จันทร์กระจ่างไร้เงาคนไกล

“สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะขอทำเรื่องสมัครโควตาไปปฏิบัติงานต่างประเทศอีกครั้งค่ะ”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลที่ปลายสายมีน้ำเสียงประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

“ก่อนหน้านี้คุณปฏิเสธไปเพราะจะแต่งงานไม่ใช่เหรอ? ครั้งนี้ต้องไปอย่างน้อยสามปีเชียวนะ คู่หมั้นของคุณรักคุณมากขนาดนั้น เขาจะยอมตัดใจให้คุณไปเหรอ?”

“เขาจะตกลงค่ะ”

เวินหลีตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หากแต่ในลำคอกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น

เซิ่งหวยจิ่งรักเธอ ตามใจเธอ เรื่องนี้ใครต่อใครต่างก็รู้ดี

เธอกระเพาะอาหารไม่ดี เขาก็จัดเตรียมอาหารสามมื้อให้ไม่ซ้ำสักวัน

ยามลมแรงฝนตก เขาก็มารับเธอเลิกงานตรงเวลาเสมอ

ยามเธอเจ็บไข้ แม้เพียงหวัดเล็กน้อย เขาก็เฝ้าดูแลไม่ห่างกายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ทุกเทศกาลหรือวันครบรอบ เขาจะมีเซอร์ไพรส์ให้เธอประทับใจเสมอ

ดังนั้น เมื่อเวินหลีได้ยินว่ารักแรกที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเซิ่งหวยจิ่งกำลังจะกลับมา เธอจึงไม่เคยรู้สึกระแวงแม้แต่นิดเดียว

ทว่าเธอคิดผิด

ในวันที่ฟู่อวิ๋นชูเดินทางกลับประเทศ เซิ่งหวยจิ่งคุกเข่าขอเธอแต่งงานท่ามกลางฝูงชน

เธอร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ แต่ในคืนนั้นเอง เธอกลับได้รับข้อความปริศนา

มันคือรูปภาพแคปหน้าจอการสนทนา:

เซิ่งหวยจิ่ง:

[เวินหลีอยู่เคียงข้างฉันมาห้าปี ฉันจำเป็นต้องแต่งงานกับเวินหลี]

[ชูชู คนเดียวที่ฉันอยากแต่งงานด้วยมาตลอด มีแค่เธอเท่านั้น]

วินาทีที่เห็นข้อความนั้น เลือดในกายของเวินหลีพลันเย็นเฉียบราวกับจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

เธออยากจะถือข้อความนี้ไปเค้นถามความจริงจากเซิ่งหวยจิ่ง

ทว่าเธอกลับไม่กล้า...

เธอกลัวว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมาทุกอย่างจะเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเพียงตัวตลกตัวหนึ่ง

ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ความดีที่เซิ่งหวยจิ่งมีต่อเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

เวินหลีเริ่มสับสนจนแอบหวังว่าข้อความนั้นอาจจะเป็นแค่เรื่องล้อเล่น

จนกระทั่งเมื่อครู่ เธอได้รับรูปถ่ายชุดใหม่:

ในรูปนั้น เซิ่งหวยจิ่งประคองรอยยิ้มไว้เต็มเปี่ยมขณะลองชุดเจ้าสาวกับฟู่อวิ๋นชู

และชุดที่เซิ่งหวยจิ่งเลือกให้เธอใส่ในวันนี้ ก็คือชุดที่ฟู่อวิ๋นชูใส่แล้วดูสวยที่สุด

“เป็นอะไรไปที่รัก?”

ภวังค์ความคิดที่ตีรวนถูกฉุดกลับมา เวินหลีเงยหน้ามองเซิ่งหวยจิ่งที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ

“ทำไมตาแดงล่ะ ไม่ชอบชุดนี้เหรอ? งั้นเดี๋ยวผมกลับรถพาไปลองชุดอื่นดีไหม?”

“ไม่ต้องหรอก”

เขารีบจอดรถข้างทางพลางทอดสายตามองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

“คุณบอกผมได้นะว่าผมทำอะไรผิดไป ผมจะรีบแก้ คุณก็รู้ว่าผมทนเห็นคุณเสียใจไม่ได้”

หัวใจของเธอเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก เวินหลีถึงกับพูดอะไรไม่ออก

จอมปลอม

ทั้งที่คนที่อยากแต่งงานไม่ใช่เธอ แต่กลับยังแสร้งสวมบทบาทชายผู้รักมั่น

วินาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สีหน้าของเซิ่งหวยจิ่งเปลี่ยนไปในทันที

“เด็กดี ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

“ที่รัก คุณกลับเองได้ไหม? ชูชูมีธุระด่วน ผมต้องรีบไปหาเธอก่อน”

เวินหลีเดินลงจากรถออกมาอย่างสงบเงียบ ก่อนจะพบว่าฝนเริ่มตกลงมาเสียแล้ว

เธอกำลังจะหันกลับไปหยิบร่ม แต่รถคันนั้นกลับกระชากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งรอยโคลนกระเด็นเปื้อนไปทั่วร่างเธอ

เวินหลีมองตามรถที่หายลับไปนิ่ง ๆ พลันรู้สึกว่าคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจนั้นช่างไร้สาระเหลือเกิน

การตะบี้ตะบันถามออกไป มีแต่จะทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชยิ่งกว่าเดิม

เวินหลีก้าวเดินตากฝนกลับบ้าน

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ข้อความจากฝ่ายบุคคลก็ส่งมาถึง

[จองตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ]

กำหนดการเดินทางคืออีกครึ่งเดือนข้างหน้า วันนั้นคือวันครบรอบที่ทั้งคู่เริ่มรักกัน และเป็นกำหนดวันวิวาห์ของพวกเขา

เวินหลีหยิบปฏิทินนับถอยหลังงานแต่งงานบนโต๊ะขึ้นมา ด้านบนสุดมีข้อความที่เธอเขียนไว้ด้วยลายมือว่า

“ในเวลาที่ดีที่สุด ฉันจะแต่งงานกับคนที่รักฉันที่สุด”

คนโกหก

หยาดน้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนแผ่นกระดาษจนตัวหนังสือพร่าเลือน

เธอและเซิ่งหวยจิ่งเป็นคู่รักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอยอมทิ้งโอกาสการงานที่ดีกว่าเพื่ออยู่ที่เมืองนี้กับเขา

ทว่าตอนนี้ ก็เพราะเขาอีกนั่นแหละ ที่ทำให้เธออยากจะหนีไปจากที่แห่งนี้ให้พ้น

ความจำใจทั้งหมดของเซิ่งหวยจิ่ง คือการดูถูกเหยียดหยามเธออย่างรุนแรงที่สุด

ผู้ชายคนนี้ เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว