تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 9
أحدث فصل
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 19
"แข่งรถเหรอ? หิมะหนาขนาดนี้จะแข่งยังไง? อีกอย่างคุณก็แทบจะกลายเป็นแท่งน้ำแข็งอยู่แล้ว ยังมีแรงขับรถอีกเหรอ?”เรื่องที่วินเซนโซนึกออกก็คือการแข่งรถ ฉันรักการแข่งรถที่สุด ถ้าเขาลงแข่งกับอเลสซานโดรแล้วชนะ เขาคงหวังว่าฉันจะยอมให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง วินเซนโซมองมาที่ฉันด้วยสายตามุ่งมั่น ในขณะที่ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด"ผมขอแข่งกับอเลสซานโดร ถ้าผมชนะ คุณช่วยให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม?" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพียงสองคำ "ไม่ค่ะ" วินเซนโซหัวเราะเยาะตัวเอง "ถึงไม่ได้ผมก็จะแข่ง อิซาเบลล่า คุณช่วยมานานั่งข้างๆชี้ทางให้ผมหน่อยได้ไหม? ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายให้ผม"ฉันเริ่มรู้สึกโกรธขึ้นมานิดๆ เพราะอเลสซานโดรขับรถแข่งไม่เป็น แต่อเลสซานโดรกลับตอบตกลงอย่างเด็ดขาด ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "ถ้าแข่งไม่ไหวก็อย่าฝืนเลย มันไม่ช่วยเปลี่ยนอะไรหรอกนะ ถ้านายเป็นอะไรไปฉันไม่รับผิดชอบด้วย" แต่อเลสซานโดรกลับเลิกทำหน้าบึ้งตึงอย่างที่หาได้ยาก เขาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน"วางใจเถอะ ผมรู้ลิมิตตัวเอง เธอไปทำหน้าที่ชี้ทางให้เขาเถอะ ให้มันจบๆ ไป" จากนั้นเขาก็หันไปบอกวินเซนโซ "เริ่มเลย" ตอนที่รถเริ่มออกสู
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 18
เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้างกะทันหันวินเซนโซมองไปทางต้นเสียงแล้วอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "อเลสซานโดร นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" อเลสซานโดรวาดแขนโอบไหล่ฉันไว้ และในวินาทีที่เขารู้สึกว่าฉันไม่ได้ขัดขืน เขาก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย"ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?" พอสิ้นคำพูดนี้ วินเซนโซก็เหมือนถูกฟ้าผ่า สมองดังอื้อจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง "คู่หมั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง? อิซาเบลล่า... เขาจะเป็นคู่หมั้นของนายได้ยังไง?" ขอบตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก ฉันดึงมืออเลสซานโดรลงมา แล้วสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกันชูขึ้นตรงหน้าวินเซนโซ"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ฉันยังโสดและไม่มีลูก การจะมีคู่หมั้นสักคนมันยอมรับยากนักหรือไง?" ริมฝีปากของวินเซนโซขยับพึมพำ ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คำพูดของฉันเปรียบเสมือนมีดทู่ๆ ที่ปักลงกลางใจเขา ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง "ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต! ผมรักคุณ คุณต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!" ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา และไม่อยากแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาอีกต่อไป"รักเหรอ? รักที่คุณหมายถึงคือการ
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 17
ไม่ว่าวินเซนโซจะตะโกนเรียกอยู่ข้างหลังอย่างไร รถคันนั้นก็ไม่มีท่าทีจะหยุดพักแม้แต่นิดเดียว กลับกันมันยิ่งขับเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเพียงจุดดำเล็กๆ ในระยะไกล หลังจากเงาร่างในกระจกมองหลังหายลับตาไป อเลสซานโดรถึงค่อยๆ ลดความเร็วรถลง ฉันปรายตามองเขาอย่างสงสัย"ทำไมวันนี้ขับเร็วขนาดนี้? รีบไปเกิดใหม่หรือไง?" อเลสซานโดรไม่ตอบคำถามฉัน แต่จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "ถ้าเกิดวินเซนโซมาหาเธอ มาร้องไห้สำนึกผิดขอคืนดี เธอจะยอมตกลงไหม?"คิ้วของฉันขมวดแน่น ราวกับได้ยินอะไรสกปรก แต่ก็ยังตอบอย่างจริงจัง"ไม่ ตายไปยังไงก็ไม่ยอม" เพียงแค่นึกถึงสิ่งที่วินเซนโซเคยทำกับฉัน ฉันก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว และมักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเสมอ อเลสซานโดรจับสังเกตแววตาที่เด็ดเดี่ยวของฉันได้ มุมปากของเขาจึงยกขึ้นเบาๆ อย่างไม่ตั้งใจแต่สีหน้าเล็กๆ น้อยๆ นั้นกลับถูกฉันจับได้คาตา"นายถามเรื่องนี้ทำไม? ฝันถึงเขาเหรอ?""เปล่าหรอก แค่ชวนคุยเล่นๆ" เขาตอบปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจกลับตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ครั้งนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เขาก็จะไม่ยอมให้ฉันต้องเสียใจแม้แต่นิดเดียว วินเซนโซเหม่อมองไปทางที่รถหายลับไปอยู่น
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 16
คืนนั้น อเลสซานโดรตรวจสอบทุกเรื่องราวเกี่ยวกับวินเซนโซและคลาวเดียจนครบถ้วน และร่างแผนการอย่างละเอียดเสร็จก่อนรุ่งสาง ความจริงเขาสามารถชิงตัวฉันออกมาได้ตรงๆ แต่ฉันบอกว่า "ถ้าทำแบบนั้น เขาจะตามจองเวรไปตลอดชีวิต" เขาจึงต้องอดทน และค่อยๆ วางหมากไปทีละขั้นตอน ตอนนั้นเองที่เขาได้รู้ว่า รากฐานของตระกูลคอร์เลโอเนนั้นซับซ้อนกว่าที่จินตนาการไว้มากเขาแสร้งทำเป็นต้องการแต่งงานกับคลาวเดียเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตระกูลคอร์เลโอเน แต่ความจริงกลับแอบจัดเตรียมกำลังคนเพื่อพาฉันหนีไปให้ไกล แต่เขาก็ยังมาสายไปก้าวหนึ่ง กว่าเขาจะหาฉันพบ ขาทั้งสองข้างของฉันก็บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนไม่สามารถสืบทอดธุรกิจตระกูลได้ และไม่สามารถขับรถแข่งคันโปรดออกไปโลดแล่นในสนามได้อีกต่อไปตอนนั้นฉันเหมือนคนไร้วิญญาณ ดวงตาว่างเปล่าจนน่ากลัว ยังดีที่เขาฉุดฉันกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย เขาพาฉันไปศูนย์ฟื้นฟูที่ดีที่สุด อยู่เคียงข้างตอนฉันเริ่มจับพวงมาลัยอีกครั้ง และเฝ้ามองฉันค่อยๆ ค้นพบแสงสว่างในชีวิตกลับมาทีละน้อย แม้จะผ่านการรักษาจนได้ขากลับมา แต่ฉันก็ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 15
[มุมมองของอิซาเบลล่า]สามปีต่อมาณ ค่ายฝึกซ้อมรถแข่งที่ใหญ่ที่สุดในเมืองคาลาเบรีย กำลังมีการจัดการแข่งขันรถแข่งครั้งสำคัญในรอบสามปี ตระกูลมาเฟียทั่วทั้งอิตาลีต่างส่งคนเข้าร่วมแข่งขัน ในพื้นที่พักผ่อน โค้ชผมทองตาฟ้าไม่กี่คนกำลังยืนคุยและมองไปทางสนามฝึกซ้อม"ได้ยินข่าวหรือเปล่า? คราวนี้มีม้ามืดจากซิซิลีมาด้วยนะ แค่สามปีเขาก็กวาดแชมป์ในประเทศไปเรียบเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาแข่งต่างเมือง หลายคนลงขันพนันว่าเขาจะชนะ แต่ฉันว่าก็งั้นๆ แหละ""นักแข่งจากซิซิลีเหรอ? งั้นจะประมาทไม่ได้นะ" โค้ชร่างสูงอีกคนจิ๊ปาก "อย่าลืมโค้ชผู้หญิงที่มาจากซิซิลีคนนั้นด้วยล่ะ ได้ยินว่าภายในสามปีเธอสร้างแชมป์หญิงได้ถึงห้าคน ทำเอาพวกเราโค้ชผู้ชายหน้าชาไปตามๆ กัน" ฟรานเชสก้าที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ ยิ้มพลางส่ายหัว แล้วเดินกลับไปยังพื้นที่พักผ่อนของทีมตัวเองเธอหยิบน้ำแร่ที่เพิ่งเอาออกมาจากตู้แช่เย็นมาแปะเข้าที่หน้าของฉันดัง "แป๊ะ""โค้ชอิซาเบลล่า ได้ยินพวกขี้แพ้พวกนั้นบ่นถึงคุณอีกแล้ว ในสายตาพวกเขา คุณจะกลายเป็นตัวซวยสำหรับพวกเขาอยู่แล้วนะ" ฉันสะดุ้งเพราะความเย็นจนตัวสั่น หยิบหนังสือออกจากหน้าแล้วลุกขึ้นนั่
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 14
"ฟาบิโอ! นี่คือผลกรรมของพี่!" คลาวเดียเกาะขอบหน้าต่าง มองเขาถูกเสาทับอยู่ด้านล่าง แล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พูดจบ เธอใช้มือยันตัว แล้วทิ้งร่างตัวเองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อความเย็นของผืนหญ้าโอบล้อมร่างกาย เธอนอนอยู่ตรงนั้น หัวเราะทั้งน้ำตา สัมผัสความดีใจที่รอดชีวิตมาได้ ส่วนห้องห้องนั้น พร้อมกับร่างของฟาบิโอ ก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกินหายไปจนหมด แต่เธอดีใจได้ไม่นาน ก็หมดสติไปเพราะฤทธิ์ยาที่เริ่มทำงาน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว วินาทีที่คิดได้ว่ายังไม่ตาย เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงรูปแบบใหม่ที่ไม่ใช่การถูกรถทับก็ออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย มันเหมือนมีความเจ็บปวดอันแสนทรมานไหลเวียนอยู่ในไขกระดูก เพียงแค่ขยับนิดเดียวก็เจ็บเจียนตาย เธอเรียกหมออย่างอ่อนแรง พยาบาลจึงเดินเข้ามาตามเสียงเรียก คลาวเดียสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงของเธอแหบพร่า "ฉันปวดเหลือเกิน... ฉีดยาแก้ปวดให้ฉันที"“เป็นอาการปกติค่ะ”พยาบาลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คนที่ตัดแขนตัดขาไปแล้วจะเป็นแบบนี้ทุกคน วันที่ฝนตกจะยิ่งปวดกว่าเดิม ตอนแรกจะใช้ยาแก้ปวดให้แล้วล่
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 5
"อ๊าก! ผมไม่อยากขาหักนะ ไม่เอา!"เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังไปทั่วทั้งห้องผู้ป่วย และลอดเข้ามาในหูฉันด้วยขาหักงั้นเหรอ?! ในหัวของฉันดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีบางอย่างระเบิดออก มือของฉันรีบลูบไปที่ขาตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงขอบแข็งๆ ของเฝือก ขายังอยู่แต่ในวินาทีถัดมา หัวใจก็บีบรัดแน่น
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 4
ตอนที่รถพุ่งออกไปอย่างส่ายไปส่ายมา หัวใจฉันกระโจนขึ้นมาถึงคอทันทีฉันเอื้อมมือไปแย่งพวงมาลัย แต่คลาวเดียกลับผลักฉันออกอย่างแรง"ถ้าไม่อยากตายก็ปล่อยมือ!" ฉันตะโกนเตือนเสียงดัง คลาวเดียกลับไม่ยอมปล่อยมือเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังเหยียบคันเร่งจนจมมิดเสียงโครมสนั่นและเสียงของวินเซนโซดังขึ้นพร้อมๆ ก
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 3
ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา ในบ้านยังคงว่างเปล่า บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความที่วินเซนโซส่งมา[ที่รัก วันนี้งานยุ่งมากเลย แผนลาพักร้อนคงต้องล่มไปก่อน คุณอย่าโกรธนะ พรุ่งนี้ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ ผมเตรียมของขวัญไว้ให้แล้ว รอผมกลับไปนะ] ใต้ข้อความของเขา คือรูปถ่ายที่คลาวเดียส่งมาเมื่อหนึ่งช
คำขอโทษที่ไร้ค่า บทที่ 2
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำของ อเลสซานโดร จะดังขึ้นมา"อีกครึ่งเดือนตระกูลมาริโนจะย้ายถิ่นฐาน ถึงตอนนั้นฉันจะไปรับเธอ" ฉันอึ้งไปครึ่งวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ผู้ชายคนนี้กลับมั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะไปแต่เขากลับเดาถูกเสียด้วย"ได้" ด้วยความสา
قد تعجبك أيضًا
จบสิ้นรักลึกซึ้ง
มอร์ลิน5.6K وجهات النظرเขาเชื่อว่าฉันกำลังเรียนรู้ ทั้งที่ใจฉันจากไปแล้ว
อีเทอร์นิตี้1.9K وجهات النظرเอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง
ซานเหอ10.2K وجهات النظرหลังแม่จากไป ฉันหนีออกจากกรงทองแสนล้านของเจ้าพ่อผู้คลั่งรัก
บัว2.5K وجهات النظرเลือกเธอแล้วเรียกฉันว่ามารดา
ลิเลีย1.5K وجهات النظرเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น
ไฟแรง1.9K وجهات النظرเมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง
ไอวี่30.2K وجهات النظرเกิดใหม่ชาตินี้ ขอไม่รักคุณอีก
แม่น้ำซู7.0K وجهات النظر
