na naman sa kanya.

“I-email mo na lang.”

Diretso. Malamig. Walang kahit anong lambot sa tono nito.

Bahagyang sumandal si Nathaniel sa gilid ng counter, relaxed ang postura pero mabigat pa rin ang dating. Nakapasok ang isang kamay sa bulsa ng slacks niya habang hawak ang coffee cup sa kabila.

Kahit simpleng galaw lang, halatang sanay itong nasa taas.

Hindi napigilan ni Pia na mapatingin dito. Mula sa plantsadong pantalon, mamahaling relo, hanggang sa sinturon nitong halatang imported—isang tingin pa lang, alam mong hindi ordinaryong executive ang kaharap mo.

At kahit gaano katagal nang bagsak ang Villareal family, hindi pa rin nawawala kay Pia ang mata para sa mamahaling bagay.

Pero nang bahagyang bumaba ang tingin niya…

Bigla siyang natigilan.

Mabilis siyang napaiwas ng tingin, ramdam ang pag-init ng pisngi niya.

Napapikit siya sandali sa inis sa sarili.

Noon pa man, alam na niyang imposibleng hindi mapansin ang katawan ni Nathaniel. Habang sila pa, masyado silang nagpadalos-dalos. Nung mga panahon na iyon mga bata, impulsive, at masyadong nalunod sa isa’t isa para isipin ang consequences ng mga ginagawa nila.

Pero matagal na iyong tapos.

At wala nang dapat balikan.

Huminga nang malalim si Pia bago muling tumingin dito. Doon niya napansin ang mapulang marka sa gilid ng leeg ni Nathaniel.

Fresh pa.

Halatang kagat o…love bite.

Biglang may kumirot sa dibdib niya.

Naalala niya tuloy noon, galit na galit si Nathaniel kapag nag-iiwan siya ng marka rito. Ayaw raw nitong may nakakakita.

Pero ngayon?

Parang wala na lang dito kahit lantaran pa iyon sa opisina.

Napabuntong-hininga na lang si Pia sa isip niya.

Hindi naman na nakakapagtaka.

Si Nathaniel iyon. Noon pa man, hindi na ito nauubusan ng babaeng  naghahabol dito. Mas lalo na ngayon na siya na ang kilalang tagapagmana ng Lim family.

Pinilit niyang lunukin ang kakaibang kirot sa dibdib bago pilit ngumiti.

“Tama ka naman,” mahinahon niyang sabi habang diretso ang tingin dito. “Mas okay na rin siguro na trabaho lang ang connection natin.”

Tahimik ang buong pantry pagkatapos noon.

Hindi na muling tumingin si Pia rito. Ramdam na ramdam niya ang titig ni Nathaniel sa kanya, pero mas lalo lang siyang hindi komportable, kaya mabilis siyang tumalikod.

Pagkalabas niya ng pantry, saka lang siya nakahinga nang maayos.

Sa loob naman, naiwan si Nathaniel na nakatitig sa direksyong nilabasan niya.

Mahigpit nitong nahawakan ang coffee cup sa kamay.

Hindi niya maintindihan kung bakit lalo siyang naiirita habang pinapanood ang malamig na pakikitungo ni Pia sa kanya.

Hindi ito ang babaeng kilala niya noon.

Dati, ayaw na ayaw nito ng iced Americano dahil sobrang pait daw. Ngayon, parang sanay na sanay na itong inumin iyon na parang wala lang.

Parang ibang tao na talaga si Pia.

Napapikit sandali si Nathaniel habang pilit kinokontrol ang sarili. Ramdam niya ang bigat ng emosyon na matagal na niyang pilit nililibing.

Maya-maya, marahan siyang napamura sa ilalim ng hininga bago bumalik sa opisina.

Pagkapasok niya, agad niyang kinuha ang cellphone at tinawagan si Jhonnie.

“Bro? Anong meron?” agad na sagot nito.

Diretso agad ang tanong ni Nathaniel.

“Kanino siya nagpakasal?”

Natigilan si Jhonnie sa kabilang linya.

“Ha?”

“Si Pia.”

Ilang segundong katahimikan muna bago ito sumagot.

“Hindi ko rin alam,” amin nito. “Ang alam ko lang, sa abroad siya nagpakasal. Biglaan daw lahat kasi, nabuntis siya.”

Pumitik agad ang panga ni Nathaniel.

“Kailan?”

Nag-alangan pa si Jhonnie bago sumagot. Tinatansya na maiigi nito ang mga salitang lalabas sa bibig. 

“After n’yong maghiwalay…nabalitaan ko na lang na umalis siya kasama nung asawa niya.”

Pagkasabi no’n, parang nagsisi agad ito sa sinabi.

Tahimik lang si Nathaniel sa kabilang linya.

Pero mas lalong nakaka-pressure ang katahimikang iyon. Bago pa makadagdag si Jhonnie ng sasabihin, biglang pinatay na ni Nathaniel ang tawag.

Napatingin na lang si Jhonnie sa screen ng phone niya saka malalim na napabuntong-hininga.

Mukhang hindi na naman maganda ang mood ng kaibigan.

Ilang segundo siyang natulala bago tuluyang nag-type ng message kay Pia.

“Tinatanong niya ako tungkol sa asawa mo.”