ความปรารถนาบนรางรถไฟ

กลับบ้านช่วงวันหยุดรอบนี้ ฉันอุตส่าห์จองตั๋วรถไฟแบบนอนได้แท้ ๆ

แต่พอตกกลางคืน ตอนที่นอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ นี้ ฉันเหลือบตามองผู้ชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ แขนล่ำกับไหล่กว้างของเขาเด่นชัดแม้จะอยู่ใต้แสงสลัว……จนฉันรับรู้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ ที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง

ฉันซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนเล็ก ความรู้สึกแปลก ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ชายเสื้อและกระโปรงถูกถลกขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสวยค่อย ๆ ลูบไล้เข้าไปตามชายผ้าอย่างแผ่วเบา

ร่างกายฉันร้อนรุ่มจนควบคุมไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างสั่นเกร็งและหุบเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว ฉันขบริมฝีปากแน่นเพื่อกดความรู้สึกเสียงซ่าน แต่บางครั้งก็เผลอหลุดเสียงร้องที่น่าอายออกมา

และสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยคือ ในความมืดนั้น มีดวงตาคมกริบคู่นึง……กำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของฉัน

……

ชื่อของฉันคือหลินชิงหวน ฉันรู้มาตั้งนานแล้วว่าตัวเองมีภาวะความต้องการทางเพศสูงกว่าปกติ หรือเรียกว่าเสพติดนั่นแหละ

แต่ในสายตาของคนรอบข้าง ฉันเป็นเด็กเรียบร้อย ขี้อาย และมักจะดูจืดชืดเพราะใส่แว่นกรอบดำหนาเตอะอยู่เสมอ

ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าลึก ๆ แล้ว ฉันชอบความรู้สึกเมื่อถูกห้อมล้อมด้วยผู้ชายมากหน้าหลายตาในที่สาธารณะ และสมองจะเริ่มจินตนาการว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างฉันกับผู้ชายเหล่านั้น

และเมื่อสบโอกาส ฉันมักจะร่นกระโปรงของตัวเองขึ้น หรือบางครั้งก็เผยผิวเนียนของตัวเอง ปลดปล่อยความปราถนาอันร้อนรุ่มที่ถูกกักเก็บอยู่ในร่างกาย

เหมือนอย่างครั้งนี้ ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ผ่านทางเดินแคบ ๆ บนรถไฟเพื่อไปยังตู้นอนของตน

แต่พอฉันต้องเดินผ่านผู้ชายแปลกหน้า กลิ่นกายนุ่มลึกของพวกเขากลับติดอยู่ในความคิดของฉันจนยากที่จะลบออก……

“ขอทางหน่อยค่ะ ขอผ่านหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ…”

ในขณะที่เปิดปากพูดคุยกับพวกเขา ฉันจงใจปรับเสียงให้เบาและหวานขึ้น ทำตัวน่าทะนุถนอม เพื่อดึงดูดความสนใจของคนเหล่านั้น

ถึงต่อให้ทางเดินนั้นมันจะกว้างพอที่ผู้หญิงร่างเล็กอย่างฉันจะผ่านไปได้ก็เถอะ แต่ฉันก็เลือกที่จะขยับเอาตัวไปเบียดชิดกับร่างสูงใหญ่ที่เดินสวนกันอยู่ดี

ความรู้สึกแบบนี้……เหมือนหัวใจของฉันถูกโยนขึ้นไปบนที่สูง มันค่อย ๆ เต้นแรงขึ้นอย่างไม่เป็นจังหวะ ร่างกายเริ่มอ่อนยวบไปตามความกระสัน ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนฉันแทบจะปล่อยให้ตัวเองจมลงในอ้อมแขนของร่างที่อยู่ตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด！

แต่สติสัมปชัญญะที่มีอยู่ของฉันกลับไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น ฉันต้องวางตัวให้เหมือนเด็กสาวเรียบร้อยบริสุทธิ์อยู่เสมอ ก็ได้แต่แอบหวังลึก ๆ ว่าถ้ามีใครบางคนติดกับเข้าก็คงดี

ในที่สุดฉันก็เดินมาถึงตู้นอนของตัวเอง แต่เพราะอากาศในนี้ร้อนอบอ้าวเกินไป จึงค่อย ๆ ถอดเสื้อตัวนอกออก พลางหันไปเห็นร่างสุขุมนุ่มนวลของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม

สายตาของเขา……ตอนนี้จ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่คิดจะปิดบัง ราวกับกำลังมองกระต่ายตัวน้อย สายตาที่เหมือนจะสุขุม วูบไหวหนึ่งดวงตาคู่นั้นก็เผยความต้องการอันเร่าร้อนออกมา

“คุณอาคะ ช่วยวางกระเป๋าให้หนูหน่อยได้ไหมคะ พอดีมันสูงเกินหนูเอื้อมไม่ถึง……”

ฉันเลือกที่จะโน้มตัวไปหาชายตรงหน้า พร้อมเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ

เขาดูจะแปลกใจกับความใจกล้าของฉันเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เปิดปากพูดอะไรพร้อมหยัดตัวขึ้นมารับกระเป๋าไปวางบนชั้นเก็บสัมภาระให้

ฉันเดินเข้าไปใกล้เขาเพื่อที่เตรียมช่วยเหลือ แต่พอฉันเดินเข้าไป……เท้ากลับพลิกลื่นจนร่างของฉันเซเข้าหาแผ่นหลังกว้างของเขา!

“อ๊ะ!”

เผลอส่งเสียงตกใจออกไป หน้าของฉันฝังเข้าไปกับแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ความเจ็บที่ได้รับเทียบไม่ได้เลยกับความอับอายจากเหตุการณ์เมื่อครู่

แผ่นหลังกำยำของคุณอาคนนี้ กลิ่นกายมีเสน่ห์ของเขาทำให้ใจของฉันกระสับกระส่าย

แต่ทันใดนั้น สิ่งที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก……ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าหันตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างจับเรียวแขนของฉันแล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน พร้อมเอ่ยถามแสดงความห่วงใยด้วยน้ำเสียงใจเย็น

ตอนนี้ชุดที่ฉันสวมคือชุดเดรสสายเดี่ยวบางเบา ช่วยขับผิวเนียนละเอียดและช่วงไหล่ของฉันให้ดูเด่นขึ้น

ไม่รู้ทำไม……เพียงแค่เขาสัมผัสเบา ๆ จุดที่โดนเขาสัมผัสกลับรู้สึกเหมือนลุกเป็นไฟ ความรู้สึกประหลาดแผ่ซ่านขึ้นมาในอก

แปลกจริง ๆ ที่ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ร่างกายของฉันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา จนแทบอยากจะให้ร่างสูงใหญ่ตรงหน้ากระโจนเข้าหาฉันอย่างสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย

“ไม่……หนูไม่เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอา”

หลังกดความรู้สึกเหล่านั้นไว้แล้วเอ่ยขอบคุณเขา ฉันก็ผละออกมาแล้วนั่งลงบนเตียงนอนล่างสุด แล้วเริ่มพูดคุยกับเขา

ในตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าคุณอาคนนี้สกุลหลิว ชื่อหลิวเทียนหมิง หลังจากนั้นฉันก็เริ่มเรียกเขาว่าคุณอาหลิวอย่างสนิทสนม

ไม่นาน เตียงข้าง ๆ ก็เริ่มทยอยมีคนเข้ามาจับจองจนเต็ม ซึ่งฉันเองก็เตรียมตัวขึ้นไปนอนบนเตียงของตน

แต่ในตอนที่ฉันถอดรองเท้า ฉันก็ต้องเจอกับปัญหาใหม่ เพราะตั๋วรถไฟช่วงวันหยุดหายากมาก ฉันจึงอดจองได้เตียงที่อยู่ล่างสุด คราวนี้จึงต้องจำใจปีนขึ้นไปยังเตียงที่อยู่ด้านบน