ฉลามไม่กินปลาทู

@เกาะราชา เกาะแห่งหนึ่งของทะเลฝากอ่าวไทย มีการเดินทางสะดวกสบายได้ทั้งทางรถและทางเรือ

“คุณหนูจะกลับมาอยู่ที่นี้จริงๆ เหรอคะ ป้าดีใจมากเลยค่ะ” ป้าแดงแม่บ้านของคุณปู่พูดยิ้มแย้มต้อนรับการกลับมาของปลาทู

“กลับมาจริงสิคะป้าแดง ปลาทูย้ายมาเป็นหมอที่โรงพยาบาลราชาแล้วค่ะ แล้วก็จะมาเปิดคลินิกที่นี่ด้วยนะคะ ป้าแดงช่วยหาเช่าตึกให้หน่อยสิคะ เอาทำเลดีๆ บนเกาะนี้เลยก็ได้ค่ะค่าเช่าปลาทูไม่เกี่ยง แล้วตอนนี้ลูกน้องเก่าๆ ของคุณปู่ยังพอมีไหมคะป้าแดง” ปลาทูสอบถามความเป็นไปของทุกคน

“มีสิคะคุณหนู พวกเราที่เคยอยู่กับคุณท่าน ก็ยังทำงานให้คุณท่านทุกคนค่ะ ส่วนที่ลาออกไปก็ไปทำงานกับคุณฉลามค่ะ ไม่ได้ออกไปทำงานนอกเกาะหรอกนะคะ คุณท่านฝากฝังพวกเราไว้กับคุณฉลามค่ะ”

“คุณฉลามเหรอ” ปลาทูทำหน้างง พยายามคิด ใครกันคะเหมือนจะคุ้นชื่อนี้แต่นึกไม่ออก

“คุณฉลามเป็นคนดูแลที่นี่ค่ะ เป็นกำนันแทนคุณปู่ของคุณหนูไงคะ ถ้าคุณหนูอยากได้ความช่วยเหลืออะไร ไปบอกคุณฉลามได้เลย ไม่ว่าเรื่องอะไรคุณฉลามช่วยได้หมดเลยค่ะ” ป้าแดงช่วยอธิบาย

“จริงเหรอ งั้นพรุ่งนี้ป้าแดงพาปลาทูไปเจอหน่อยนะคะ ส่วนที่พักปลาทูจะมานอนที่บ้านคุณปู่ค่ะ ส่วนคลินิกถ้าได้ทำเลดีๆ แล้วปลาทูพร้อมที่จะเริ่มเลยนะป้าแดง”

“ค่ะคุณหนู”

วันต่อมา หลังจากที่ออกเวรปลาทูขับรถมาที่แพปลา สตาร์วิน (Starwin)

“ที่นี่เหรอที่ป้าแดงบอก แล้วคนไหนล่ะลุงกำนันฉลาม” ปลาทูเดินเข้าไปถามหากับคนงานแถวนั้น ที่เดินไปเดินมา

“คุณค่ะ ฉันมาหาลุงกำนัน ตอนนี้ท่านอยู่ที่นี่รึเปล่าคะ”

“ลุงกำนันเหรอครับ” คนงานมองหน้าปลาทูแล้วส่ายหน้า “ที่นี่ไม่มีลุงกำนันนะครับ แต่ถ้าคุณหมายถึงกำนันฉลามอยู่ทางโน้นครับ บนเรือลำนั้นครับ” คนงานชี้นิ้วไปที่เรือลำหนึ่งซึ่งมีคนงานกำลังทำงานยุ่งกันอยู่

ปลาทูรีบเดินไปทางเรือลำนั้น เพราะตั้งใจมาถึงนี่แล้ว ยังไงวันนี้ก็ขอเจอหน่อยล่ะ จะได้ขอความช่วยเหลือจากเขา ยังไงเขาก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่นี่ด้วย และเขาก็สนิทกับคุณปู่

“คุณลุงคะ ลุงกำนัน” ปลาทูเรียกผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังคุมคนงานบนเรืออยู่และคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ

“ครับ คุณหนูเรียกผมเหรอ?”

“ค่ะลุงกำนัน หนูชื่อปลาทูนะคะ เป็นหลานของคุณปู่ธนา” ปลาทูแนะนำตัวและสวัสดีผู้ใหญ่ ยิ้มหวานฝากเนื้อฝากตัว

“คุณหมอปลาทูนี่เอง พวกเราทราบแล้วครับ ว่าคุณหนูย้ายมาประจำที่โรงพยาบาลราชา แต่คุณหนูครับ ผมไม่ใช่กำนันฉลามหรอกครับ ผมชื่อวิชิตเป็นผู้ช่วยคุณกำนันฉลามครับ” วิชิตยิ้มให้คุณหมอสาวรุ่นลูกอย่างนึกเอ็นดูกับความเข้าใจผิดของเธอ

“อ้าว! แล้วกำนันเขาอยู่ไหนเหรอคะ หนูตั้งใจมาเจอลุงกำนันค่ะ มีเรื่องจะขอความช่วยเหลือลุงกำนันหน่อยค่ะ” ปลาทูพูดด้วยความที่ยังไม่รู้

“ผมอยู่นี่” ฉลามที่ยืนฟังอยู่บนเรือมาสักพัก กระโดดลงมาจากเรือ มายืนตรงหน้าปลาทู

ฟุ่บ!

“อุ๊ย! ตกใจหมด นี่นายระวังหน่อยสิเกือบชนฉันแล้วเนี่ย” ปลาทูเอามือทาบอกด้วยความตกใจ มองเขาตาขวางอย่างไม่ชอบใจขึ้นมา และพอสบตาคมนั้นแล้วยิ่งรู้สึกไม่ชอบหน้าขึ้นมาด้วย

“ก็คุณหมอปลาทูเรียกหาผมไม่ใช่เหรอครับ”

“เปล่านะฉันมาหาลุงกำนันที่ชื่อฉลามน่ะ รึว่านายจะเป็นลูกชายลุงกำนันเขางั้นเหรอ”

ฉลามหัวเราะชอบใจ “นี่คุณหมอ ผมเองที่เป็นกำนัน และชื่อฉลาม ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนบอกคุณกันนะ ว่ากำนันที่นี่เป็นรุ่นลุง”

“นายเหรอกำนัน”

“ใช่ไง” ฉลามตอบแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น ไม่ได้สนใจว่าอีกคนยังงงไม่หาย

“นี่นายจะเดินไปไหนล่ะ” ปลาทูรีบเดินตามเขามาติดๆ เมื่อคิดได้ว่าคงเป็นเขาแหละที่เป็นกำนันฉลามตัวจริง

“มาหาผมทำไม มีอะไรก็รีบพูดผมงานเยอะ” เขาเดินไปเรื่อยๆ ไม่ยอมหยุด

“นี่คุณกำนันช่วยหยุดคุยกันก่อนได้ไหม รู้ตัวรึเปล่าว่าคุณเดินเร็วมาก ฉันเดินตามไม่ทัน” ปลาทูหอบแฮก

ฉลามหยุดเดิน และหันมามอง “กลับมานี่ทำไม” เขาถามเสียงห้วน

“อะไรนะ”

“ผมถามว่าคุณกลับมานี่ทำไม อกหักเหรอ อยากหนีโลก รึเป็นโรคอะไรร้ายแรงรึเปล่า” ฉลามกอดอกถามปลาทูหน้านิ่ง

“นี่นาย คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงได้มาถามฉันแบบนี้ แล้วที่ฉันกลับมาที่นี่นายมีปัญหาตรงไหนไม่ทราบ เกาะนี้เป็นของนายรึไง” ปลาทูตั้งใจพูดกวนเขากลับไปบ้าง

“อ้าว! ถามก็ไม่ได้แล้วจะมาหาผมทำไม”

“นายรู้จักมารยาทไหม คำว่ามารยาทน่ะรู้จักบ้างไหม”

“นี่แหละมารยาทสุดแล้วครับคุณหมอ ถ้าภาษาบ้านๆ แถวนี้คงจะถามว่า ถูกผัวทิ้งมาเหรอ”

“ไอ้บ้า! นี่นายเป็นกำนันของที่นี่จริงๆ ใช่ไหม คอยดูเถอะฉันจะไปร้องเรียนที่อำเภอว่านายนิสัยแย่สุดๆ” ปลาทูกระฟัดกระเฟียดใส่เขา แล้วเดินออกมา

ฉลามมองตามหลังเล็กแล้วส่ายหน้าอมยิ้ม เขาเดินอ้อมไปอีกทางตรงไปที่สำนักงานของเขา

“คุณฉลามครับ คุณหนูปลาทูบอกว่าจะมาขอความช่วยเหลือ ตกลงเรื่องอะไรเหรอครับ” วิชิตเอ่ยถาม

“ไม่ทันได้พูดอะไรเลยครับลุงชิต อยู่ๆ ก็โมโหกลับไป เจ้าอารมณ์ใช่เล่น”

“โถ่! คุณฉลามเอาอีกแล้วเหรอครับ” วิชิตเกาหัว เพราะรู้นิสัยเจ้านายหนุ่มของตัวเอง

“อะไรล่ะ” ฉลามถามเหมือนไม่ใส่ใจ

“ก็ทำไมไม่พูดดีๆ กับคุณหนูละครับ”

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรไม่ดีเลยนะ ยัยนั่นน่ะเด็กเจ้าอารมณ์เองต่างหาก”

“หลานคุณปู่ธนานะครับคุณฉลาม ท่านฝากให้ช่วยดูแลไม่ใช่เหรอครับ ถ้าคุณหนูปลาทูกลับมาที่นี่ ท่านเคยสั่งไว้แบบนั้น แล้วคุณฉลามก็รับปากท่านแล้วด้วย” วิชิตพูดทบทวนความทรงจำให้เขา

“โอ๊ย! รำคาญ ตอนนั้นก็แค่รับปากส่งๆ ไปแบบนั้นแหละ ไม่คิดว่ายัยนั่นจะกลับมาจริงนี่น่า”

“คุณหมอปลาทูของเรากลับมาที่นี่ก็ดีแล้วนี่ครับ ยังไงก็ต้องช่วยดูแลกันไปสิครับ เธอสวยมากเลยนะครับคุณฉลาม แล้วก็เก่งมากด้วยเป็นถึงคุณหมอ”

“ลุงวิชิตหยุดคิดเลยนะ เลิกหาเมียให้ฉันได้แล้ว และอย่าพูดออกมาเชียวนะ เดี๋ยวใครได้ยินเข้า” ฉลามรีบห้าม

“โถ่! คุณฉลาม ทำไมละครับ ผมมองแป๊บเดียวก็เห็นเลยนะครับ ว่าเหมาะกันมาก”

“ผมไม่เอาด้วยแน่ สาวเมืองกรุงแบบนั้น ลุงคิดว่ายัยนั่นจะมาอยู่ได้สักกี่วันกันล่ะ เดี๋ยวก็กลับไป อย่างมากให้แค่สามเดือนให้ถึงก่อนเถอะ ลุงจะมาเชียร์อะไร ผมไม่สนใจหรอก”

วิชิตยิ้ม “แต่คุณฉลามควรไปถามคุณหมอนะครับ ว่าอยากให้ช่วยอะไร แล้วก็คุยกับเธอดีๆ หน่อย”

“ไม่เอาลุงไปถามเองสิ”

“ได้ไงละครับ คุณหมอมาหาคุณฉลามนะครับ ยังไงคุณฉลามต้องเป็นคนดูแลเธอนะครับ”

ฉลามทำหน้าเบื่อหน่าย ไม่ยอมรับปากเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงาน

วิชิตยิ้มอย่างรู้ใจ ว่าเจ้านายของเขา ไม่อยากเข้าใกล้ผู้หญิง และไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายมากเกินไป เขาขี้รำคาญโดยเฉพาะพวกผู้หญิงคนเมืองผิวบาง รักสบาย