คุณสามี แห่ง ปาฏิหาริย์

คุณสามี แห่ง ปาฏิหาริย์

By:  หมาป่าผู้จุมพิตท้องนภาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9
491 ratings. 491 reviews
2090Chapters
370.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แม่ยาย: "แกควรจะไปจากลูก สาวฉันให้เร็วที่สุด แกมันก็เป็นแค่เศษสวะที่ไม่คู่ควรกับเธอ"สามวันต่อ ลูกเขยได้ขับรถยนต์หรูคันงามมาแม่ยาย: “ได้โปรด ฉันขอร้องเธอล่ะ อย่าจากลูกสาวของฉันไปเลย”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

My boyfriend Julian is a chess grandmaster, a genius.

At sixteen, he became the youngest grandmaster in North American history.

I gave him ten years of my life, but a ring was never on the table.

But when he reached the pinnacle of his career and won the Grand Slam, he still refused to break the pact he'd made with his family about his career.

"According to my plan, I'm not considering marriage or any other form of long-term commitment until all my goals are achieved."

I didn't argue with him.

I quietly packed his luggage for the World Championship and wished him the best.

He had no idea that at the very moment he was lifting the championship trophy with the world watching,

I was dragging my failing body to sign my own name on a euthanasia consent form.

...

Before every tournament, Julian would turn his study upside down.

He was the type to forget everything once he was focused on a chess game.

He'd put on a jacket but forget his watch, or put on a shirt and forget to button it.

Forgetting to eat or drink was even more common.

And I was the one who followed behind him, picking up the pieces.

His flight today was scheduled to depart at four in the afternoon.

After packing Julian's essentials, I spent the rest of my time reorganizing the cluttered chess manuals and tournament materials on his bookshelves.

The top shelf was covered in a thick layer of dust.

As I gently swept it with a duster, I accidentally knocked a dark brown folder off the shelf.

I had never seen it before.

Knowing Julian's scatterbrained nature, I worried it might be something important he'd misplaced, so I opened it instead of putting it back.

Eventually, I opened it.

Inside was a neatly folded piece of paper, as thin as the medical report in my pocket.

Julian's family was a chess dynasty that didn't allow personal relationships to interfere with a player's career.

What I held in my hand was the pact Julian had written for his family seven years ago.

If his goals were met, he would finally be free to settle down and start a family, as his parents expected.

If his goals remained unfulfilled, he would never be sidetracked by romantic relationships.

And Julian was his family's greatest prodigy, carrying the weight of their legacy.

I suddenly understood why, after being with him since I was eighteen, a full decade, I had never received a promise of marriage.

I used to think that if I could just immerse myself in his complex world of chess, I could finally understand him.

Unfortunately, my own talents were limited. No matter how many times I replayed his games on the board late at night, I could never grasp the brilliance of his strategies.

But now, seeing this slightly yellowed pact, I realized all my efforts had been for nothing.

Julian always made meticulous notes on important documents.

And on the last page of this pact, his entire life plan was written in black and white.

Every single word had nothing to do with me.

The date he signed this career pact was the spring we first met.

It turned out the promise I had waited a decade for was never part of his plan to begin with.

Now, I was dying.

I no longer cared about a commitment of marriage or the title of a wife.

The answer didn't matter anymore.

I smiled to myself and got up to leave for the airport.

When I arrived at the departure lounge, Julian was sitting alone on a sofa, reading a collection of chess games.

He hadn't noticed me at all.

I had seen this scene countless times over the past decade.

I would always watch quietly as he immersed himself in the world of those chess pieces.

He could remain completely focused even in a noisy public place.

Most of the time, he would be scribbling dense notes in the margins.

Whenever I saw that look of detached concentration on his face, I knew.

I knew I wouldn't be able to say what was on my mind today, either.

Not wanting to disturb him had become the norm in our relationship.

I walked over quietly and sat down beside him.

I placed an unwrapped wrist brace by his left hand and a protein bar by his right.

When he looked up at me, I reached out and straightened his shirt collar.

"The climate there is drier than here. Your skin is sensitive, so remember to turn on the humidifier at night."

"And don't forget to eat. You have a bad stomach, you can't go hungry…"

He finally looked up from his silence and cut me off.

"Why are you so talkative all of a sudden?"

I avoided his gaze. "So you won't have to call me in the middle of the night when you can't find something."

"I signed up for a health retreat. I might be outdoors for a few days."

Of course, that was a lie.

This time, I wasn't sure if I would even be able to answer his call.

Yesterday, I received the final treatment plan from the hospital.

There were two paths before me. One was to live the rest of my life on a ventilator after surgery.

The other was euthanasia.

In that moment, I silently thanked my lucky stars for Julian's personality. He was the type who would never press for details as long as I gave him an explanation.

He took his luggage and walked toward the boarding gate.

His figure grew smaller and smaller in my sight until he was almost gone.

I couldn't stop myself from rushing after him.

Through the clear glass partition, I asked Julian.

"Is there anything you want to tell me?"

He froze for a few seconds. "What do you want to hear?"

I waved my hand weakly, forcing a smile.

"Nothing. I'll miss you."

"Good luck with the tournament."

Julian looked at me a little longer than usual, his expression puzzled, but his tone was as flat as ever. "Ava, you're acting a little strange today."

My fingertips dug deep into my palm. I didn't answer.

This was very likely the last time I would ever see Julian.

But I said nothing, and I heard nothing.

I replied to my doctor's message.

[I've made my decision. Euthanasia.]

I set the date for the day of Julian's final match.
Expand
Next Chapter
Download

Book Review

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
80%(392)
9
0%(2)
8
2%(12)
7
1%(5)
6
1%(7)
5
1%(5)
4
1%(6)
3
0%(2)
2
5%(25)
1
7%(35)
9 / 10.0
491 ratings · 491 reviews
Write a review

reviewsMore

Ice Bangkok
Ice Bangkok
แล้วจะมีบทต่อไปไหมครับ หมายถึงหลัง 2090 น่ะครับ อยากจะอ่านต่อครับ ถ้าอ่านแล้วรบกวนเวลาสักเล็กน้อยเพื่อตอบกลับด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
2025-07-10 00:43:28
0
0
korn
korn
ไม่กลับมาแต่งต่อแล้วหรือ
2025-06-27 18:15:46
0
0
อ็อด อ็อด อ็อด
อ็อด อ็อด อ็อด
ทำไมอ่านย้อนหลังไม่ได้ตั้งแต่ตอน160
2024-12-11 07:35:55
1
0
คิดถึง ตลอด
คิดถึง ตลอด
ปมยังไม่คลาย ศิลาบูรณะยังไม่ครบ
2024-12-02 07:33:40
0
0
กระต่ายน้อย
กระต่ายน้อย
จบแล้วหรือ จบแบบค้างคามาก
2024-11-26 15:32:01
1
0
2090 Chapters
บทที่ 1
”แดร์ริล เอาน้ำล้างเท้าของพวกฉันไปทิ้งไปแล้ว”สตรีสามนางกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ซึ่งกำลังแช่เท้าและทำความสะอาดมัน แม้มองจากที่ไกล ๆ สาวงามสามคนนี้ก็ยังปล่อยมวลความรู้สึกยั่วยวนและมีระดับออกมา แต่ละคนต่างก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง หนึ่งในสามคนนี้คือภรรยาของแดร์ริล ส่วนอีกสองคือเพื่อนรักของเธอภายใต้คำสั่งของผู้เป็นภรรยา แดร์ริลเทน้ำสกปรกในอ่างทิ้งด้วยความเชื่อฟัง เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากบ่นแม้แต่นิดเดียว เพราะยังไงก็ตาม เขาก็เป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านเธอ แม้จะเป็นเวลาสามปีของชีวิตแต่งงานแล้ว เขาก็ยังไม่มีที่ยืนหรือมีสิทธิอะไรในครอบครัวนี้เลย ภรรยาของเขาและแม่ยาย ทั้งคู่มักจะตำหนิและดุด่าเขาแม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่สุด ขนาดสุนัขพันธุ์ทางยังมีตำแหน่งในครอบครัวนี้สูงกว่าเขาเลยแดร์ริลและลิลี่เป็นสามีภรรยากันมากกว่าสามปีแล้ว แต่ก็แค่ในนาม พวกเขาไม่เคยเติมเต็มชีวิตแต่งงานเลย เขาไม่เคยได้แตะแม้แต่มือของเธอด้วยซ้ำ! ในทุก ๆ ค่ำคืน แดร์ริลต้องนอนบนพื้นเพราะลิลี่เกลียดเขาซักผ้าเอย ทำอาหารเอย ทำความสะอาดห้องเอย ทุก ๆ งานบ้านล้วนเป็นงานของแดร์ริล มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาเกิดเผลอทำชามตกแตกในระหว่างที่กำลั
Read more
บทที่ 2
”ขับให้มันเร็วกว่านี้ไม่ได้รึไง? ถ้าไปสาย ฉันซวยแน่” ลิลี่กล่าวด้วยความเสียอารมณ์หลังจากเห็นแดร์ริลขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยความอืดอาดหลังจากคำพูดได้ออกจากปากของเธอไป ลิลี่ก็พลันรู้สึกผิดที่พูดมันออกไปทันที แดร์ริลจับคันเร่งแล้วบิดจมปลอก ส่งแรงให้มอเตอร์ไซค์ของเขาพุ่งด้วยความเร็วเต็มพิกัด!ทันใดนั้นก็มีอ้อมกอดโอบร่างของแดร์ริลด้วยความสั่นกลัว สามปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามีความสัมพันธ์ทางกายภาพต่อกัน ความตื่นเต้นพลันปะทุขึ้นจากตัวเขาเนื่องจากแรงกดจากร่างของลิลี่ที่อยู่ข้างหลังเขา กระตุ้นให้เขาบิดคันเร่งของมอเตอร์ไซค์ให้เร็วขึ้นกว่าเดิมในที่สุด ทั้งสองก็มาถึงทางเข้าหลักของตึกสำนักงาน ลิลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันทีที่มาถึงจุดหมาย ในขณะที่เธอกำลังจะลงจากมอเตอร์ไซค์ เสียงคำรามอันดุดันของเครื่องยนต์ก็ดังขึ้น รถ Audi Q5 ปรากฏขึ้นและเข้ามาจอดข้าง ๆ มอเตอร์ไซค์ แอชตัน อดาจิโอ้ ล็อครถของเขาก่อนจะจัดทรงชุดสูทที่เขาใส่ เขาเดินเข้าไปหาลิลี่แล้วชี้ไปทางแดร์ริล “ลิลี่ที่รัก ผู้ชายคนนั้นคือใครเหรอครับ?” “เขาคือแดร์ริล” ลิลี่ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลในขณะที่กำลังลงจากมอเตอร์ไซค์ งานแต่งงา
Read more
บทที่ 3
ขณะเดียวกัน ณ บริษัทเนปจูน ลิลี่ออกมาจากห้องประชุมหลังจากที่ประชุมกับบรรดาผู้ถือหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอเห็นพนักงานหญิงของบริษัทกำลังคุยและหัวเราะกับโทรศัพท์ของพวกเธอพวกเธอกล้าละจากงานของพวกเธอในเวลางานเหรอ? ลิลี่เดินเข้าไปหาพวกหล่อนและตั้งใจจะตำหนิ แต่ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นว่าพวกหล่อนกำลังดูวิดีโออยู่ และคนที่อยู่ในวิดีโอเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแดร์ริล!“มอเตอร์เพื่อนรัก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะแก้แค้นให้แกแน่นอน…”ในวีดิโอ แดร์ริลกำลังปลอบใจมอเตอร์ไซค์ของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก“ฮ่าๆ ผู้ชายคนนี้ตลกชะมัด เขาเป็นใครนะ?”“เธอไม่รู้จักเหรอ เขาคือสามีของคุณลินดันไง” “อะไรนะ? เธอหมายถึงเศษขยะแดร์ริลนั่นน่ะเหรอ? งั้นที่ฉันได้ยินมาว่าเธอแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์นั่น…”กลุ่มหญิงสาวกำลังซุบซิบกันสนุกปาก หนึ่งในพวกเธอยืนขึ้นและล้อเลียนแดร์ริล “ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจะรู้เรื่องนี้นะ รู้ไหมวันนี้ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ฉันได้ยินแดร์ริลพูดว่าเขาจะซื้อคำสรรเสริญจากคริสตัลให้คุณลินดัน!”“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นมันตลกมากเลย!” “ใช่ ๆ ดูสิเขาเซ่อซ่าขนาดไหน เขาเศร้าใจเรื่องมอเตอร
Read more
บทที่ 4
‘บัดซบ ฉันเพิ่งจะซักชุดนี้ไปเมื่อวานเอง เธอจะบอกว่ามันสกปรกได้ยังไง?’ แดร์ริลคิดในใจ แต่ในขณะที่เขากำลังเอ่ยความคิดเห็นอะไรออกไป เขากลับถูกลากออกไปโดย อเล็กซ์ อาร์มสตรอง ทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันสมัยมัธยมปลาย พวกเขาเคยต่อยตีด้วยกันและแม้กระทั่งโดดเรียนด้วยกันอีกด้วย อเล็กซ์อาจเป็นเพียงคนเดียวในคืนนี้ที่ไม่แสดงท่าทางรังเกียจแดร์ริลหลังจากลากแดร์ริลไปที่มุมห้อง อเล็กซ์ส่ายหัวไปมาแล้วกล่าวว่า “พวกฉันจะบอกนายให้ ผู้หญิงแบบจีเซลล์ไม่ใช่คนประเภทที่เราจะไปยุ่งได้หรอกนะ นายหาเรื่องโดนเยาะเย้ยรึไงถึงไปนั่งข้างๆเธอ?”แดร์ริลไม่ได้กล่าวอะไร เขาทำเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะ พวกเขาดื่มและกินตลอดทั้งคืน แล้วราตรีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วจีเซลล์มึนนิดหน่อย และเมื่อรวมกับที่ถูกกลุ่มคนกดดัน เธอจึงหยิบไมโครโฟนขึ้นมาแล้วร้องเพลงพร้อมกับโยกตัวไปมาอย่างนุ่มนวล รูปร่างหน้าตาของเธอช่างเร้าอารมณ์และยั่วยวน ผู้ชายรอบๆถึงกับอึ้งกันหมด จีเซลล์ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามจริง ๆ!และในคืนนั้นเองที่พวกเขาตัดสินใจกันว่าจะนัดพบปะกันอีกวัน ครูประจำชั้นนั้นติดธุระกะทันหัน เธอไม่สามารถมาที่งานได้จนกระทั่งจบงาน ด้วยเหตุนี้ท
Read more
บทที่ 5
ผู้ที่กุมอำนาจทั้งหมดของตระกูลลินดันนั้นคือคุณย่า และเธอก็เอ็นดูวิลเลียมที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น ความเจริญก้าวหน้าของวิลเลียมก็ยอดเยี่ยม เขามีสินทรัพย์ในครอบครองอย่างน้อย 30 ล้าน การคุกคามเขาไม่ว่าทางใดก็ตามจะต้องจบลงไม่สวยแน่“แม่ แม่ทำอะไรของแม่คะ?” ลิลี่ถามในขณะที่เธอเดินเข้าไปดึงมือแม่ของเธอออกมาแม้เธอจะชิงชังแดร์ริลก็ตาม แต่มันก็เป็นเพราะเขาที่ทำให้เธอรอดไปจากสถานการณ์เมื่อครู่ได้แดร์ริลกุมใบหน้าของเขา รอยแดง ๆ บนแก้มของเขาปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น เขากลับเผยรอยยิ้มเล็กๆออกมาบนใบหน้า หลังจากสามปีเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่ลิลี่พูดเข้าข้างเขา แดร์ริลจึงหันหลังแล้วเดินจากไปโดยที่ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า“ไสหัวกลับมานี่เดี๋ยวนี้ ไอ้ขยะ!” แม้ว่าเขาจะเดินออกมาไกลแล้ว แดร์ริลก็ยังได้ยินเสียงตะโกนของซาแมนธาอยู่ในขณะที่ทุกคนกำลังดูฉากที่กำลังแสดงตรงหน้าอยู่ เสียงที่ดูมีอายุก็ดังขึ้นไม่ไกลออกไปนัก“เอะอะอะไรกันน่ะฮึ?” คุณย่าลินดันกล่าวถามเมื่อเธอเดินขึ้นไปบนเวที ทำให้ทั้งห้องโถงพลันเงียบลงทันทีภายใต้สายตาของเธอ“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องมากพิธีการ นั่งลงได้” คุณย่าลินดันโ
Read more
บทที่ 6
แดร์ริลมองที่เพิร์ล ถ้าเขาเดาไม่ผิด เธอน่าจะเป็นเลขาที่ลุงของเขาพูดถึง“ขออภัยค่ะท่านประธาน ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาสายนะคะ เพราะว่ารถติดก็เลย…” เพิร์ลอธิบายเสียงอ่อย เธอกลัวที่จะมองตาของแดร์ริล และก้มหัวอยู่แบบนั้น“เพิร์ล เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่!” เพเนโลพีเดินมาข้างหน้า รูปร่างสวยงามของเธอถูกแต่งแต้มด้วยความโมโหเล็กน้อย “นี่คือพนักงานรักษาความปลอดภัยคนใหม่ต่างหาก ทำไมเธอถึงบอกว่าเขาเป็นประธานไปได้?”“พนักงานรักษาความปลอดภัย?” เพิร์ลค้นภายในกระเป๋าถือของเธอก่อนจะนำรูปภาพออกมา เธอเทียบหน้าของแดร์ริลกับคนในรูป ก่อนจะรีบตอบเพเนโลพีอย่างรวดเร็ว “คุณพีช นี่ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดแน่นอน เขาคือประธานบริษัทคนใหม่ของเรา ท่านดาร์บี้”“อะไรนะ!?” ฝูงชนรอบ ๆ ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้นพร้อมกับอ้าปากค้าง และจ้องไปที่แดร์ริลด้วยความไม่เชื่อ“เอ่อ คุณคะ คุณ… คุณกำลังเข้าใจผิดอยู่รึเปล่า?” จีเซลล์กัดริมฝีปากแน่นและมองไปที่เพิร์ล “หมอนี่คือแดร์ริล เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันสมัยมัธยมปลาย ดูความงุ่มง่ามของเขาสิ เขาจะเป็นประธานไปได้ยังไง?”นี่มันเป็นไปได้ยังไง! ประธานบริษัทที่ไหนจะใส่ชุดเหมือนขอทานและขี่สกู
Read more
บทที่ 7
"เจด พอได้แล้ว" ลิลี่กระซิบอย่างแผ่วเบาหลังจากได้ยินเจดต่อว่าแดร์ริลl.เมื่อวานในที่งานรวมญาติในตอนที่วิลเลียมกำลังอวดเบ่งเรื่องสูทของเขา ก็เป็นแดร์ริลที่เป็นคนช่วยให้ลิลี่รอดพ้นจากสถานการณ์น่าอับอาย"ลิลี่ เธอใจอ่อนเกินไป ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ฉันคงหย่ากับเขาไปแล้ว" เจดกล่าวอย่างเย็นชา "หลังจากแต่งงานกับเขามานาน เธอก็ยังไม่ได้เติมเต็มชีวิตแต่งงานเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้ว่าเธอยังทนเจ้าเศษขยะนี่อยู่ได้ยังไงทุกวันนี้”"เจด" แดร์ริลเรียกเธอขณะที่สายตาของเขาจ้องลุกไปที่เธอ เขาจะทนไม่ไหวแล้วหากเธอยังล้ำเส้นเขามากเกินไปต้องยอมรับว่าเจดนั้นน่าหลงไหล เธอใส่กระโปรงสั้นเข้ารูปที่เผยเรียวขาที่งดงาม"บริษัทภรรยาของฉันต้องการเงินห้าล้าน ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะหามันให้เธอไม่ได้?" แดร์ริลกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกว่าถ้าฉันหาเงินได้ห้าล้าน เธอจะเรียกฉันว่าแดดดี้นี่?""ใช่ ฉันเคยพูดแบบนั้น" เจดค่อย ๆ ยืนขึ้น "งั้นก็แสดงให้ฉันเห็นสิ ถ้าเกิดว่านายทำไม่ได้ นายก็ต้องเรียกฉันว่ามัมมี่เป็นไง?""ประทานโทษนะครับ" แดร์ริลนั่งลงบนเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย เขายกถุงอันสกปรกขึ้นมา แล้วเทของที่อยู่ข้างในลงบนโต๊ะ
Read more
บทที่ 8
ใช้เวลาเพียงแค่สามวินาที แอชตันก็รับสายทันทีลิลี่กดปุ่มลำโพงเพื่อให้ได้ยินทั่วกันซาแมนธา ผู้ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มยิ้มออกมาเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของลิลี่ "ลูกสาวที่รักของฉัน เป็นแอชตันนี่เองที่หาคำสรรเสริญจากคริสตัลมา เขาเป็นผู้ชายที่ดีนะ ลูกควรจะเห็นคุณค่าเขานะ ลูกแม่”ซาแมนธาจงใจกล่าวออกมาเสียงดัง และไม่ลืมที่จะเหลือบมองไปที่แดร์ริล เทียบกับแอชตัน แดร์ริลเป็นแค่คนไร้ค่า แอชตันเคยกล่าวก่อนหน้านี้ว่าถ้าลิลี่แต่งงานกับเขา เขาจะจ่ายสินสอดให้ 20 ล้านบาท!ที่อีกฝั่งของโทรศัพท์ แอชตันกำลังนั่นงอยู่ที่ทางเท้า เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้รับโทรศัพท์ แจ้งว่าตระกูลดาร์บี้ได้เพิกถอนเงินทุนของเขาทั้งหมดออก!แอชตันถึงกับทรุดเมื่อได้ยินข่าว เมื่อไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลดาร์บี้ เขาก็ไม่มีอะไรเหลือ! เขาได้รับการแจ้งต่อจากนั้นอีกว่าเขาไปคุกคามคนที่เขาไม่ควรเข้าจนถึงตอนนี้ แอชตันยังคิดไม่ออกว่าเขาไปคุกคามใครที่ไหน!"แอชตัน ฉันอยากจะถามหน่อยว่าคุณสามารถหาคำสรรเสริญจากคริสตัลมาอีกคู่ได้ไหม?" ลิลี่ถามจากทางโทรศัพท์แม้ว่าเขาจะกำลังสิ้นหวัง แต่เขาก็ฝืนยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าลิลี่เป็นผู้โทรมา "ลิลี่
Read more
บทที่ 9
ฮ่าฮ่า! แดร์ริลเกือบหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินราคาในบิล เจ้าวิลเลียมนี่คือคนโง่ของจริง! ไม่มีใครในที่นี้รู้เรื่องไวน์ที่ถูกสั่ง ยกเว้นแต่แดร์ริล มันคือโรมานี คอนติซึ่งราคาขายปลีกของมันอยู่ที่ขวดละหนึ่งล้านบาท ซึ่งมากกว่า 30 ขวดนั้นถูกแจกจ่ายไปตามโต๊ะต่าง ๆ"นี่ล้อฉันเล่นอยู่รึไงวะ?" วิลเลียมเริ่มตื่นตระหนก เขายืนขึ้นและกล่าวกับพนักงาน "คน 300 คนในตระกูลลินดันของเรากินไปมากกว่า 30 ล้านบาท? แปลว่าราคาเฉลี่ยต่อคนคือ 100,000 บาทถูกไหม? ไปเรียกผู้จัดการของแกมาหาฉัน"พนักงานทั้งสองมองหน้ากันอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาทั้งสองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปตามผู้จัดการของพวกเขามาผู้จัดการหนุ่มนั้นอายุประมาณ 30 ปี เขาสวมชุดสูทอย่างเรียบร้อย"นี่แกยังอยากจะเปิดโรงแรมต่ออยู่ไหม?" วิลเลียมเดินเข้าไปหาเขาแล้วตะโกนใส่หน้าพร้อมกับชี้หน้าเขาไปด้วย "ค่าใช้จ่ายเฉลี่ย 100,000 ต่อคน? เชื่อไหมล่ะ ว่าฉันจะฟ้องเรื่องนี้กับสมาคมตุ้มครองผู้บริโภค"ผู้จัดการคนนั้นไม่แม้แต่จะเผยความกังวลออกมาแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น "ประทานโทษนะครับ คุณผู้ชาย แต่ไวน์ที่คุณสั่งคือโรมานี คอนติรุ่นลิมิเต็ด อิดิชั่น มัน
Read more
บทที่ 10
""ฮ่าฮ่า ลืมเอาบัตรธนาคารมาสินะ ช่างเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นจริง ๆ !" วิลเลียมหัวเราะลั่นและมองไปที่ซาแมนธา "คุณน้าซาแมนธา คุณเองก็ลืมเอามาด้วยเช่นกันรึเปล่า?""ใช่...""ฮ่าฮ่าฮ่า!" ทุก ๆ คนไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้อีก เด็กสาวคนหนึ่งโพล่งออกมา "แดร์ริลต้องลืมเอาบัตรมาเหมือนกันแน่ ๆ บ้านนี้ตั้งใจมากินฟรีสินะ!"ลิลี่กัดริมฝีปากของเธออย่างช่วยไม่ได้ ในตอนนั้นเองที่แดร์ริลเดินออกมา"ฉันเอาบัตรมา แต่ว่ามัน..."ก่อนที่แดร์ริลจะกล่าวจบ วิลเลียมก็ฉกบัตรของเขาไปจากมือแล้วส่งให้พนักงาน "มาเถอะ มาดูกันว่าบัตรใบนี้จะมีเงินถึง 300,000 บาทรึเปล่า!"ลิลี่กระทืบเท้าด้วยความวิตกกังวล ในใจเธอคิดว่าบัตรของแดร์ริลจะมีเงินถึง 300,000 ยังไง ในเมื่อเธอให้เงินเขาใช้วันละ 200 บาทเขากำลังทำให้ตัวเองขายหน้าลิลี่เห็นว่าทุกคนรอบ ๆ พยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้ รอเวลาที่จะได้หัวเราะเขาราวกับเขาเป็นตัวตลกในตอนนั้นเอง ไม่มีใครทันสังเกตว่าอีวอนนั้นยืนขึ้นอย่างช้า ๆ ใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง!"ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม? แบล็คการ์ดของธนาคารอเมทิสต์?!" อีวอนอุทานเสียงหัวเราะด้วยความเยาะเย้ยดังอยู่โถงในตอนแร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status