คลั่งรักรูมเมทมาเฟีย

หลายคนอาจมีชีวิตที่โชคดีบ้างในบางโอกาส

แต่สำหรับฉัน.. โอกาสนั้นมันไม่เคยมาถึงเลย

ทุกคนมีทั้งความสุข ความทุกข์ ผสมปนเปกันไป แต่สำหรับฉันความทุกข์นั้นถาโถมเข้ามาเหมือนกับเม็ดฝน มันสาดใส่เสียจนร่างกายของฉันแทบแหลกสลาย

จนกระทั่งเม็ดฝนนั้นได้ซาและค่อยๆจางหายไป

วันนั้นมันคือวันที่.. ‘คุณแสนทิศ’ ได้ปรากฏตัว..

“เพื่อนหนูบอกว่ามีหอพักปล่อยเช่าถูกๆแถวมหาลัยค่ะพ่อ รูมเมทเป็นผู้หญิงด้วย พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ”

เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนเป็นพ่อด้วยรอยยิ้ม เธอเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าด้วยความเร่งรีบ ซึ่งก็มีสายตาเป็นห่วงของชายวัยกลางคนจ้องมองมาตลอด

คุณกล้าหาญ หรือพ่อแท้ๆของสาวในวัยมหาลัยปีสี่ เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีซีด ทั้งเนื้อตัวบ่งบอกได้ถึงฐานะที่ดูยากจน ไม่ต่างจากสภาพบ้านที่เป็นอยู่เลยสักนิดเดียว กล้าหาญอยู่กับลูกสาวสองคนตั้งแต่ภรรยาได้ตายจากไป

“ดูแลตัวเองด้วยนะสมายล์ เฮ้อ.. ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกพ่อนะ กลับไปเรียนอีกปีเดียวก็จะจบแล้วนะลูก”

“ค่ะพ่อ หนูรักพ่อนะคะ”

สมายล์ หญิงสาวที่แสนเข้มแข็ง เธอมีใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวขาว ตาโต ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง มีหน้าม้าบางๆปกหน้าผาก เธอลุกขึ้นไปกอดพ่อที่เธอรักด้วยรอยยิ้มกว้าง

เหตุผลที่เธอจำเป็นต้องหาหอพักใหม่ก็เพราะว่า.. หอพักเดิมของเธอถูกไฟไหม้จนวอดไปหมด มีนักศึกษาหลายคนถูกไฟคลอกตายคาที่ มันเป็นช่วงคาบเกี่ยวกับปีสุดท้ายที่เธอใกล้จะเรียนจบพอดี

เธอจึงต้องหาหอพักเพื่ออยู่ชั่วคราวหนึ่งปี..

‘ฉันมีที่พักที่ทั้งสวย ทั้งหรู ราคาถูกมากๆ มาแนะนำแกด้วยนะสมายล์ เชื่อฉันสิว่ามันดีมาก มันเป็นห้องของคนที่ฉันรู้จักเองแหละ มีสองห้องนอน สองห้องน้ำ แกเอาคีย์การ์ดกับกุญแจแล้วขึ้นไปได้เลย’

เพื่อนที่เธอว่าคนนั้นก็คือ ‘จัสมิน’ สาวหน้าคมที่เป็นเพื่อนกับเธอตอนอยู่มอปลาย ผู้หญิงคนนี้คอยติดต่อกับเธอตลอด แม้ว่าจะไม่ได้สนิทกันแบบรู้ทุกเรื่องก็ตาม

สมายล์เองก็ไม่ได้ไว้ใจจัสมินมากเท่าไหร่ แต่เพราะเธอไม่มีทางเลือก หอพักแถวมหาลัยก็เต็มหมดแล้ว..

THE ONE CONDO (เดอะวัน คอนโด)

กรุงเทพฯ

ทันทีที่เธอได้ก้าวขาเข้ามาเหยียบตามหอพักที่เพื่อนบอก สมายล์เองก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะนี่มันไม่ใช่หอพักที่เพื่อนของเธอพูดไว้เลยสักนิด มันคือคอนโดที่ค่อนข้างหรูหราเป็นอย่างมาก มีแต่พวกนักศึกษาบ้านรวย กับคนวัยทำงานอยู่ที่นี่กันซะส่วนใหญ่

“น..นี่มันอะไรกันจัสมิน เธอบอกฉันว่ามันเป็นแค่หอพักไม่ใช่เหรอ เอ่อ ถ้าเป็นคอนโดที่ชื่อว่าเดอะวัน ฉันไม่..”

(แต่ค่าเช่าถูกมากเลยนะ เธอลองขึ้นไปดูห้องก่อนสิ)

“……”

(เถอะหน่า ลองขึ้นไปดูก่อน)

คนที่ถูกมัดมือชกก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย แม้ใจจะรู้สึกแปลกกับเรื่องนี้ก็ตาม สมายล์ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นไปตามที่เพื่อนบอก จนเธอขึ้นไปยังชั้นที่ยี่สิบเอ็ดของคอนโดสุดหรู ห้องด้านหลังสุดติดกับบานหน้าต่างใส

ติ๊ด!

เสียงคีย์การ์ดที่ถูกสแกนดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ในขณะที่ร่างบางของสมายล์ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปยังด้านใน แววตาตื่นตระหนกจ้องมองโดยรอบราวกับไม่เชื่อสายตา

เพราะของทุกอย่างมันหรูหราราวกับฉากในซีรีส์ มีห้องรับแขกขนาดใหญ่อยู่ระหว่างกลาง ทั้งสองฝั่งเป็นห้องนอนตรงข้ามกัน แค่เยื้องกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น..

“ส..สวยจัง..”

หัวใจของสมายล์เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆด้วยความดีใจ เธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทกันอย่างจัสมินจะหวังดีกับเธอถึงขนาดนี้ แม้ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันตอนมอปลาย ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ลืมเพื่อนอย่างเธอเลย

แต่ทว่า.. ความหวังดีนั้นมันคงไม่มีอยู่จริง..

“แค่กๆๆ!! อ้าว.. มาแล้วเหรอคนสวย ฮึ่ม..”

กึก

ผู้ชายร่างใหญ่กำยำได้เปิดประตูเดินออกมาจากห้องที่อยู่อีกฝั่ง ใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงความน่ากลัว แววตาปรือฉ่ำเยิ้มจ้องมองมายังสมายล์ด้วยรอยยิ้มบ้ากาม

วินาทีนี้เองที่เธอได้รู้แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ..

“เธอเป็นคนที่จะมาอยู่คอนโดร่วมกับฉันเหรอคนสวย หึๆ มาถูกเวลาซะด้วย ฉันกำลังมีอารมณ์พอดีเลย”

“ม..ไม่.. กึ่ด.. นี่ฉันโดนจัสมินหลอกเหรอ..”

คนที่ใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งพึมพำเสียงสั่น ดวงตากลมโตของสมายล์มีน้ำตาเอ่อคลอด้วยความหวาดกลัว

มีกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งลอยออกมาจากตัวลุงคนนั้นเป็นระยะ สภาพร่างกายของเขาเน่าเฟะพอสมควร เสื้อผ้าก็เปรอะเปื้อนคราบหลายอย่างราวกับไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน

“นี่เธอพูดถึงจัสมินเหรอคนสวย?”

“ผ..ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนหนู”

“หึ.. เพื่อนเหรอ”

“……”

“ยัยนั่นมันเป็นกะหรี่นะ เธอรู้หรือเปล่า”

“ว..ว่าไงนะคะ”

สมายล์เอ่ยถามโดยที่พยายามก้าวขาถอยหลังหนี มือข้างหนึ่งของเธอกำที่จับกระเป๋าเดินทางไว้แน่น สองขาอันสั่นเทาเตรียมจะวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้เต็มทีแล้ว

“นี่เธอมีเพื่อนเป็นกะหรี่เหรอวะ ฮ่าๆๆ!! งั้นแปลว่าเธอเองก็เป็นกะหรี่เหมือนกันสิ!?”