กรงรักสัญญาร้าย (The Contract)

เปิดม่านอาณาจักรลับของเหล่าผู้ทรงอิทธิพล กับซีรีส์ดราม่าโรมานซ์สุดเข้มข้น "The Empire"เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมพายุร้าย... เพื่อพรากทุกสิ่งไปจากเธอ'รเมศ อัครเดชสกุล' มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและพี่ใหญ่แห่ง The Empire Club อาณาจักรส่วนตัวบนยอดตึกระฟ้า ต้องใจสลายเมื่อน้องชายเพียงคนเดียวถูกผู้หญิงหลอกปอกลอกจนต้องนอนโคม่า ความแค้นทำให้เขาบุกไปถึง 'บ้านอิงดาวรีสอร์ต' และต้อน 'พิมพ์มาดา' หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของให้จนมุม เขาบีบบังคับให้เธอเซ็นสัญญารับสภาพหนี้ 50 ล้านบาท พร้อมกับจดทะเบียนสมรส เพื่อกักขังเธอไว้ในกรงทองที่กรุงเทพฯ ในฐานะ 'นางบำเรอขัดดอก'พิมพ์มาดาต้องอดทนรับบทลงโทษอันป่าเถื่อนจากสามีที่ไร้หัวใจ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเป็นเพียงแพะรับบาปที่ถูกพี่สาวต่างแม่สวมรอยเอาชื่อไปใช้และทิ้งหนี้สินไว้ให้ ศักดิ์ศรี อิสรภาพ และร่างกายของเธอถูกเขาย่ำยีจนแทบแหลกสลายแต่เมื่อความลับเปิดเผยว่ามัจจุราชร้าย 'แก้แค้นผิดตัว' ผู้หญิงที่เขาทั้งรักทั้งหลงคือเหยื่อผู้บริสุทธิ์... รเมศจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อชดใช้ความผิด แม้จะต้องงัดเอาอำนาจทั้งหมดของ The Empire มาใช้เพื่อปกป้องเธอจากมาเฟียร้ายที่กำลังตามล่าพี

ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาตะนาวศรีในบ่ายวันจันทร์ดูหม่นเศร้าผิดปกติ กลุ่มเมฆฝนสีทะมึนก่อตัวหนาทึบจนบดบังแสงอาทิตย์ที่ควรจะเจิดจ้า ลมกรรโชกแรงหอบเอาความชื้นและกลิ่นดินโชยเข้าจมูก เป็นสัญญาณเตือนจากธรรมชาติว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า เสียงใบไม้เสียดสีกันดังระงมราวกับเสียงคร่ำครวญของป่าไม้ที่รู้ซึ้งถึงมหันตภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา “พิมพ์มาดา” หรือ “พริ้ม” หญิงสาววัยยี่สิบสองปี เจ้าของร่างบอบบางในชุดเดรสผ้าป่านสีครีมสะพายกล้องถ่ายรูปคู่ใจ ยืนหยุดนิ่งอยู่ตรงระเบียงไม้ของเรือนรับรอง ดวงตากลมโตที่เคยสดใสและเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความอ่อนล้า เธอทอดสายตามองไปยังพื้นที่โดยรอบของ ‘บ้านอิงดาว รีสอร์ต’ ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจ ใจหนึ่งก็ห่วงเรื่องความปลอดภัยของอาคารไม้เก่า ๆ แต่อีกใจหนึ่งที่หนักอึ้งยิ่งกว่ากลับเป็นตัวเลขในบัญชีธนาคารและใบแจ้งหนี้ที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะทำงาน “คุณพริ้มคะ! พายุท่าจะเข้าหนัก ลุงหมายบอกว่ากิ่งไม้ใหญ่หลังเรือนไม้หอมหักลงมาทับรั้วแล้วค่ะ” เสียงของป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ที่เปรียบเสมือนญาติผ

“เรียบร้อยค่ะ นี่กุญแจห้อง” พิมพ์มาดายื่นกุญแจทองเหลืองที่มีพวงกุญแจไม้สลักชื่อ ‘เรือนไม้หอม’ คืนให้พร้อมกับบัตรเครดิต “เดี๋ยวฉันจะให้เด็กยกกระเป๋า...” “ไม่ต้อง” โรมตัดบททันที “ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับของส่วนตัว คุณนั่นแหละ เป็นคนนำทางผมไปที่ห้อง” “คะ? แต่ว่าฉัน...” เปรี้ยง!! ยังไม่ทันที่จะได้ปฏิเสธ เสียงฟ้าผ่าก็ดังกึกก้องกัมปนาทจนสะเทือนไปทั้งตึก ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามลั่นราวกับแผ่นดินจะแยกออก แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบติดดับอยู่สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลงโดยสิ้นเชิง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งล็อบบี้ในชั่วพริบตา เสียงพายุฝนด้านนอกสาดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะล้างบางทุกสิ่ง พิมพ์มาดาหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เธอเกลียดความมืด เกลียดเสียงฟ้าร้อง หญิงสาวถอยหลังกรูดตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เอกสารด้านหลังอย่างแรง “โอ๊ย!” ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง พิมพ์มาดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวข้ามเคาน์เตอร์เข

     โรมยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง นัยน์ตาสีเหล็กคู่คมกริบที่เคยเยือกเย็นบัดนี้วาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาจ้องมองเรือนร่างของศัตรูตาไม่กะพริบ สายตาของเขาโลมเลียไปทั่วทุกตารางนิ้วอย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย         พิมพ์มาดาที่เพิ่งจุดเทียนเสร็จหันกลับมาพบกับสายตาร้อนแรงนั้นพอดี หญิงสาวก้มลงมองตัวเองก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซึ้งเห่อร้อนจนแดงก่ำ สองมือเล็กยกขึ้นกอดอกตัวเองไว้แน่นตามสัญชาตญาณ         “มองอะไรของคุณคะ!” เธอแหวใส่เสียงสั่น ถอยหลังกรูดไปจนชิดขอบโต๊ะไม้         “ผมก็แค่มอง...สิ่งที่ธรรมชาติสร้างมา”         โรมกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธออย

     รัตติกาลที่แสนยาวนานผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า พิมพ์มาดานอนขดตัวอยู่บนโซฟาแคบ ๆ มุมห้องตลอดทั้งคืนโดยไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลงอย่างเต็มตื่น เสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอกสงบลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่อาจทราบได้ เพราะสิ่งที่ดึงดูดความสนใจและสร้างความกดดันให้เธอมากที่สุด คือร่างสูงใหญ่ของมัจจุราชหนุ่มที่ยึดครองเตียงกว้างอยู่กึ่งกลางห้อง         โรมไม่ได้ทำอะไรเธออย่างที่ขู่ไว้ เขาเพียงแค่สั่งให้เธอห้ามก้าวออกจากห้อง แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอน หันหลังให้เธอราวกับว่าเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ ทว่าแผ่นหลังกว้างและจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอของเขากลับทำให้หญิงสาวไม่อาจวางใจได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว         ‘เขาเป็นใครกันแน่...’         พิมพ์มาดาเฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความมืด รเมศ อัครเ