Masukสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปเท่านั้น และสำหรับผู้ที่มีความคิดลามกโดยเฉพาะ ล็อคประตูให้ดีก่อนที่จะเริ่มอ่าน Untamed Desires คือรวมเรื่องอีโรติกสุดบาปที่จะทำให้คุณหอบและเปียกโชกภายในไม่กี่วินาที ดำดิ่งสู่ความสนุกสนานในหลากหลายสถานการณ์ แต่ละบทจะลามกยิ่งกว่าบทก่อนหน้า ตั้งแต่ญาติที่มีรสนิยมทางเพศแบบเสื่อมทราม ไปจนถึงลูกสาวบุญธรรมที่รับอวัยวะเพศของพ่อเลี้ยง บทแล้วบทเล่าที่เต็มไปด้วยกางเกงในเปียกโชก หัวนมแข็ง และเรื่องราวลามกต้องห้ามที่น่าตื่นเต้น
Lihat lebih banyak“อ่า…”
นี่คือความรู้สึกแบบนี้เหรอ?
เซ็กส์ที่เพื่อนร่วมชั้นพูดถึงกันไม่หยุด ฉันตั้งโทรศัพท์ขึ้นแล้วแยกขาออกเพื่อให้มันดีขึ้น เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก
ฉันไม่เคยทำมาก่อน แต่ได้ยินเพื่อนร่วมชั้นบอกว่ามันรู้สึกดี และมันก็ดีจริงๆ เสียงเบาๆ ของฉันดังไปทั่วห้องน้ำและสะท้อนกับผนังสีขาว
มันฟังดูดีอย่างประหลาด เสียงลมหายใจที่ติดขัดและเสียงลื่นๆ แปลกๆ ที่มาจากนิ้วของฉันที่สอดเข้าไปตรงนั้น ตลอด 18 ปี ฉันไม่เคยรู้สึกว่ามันเปียกขนาดนี้มาก่อน และมันทำให้ฉันหลงใหล
ฉันถูนิ้วเป็นวงกลมเหมือนผู้หญิงในวิดีโอ ฉันทำเหมือนกับวิดีโอที่เพื่อนส่งมาให้ ในวิดีโอผู้หญิงสวยหน้าอกใหญ่เหมือนฉันนั่งอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำโดยแยกขาออก
เธอเปลือยกายหมดจดและหลับตาอยู่ มือข้างหนึ่งบีบเต้านมข้างขวาขนาดใหญ่ของเธอ ส่วนอีกมือหนึ่งสอดเข้าไปในส่วนลับของเธอ
ฉันเลียนแบบทุกอย่างที่เธอทำ ตั้งแต่ท่านั่งไปจนถึงวิธีที่เธอขยับนิ้วเป็นวงกลม การทำตามการกระทำของเธออย่างเป๊ะๆ ทำให้ฉันเข้าใจว่าทำไมเพื่อนร่วมชั้นถึงพูดถึงเรื่องเพศกันมากมาย
ความรู้สึกระหว่างขาของฉันนั้นแปลกใหม่และไม่คุ้นเคย แต่ฉันก็ติดใจแล้วและต้องการมากกว่านี้ ร่างกายของฉันสั่นสะเทือนด้วยความรู้สึกรุนแรงขณะที่ฉันแหวกกลีบอวัยวะเพศออก ทำไมมันถึงรู้สึกดีขนาดนี้?
ด้วยแรงกระตุ้นและแรงบันดาลใจจากผู้หญิงในวิดีโอ ฉันจึงสอดนิ้วสามนิ้วเข้าไปในรูเล็กๆ ตรงนั้น และมันเจ็บมากจนฉันกรีดร้องและดึงนิ้วออก
“เคย์ลี?!” เสียงที่แสดงความกังวลของพ่อเลี้ยงดังขึ้นขณะที่เขาผลักประตูห้องน้ำเปิดออกและรีบวิ่งเข้ามา สมองของฉันตอบสนองด้วยการทำให้ฉันแข็งทื่อขณะที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นเปลือยกายหมดจด เต้านมหนักอึ้ง ขาแยกกว้าง และนิ้วของฉันมันวาวและเปียกจากการสัมผัสตรงนั้น
“อะไรวะเนี่ย…” พ่อเลี้ยงสบถออกมาขณะรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฉันอับอายขายหน้า ด้วยความอับอาย ฉันรีบเอาผ้าขนหนูมาพันตัวแล้ววิ่งตามเขาไปขอโทษที่ใช้เวลานานในห้องน้ำ
“พ่อ! หนูขอโทษที่ใช้เวลานานในห้องน้ำค่ะ” ฉันพูด และเขาก็หยุดมองฉัน สายตาของพ่อเลี้ยงกวาดมองไปทั่วร่างกายฉันแล้วเขาก็คราง “พระเจ้าช่วย” เขาพูดเสียงเบาแล้วหันหลังให้ฉัน
“พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันถามด้วยความเป็นห่วง กอดผ้าขนหนูสั้นๆ ไว้แนบอกขณะเดินอ้อมเขาไปมองหน้าเขา “พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันถามเบาๆ และเขาก็ถอนหายใจ “ไม่หรอก เคย์ลี…แค่แต่งตัวแล้วเก็บกระเป๋าซะ หนูจะต้องไปอยู่ที่บ้านป้าของแม่ในช่วงฤดูร้อน” เขาพูดพลางยังคงหันหน้าหนีฉัน
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อเลี้ยงถึงไม่มองหน้าฉันเลย มันทำให้ฉันรู้สึกเศร้าที่เขาเอาแต่คุยกับกำแพงมากกว่าคุยกับฉัน “เนท คุณเกลียดฉันเหรอที่ฉันเข้าห้องน้ำนานเกินไป?” ฉันถามด้วยท่าทางงอนๆ และเขาก็มองฉันอีกครั้ง
“เธอน่ารักใสซื่อเกินไปสำหรับโลกนี้ เคย์” เขา摇头แล้วเดินจากไป ฉันอดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นส่วนที่นูนออกมาในกางเกงของเขา
“เขาชนตัวเองตอนวิ่งออกมาหรือเปล่า?” ฉันคิดในใจด้วยความกังวลก่อนจะเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับการเดินทางไปบ้านป้า
ในรถ สมองของฉันเอาแต่คิดถึงเรื่องในห้องน้ำ และฉันก็หยุดมันไม่ได้ ทุกครั้งที่รถวิ่งผ่านลูกระนาดและฉันถูกกระแทก ฉันจะนึกถึงตอนที่ฉันจับตัวเองตรงนั้น และแก้มของฉันก็จะร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
ความทรงจำนั้นมักมาพร้อมกับความรู้สึกดีๆ ที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นระหว่างขาของฉัน
เมื่อรถจอดหน้าบ้านป้า ฉันลงจากรถกับแม่แล้วโบกมือให้ป้าเคธี่ที่กำลังเดินมาทักทายเราอยู่แล้ว พร้อมกับผู้ชายตัวสูงใส่เสื้อฮู้ดเดินตามหลังมา
“เคย์ลี ลูกรัก เป็นเด็กดีนะ” แม่พูดกับฉันพลางกอดฉันไว้แนบอก ฉันพยักหน้าแทนที่จะตอบอะไร เพราะรู้ว่าถ้าอ้าปากพูดมันจะออกมาแปลกๆ
ตั้งแต่วันที่ฉันถูกจับได้ว่ากำลังช่วยตัวเอง ฉันอธิบายไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายฉัน แค่การกอดจากแม่และการบีบหัวนมเบาๆ ก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ แล่นไปทั่วทั้งตัว
พ่อเลี้ยงอยู่ในรถและเขาไม่มองหน้าฉันเลย โอ้พระเจ้า เขาเกลียดฉันแล้วแน่ๆ ฉันไม่โทษเขาหรอก พอคิดดูแล้วฉันก็รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิด ฉันทำให้เขาเจ็บตรงหว่างขา
แม่ของฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วขึ้นรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฉันไว้กับป้าเคธี่และลูกชายของเธอ ไมเคิล ป้าเคธี่จับแขนฉันเบาๆ “เข้ามาข้างในสิ เคย์ลี ดูสิ หนูโตขึ้นเยอะเลย” ป้าเคธี่พูดพลางชมฉันอย่างเอ็นดู
“ไมเคิล หนูน่ารักไหมล่ะ? ไม่อยากเชื่อเลยว่าผ่านมาสิบปีแล้ว” ป้าพูดกับลูกชายของเธอเกี่ยวกับฉัน “ใช่…น่ารักจัง” ไมเคิลพูดเสียงทุ้มต่ำ ขณะที่สายตาของเขามองมาที่ฉัน และฉันก็หน้าแดงก่ำ
ฉันมองหน้าเขาอย่างพิจารณา และตระหนักว่าเขาดูหล่อเหลามากแม้จะใส่ฮู้ดดี้อยู่ เขาก็ดูเหมือนผู้ชายในวิดีโอที่บอกผู้หญิงหน้าอกใหญ่ว่าควรทำอะไร
ความคิดไร้สาระที่แวบเข้ามาในหัวทำให้ฉันรู้สึกเปียกอีกครั้ง และร่างกายของฉันรู้สึกไวต่อสัมผัสเหมือนตอนที่ฉันลูบไล้ตัวเองในห้องน้ำ
ราวกับว่าเขารู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ ไมเคิลเอียงศีรษะไปด้านข้างและยิ้มเยาะใส่ฉัน
เหมือนหมาป่าที่กำลังยิ้มให้เหยื่อของมัน
หวังว่ามันจะไม่เกลียดฉันนะ…
เสียงเคาะประตูอย่างแรงดังสนั่นก้องไปทั่วห้องใต้หลังคาของมาร์คัสราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำลายความมึนงงหลังความสุขสมที่ปกคลุมเจนและมาร์คัสอยู่ หัวใจของเจนเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะเทือนจากการปลดปล่อยอย่างรุนแรงที่เธอได้รับในอ้อมแขนของเขา ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการพบปะที่ว่างเปล่ากับเดวิด เธอจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ความคิดของเธอวุ่นวายไปหมด ใครกันวะ? ใบหน้าของมาร์คัสซีดเผือด ท่าทีผ่อนคลายของเขาหายไปทันทีขณะที่เขากระชับเสื้อคลุมรอบเอว “อยู่ตรงนี้” เขาพูดกระซิบอย่างเร่งรีบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ทำให้เจนรู้สึกปวดท้อง เสียงของผู้หญิงข้างนอกดังขึ้น แหลมคมด้วยความโกรธ “มาร์คัส! ฉันสาบานเลย ถ้าคุณไม่เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันจะสร้างเรื่องให้คนทั้งตึกได้ยิน!” หัวใจของเจนเต้นแรงจนได้ยินเสียงในหู ภาพความทรงจำเกี่ยวกับการทรยศหักหลังของตัวเองผุดขึ้นมา เธอเดินเข้าไปเจอเดวิดและซาร่าห์ ร่างของพวกเขาพันกันอยู่บนเตียงของเธอ ผ้าปูที่นอนที่เธอเลือกเองบิดเบี้ยวอย่างน่าขัน นี่คือผลกรรมหรือเปล่า? เธอเปลี่ยนใจจากคนโกงคนหนึ่งไปอีกคนหรือ? ความตึงเครียดทวีความรุนแรงขึ้น ผ
ห้องนอนกลายเป็นสนามรบของผ้าปูที่นอนที่พันกันยุ่งเหยิงและแสงไฟสลัวๆ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและความคับข้องใจ เจน ธอมป์สันนอนอยู่ใต้ร่างของเดวิด แฟนหนุ่มของเธอ ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปโดยอัตโนมัติขณะที่เขาสอดใส่เข้ามาในตัวเธอด้วยความแม่นยำราวกับเครื่องจักร ในวัย 32 ปี เธอเป็นผู้ทรงอิทธิพลในวงการสถาปัตยกรรม ออกแบบสิ่งก่อสร้างที่สูงตระหง่านและแข็งแกร่ง แต่ในขณะนี้ เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงฉากหน้าที่กำลังพังทลาย เดวิดครางอยู่เหนือเธอ จังหวะของเขาเห็นแก่ตัวและเร่งรีบ ไล่ล่าความสุขของตัวเองโดยไม่สนใจความต้องการของเธอเลยสักนิด “มาเร็ว ที่รัก” เขาพึมพำ มือของเขากุมสะโพกของเธอแน่นเกินไป จนทำให้เกิดรอยช้ำมากกว่าการลูบไล้ ความคิดของเจนล่องลอยไปยังแบบแปลนบนโต๊ะทำงานของเธอ โครงการที่หายไปซึ่งหลุดมือไปตั้งแต่ต้นวันเพราะการเมืองในที่ทำงาน คู่แข่งของเธอ ซาร่าห์ เข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ แต่แม้แต่การทรยศนั้นก็เทียบไม่ได้กับสิ่งนี้: อีกคืนแห่งคำสัญญาที่ไม่สมหวังบนเตียง ที่ซึ่งสัมผัสของเดวิดทำให้เธอเจ็บปวดไม่ใช่ด้วยความสุข แต่ด้วยความว่างเปล่าเธอพยายามนำทางเขา เสียงของเธอเป็นเสียงกระซิบ
เสียงในโทรศัพท์บิดเบี้ยวเหมือนเสียงรบกวนจากพายุข้างนอก: "อย่าไว้ใจเดมอน เขาเป็นคนผลักเธอ" จากนั้นสายก็ตัดไป เหลือเพียงฉันที่กำหูโทรศัพท์แน่น ตัวเปลือยเปล่าและสั่นเทาอยู่ที่ประตูห้องนอน เดมอนยังคงจับแขนฉันไว้ นิ้วของเขาช้ำจากการที่เขาเพิ่งทำให้ฉันถึงจุดสุดยอดโดยไม่เต็มใจ หรือว่าไม่ใช่? ความอับอายร้อนระอุอยู่ในอก ปะปนกับความเปียกชื้นระหว่างต้นขา เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามา แสงไฟสีแดงและสีน้ำเงินส่องผ่านม่านบังตาเหมือนดวงตาที่กล่าวหาใบหน้าของเดมอนบิดเบี้ยวด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็โกรธจัด "นั่นใคร?" เขาคำราม กระชากฉันเข้าไปในห้องเต็มตัวและปิดประตูเสียงดังล็อคดังคลิก แต่รู้สึกไร้ประโยชน์ ตำรวจกำลังมา และใยแห่งคำโกหกที่ครอบครัวนี้ถักทอขึ้นมากำลังคลี่คลายอย่างรวดเร็ว"ปล่อย!" ฉันดิ้นหลุด ถอยหลังไปที่เตียง หัวใจเต้นแรง ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่อยู่บนพื้น ทำให้ฉันตกอยู่ภายใต้สายตาที่ดุร้ายของเขา เขาก้าวเข้ามาใกล้ เสื้อโค้ทของเขาหลุดร่วงราวกับผิวหนังที่ลอกออก เผยให้เห็นรูปร่างที่คล้ายกับอเล็กซ์ แต่ผอมกว่าและดุร้ายกว่า “แกฆ่าเธอเหรอ? ผลักลอร่าเหรอ?”เขาหัวเราะเบาๆ อย่างน่าขนลุก “ผลักเหรอ? ที่รัก เธอส
เสียงเคาะประตูของตำรวจดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง สะดุ้งฉันจากภวังค์แห่งแขนขาที่พันกันยุ่งเหยิงบนเตียง ร่างกายฉันยังคงเต้นระริกจากการกระแทกของอเล็กซ์ เปียกชุ่มและอ่อนล้าอยู่ระหว่างต้นขา แต่ตอนนี้ความกลัวกำลังกัดกินกระดูกสันหลังของฉัน เสียงผู้ประกาศข่าวจากทีวีดังลั่น: "...หญิงคนหนึ่งชื่อลอร่า ฮาร์แลน อายุ 32 ปี สันนิษฐานว่าเสียชีวิตหลังจากกระโดดลงไปในแม่น้ำที่เย็นยะเยือก เจ้าหน้าที่กำลังสอบสวน..."อเล็กซ์จ้องมองไปที่หน้าจอ ใบหน้าซีดเผือด อวัยวะเพศของเขายังคงแข็งตัวครึ่งหนึ่งแนบอยู่กับขาของฉันจากความเร่าร้อนเมื่อไม่นานมานี้ "นี่มันไม่จริง" เขาพึมพำ เสียงสั่นเครือ เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง...ปัง ปัง ปัง...ดังและเป็นทางการ"ตำรวจ! เปิดประตู! เรารู้ว่าคุณอยู่ข้างใน ฮาร์แลน!"ฉันกำผ้าปูที่นอนแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรง "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เธอทำแบบนั้นจริงเหรอ...?"เขารีบลุกขึ้น ดึงกางเกงขึ้น “ผมไม่รู้ อยู่ตรงนี้ อย่าพูดอะไรจนกว่าผมจะหาคำตอบได้”ราวกับว่ามันจะเป็นอย่างนั้น ฉันห่อตัวด้วยผ้าปูที่นอนแล้วเดินตามเขาไปที่ห้องนั่งเล่น พื้นเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้า พวงหรีดวางเอียงเพราะถูกกระแทกก่อนหน้านี้ ไฟคริสต์มาส





