ฉ่ำรัก ฟ้า ยัยลูกน้องตัวแสบ

ตอนที่ 1 ฟ้า ยัยลูกน้องตัวแสบ

บรรยากาศที่สนามบินระหว่างประเทศที่หนาแน่นไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา บ้างก็เดินทางไปเที่ยว ทำงาน หรือเยี่ยมครอบครัว ต่างเร่งรีบเพื่อที่จะทำตามกระบวนการขาออกเพื่อให้ทันเวลา

“นี่คุณเกษรา คุณส่งใครมาช่วยงานผมเนี่ยเดินทางเองยังไม่ได้เลย จะให้เป็นภาระผมเพิ่มหรอ”

“เด็กฝากมาค่ะ น่าจะช่วยได้แหละ ตอนนี้ขึ้นเครื่องยังคะ”

“ยังเลย แล้วทำอะไรก็ไม่เป็น ผมต้องสอนทุกอย่างเลย ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ ไม่ไปได้ไหม”

“ขออนุมัติมาแล้วค่ะ อาจจะพอช่วยได้นะคะคุณอรรถพล พาไปเถอะนะคะเป็นเดือน คุณจะอยู่ยังไงคนเดียว”

เสียง HR สาวตอนปลายๆ เพื่อนร่วมงานอธิบายเพื่อให้อรรถพลยอมรับพาลูกน้องคนใหม่ไปทำงานที่ญี่ปุ่นด้วย

“ไร้สาระมากที่ให้คนที่ทำอะไรไม่เป็นมาช่วยงานผมเนี่ย โอเคๆ”

ตุด ตุด ตุด 

“เฮ้อ..เสียเวลาจริงๆ”

อรรถพลมองหน้าลูกน้องคนใหม่ที่ไม่ได้เช็คอินล่วงหน้ามาต้องมาต่อคิวยาวเหยียดแถมทำเองไม่เป็นแล้วต้องต่อแถวเป็นชั่วโมง

“ขอโทษค่ะ”

ฟ้าที่เพิ่งเริ่มงานได้อาทิตย์แรกและถูกส่งไปทำงานที่ญี่ปุ่นพร้อมกับหัวหน้าที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกและก็มาเป็นภาระเต็มๆ

“ขอโทษเลิกพูดได้แล้วคำนี้เนี่ย” อรรถพลสบถอย่างหัวเสีย

“เธออายุเท่าไหร่แล้ว”

“25 ค่ะ”

“ทำอะไรมาบ้าง”

“จบเอ็นจิเนียร์ ทำงานพวกควบคุมคุณภาพ ระบบในโรงงานมาบ้างค่ะ”

“กี่ปี”

“2 ปีค่ะ”

“แต่งงานยัง”

“โสดค่ะ”

อรรถพลที่กำลังจิบกาแฟแทบสำลักกับคำว่าโสดที่คนตรงหน้าย้ำ

หน้าตาก็โอ้ยย จะเอาไปหลอกผู้บริหารญี่ปุ่นยังไงได้ ผมยาวก็หวีจัดทรงหน่อยก็ดีมั้ย ใส่แว่นหนา รองเท้าก็ธรรมดามาก เสื้อผ้าหน้าผมธรรมดามาก!!!

“ภาระสุดๆ” อรรถพลคิดได้แค่นั้น

“พูดญี่ปุ่นได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะ”

“อังกฤษ”

“พอได้ค่ะ”

“เคยไปต่างประเทศมั้ย”

“ไม่เคยค่ะ”

“ดี ดีมาก เธอคิดว่าจะช่วยอะไรฉันได้”

“ไม่แน่ใจค่ะ ยังไม่รู้เลยว่าไปทำอะไร!”

“เอาเข้าไป ช่างเถอะ”

อรรถพลที่ปรึกษาการติดตั้งระบบต่างๆในโรงงานแห่งหนึ่ง ผู้มีประสบการณ์โชกโชนมาโดยตรงในสายงานการผลิตเครื่องจักรวัย 44 ย่าง 45 ที่หน้ายังคมเป็นสัน จมูกโด่ง ผิวเข้ม ปากเข้ารูป แข็งแรง หุ่นสูง และเป็นที่หมายตาของสาวเล็กสาวใหญ่ ทุกครั้งที่อยู่ในบทบาทของนักธุรกิจ

แต่เขาไม่ชอบยุ่งกับใครมากนัก ชอบความเป็นส่วนตัว อยู่คนเดียว ไม่ค่อยดูแลคนอื่นนอกจากลูกชายของตัวเอง ไม่คิดจะมีแฟนใหม่หรือมีครอบครัวใหม่ และไม่เชื่อมั่นเรื่องความรักหรือการมีครอบครัวอีกต่อไป

ชีวิตผ่านมาไม่ทำอะไรยกเว้นงาน เข้าสังคมบ้าง ยิ้มแย้มแจ่มใสและให้ความร่วมมมือถ้ามันทำให้งาน...ราบรื่น

เขาเคยมีภรรยาที่เลิกกันไปแล้วและลูกชายคนเดียวที่ กำลังอยู่ม.ปลาย ที่เลี้ยงมาเองกับมือ เป็นเด็กดี เรียนเก่งและคอยเป็นรอยยิ้มให้อรรถพลได้มีกำลังใจทำงานบ้าง

การเดินทางครั้งนี้เป็นระะเวลาหนึ่งเดือนเต็มกับโครงการเตรียมย้ายและติดตั้งอุปกรณ์ทั้งโรงงาน! ท้าทายไม่ใช่น้อยในทุกแง่มุม

เสียงเรียกขึ้นเครื่องจะครั้งสุดท้ายยัยฟ้าตัวแสบหายไปไหน

“อยากจะบ้าตาย”

อรรถพลหัวเสียเป็นรอบที่ร้อย ตอนที่ยืนรอฟ้าจะขึ้นเครื่อง ทำไมฉันต้องรอด้วยนะ ปล่อยตกเครื่องไว้นี่เลย พลันมองเห็นฟ้าเดินมาลิบๆท่ามกลางผู้โดยสารที่เดินขวักไขว่อยู่แถวนั้น อรรถพลเดินเข้าไปหาฟ้าตอนที่เดินมาและดุหน่อยๆ

“เธอหายไปไหนมา”

“ไปเข้าห้องน้ำค่ะ”

“ไปขึ้นเครื่อง เธอนั่งตรงไหนอ่ะ”

“ดูตรงไหนคะ”

“นี่ไง 3A นี่บ้าจริง !!เป็นไปได้ไงวะ”

อรรถพลเซ็งเพราะตัวเองนั่ง 3B!

“ดูแต่งตัว เกงยีนส์ เสื้อยืด เสื้อคลุมเทอะทะ ถือกระเป๋า รองเท้าผ้าใบ มันจะไม่เป็นอะไรเลย มันดีทุกอย่าง ถ้าเลือกสีให้มันเข้ากัน”

อรรถพลบ่นตอนต่อคิวขึ้นเครื่องข้างหลังยัยฟ้า

“เข้าใจอะไรบ้างมั้ยเนี่ย”

“ค่ะ”

“…เอาเข้าไป”

สองคนนั่งบนเครื่องและเตรียมออกบิน อรรถพลมองคนที่อยู่ข้างๆ รัดเข็มขัดเก็บของเข้าที่และดูตื่นเต้นหน่อยๆ

“เธอกลัวเครื่องบินมั้ย”

“ไม่แน่ใจค่ะ ไม่เคยขึ้น”

“เออดี”

อรรถพลรุ้สึกเหมือนโดนด่ากลับมาหรือว่ามันแค่ตอบตามจริงวะ!!

“อะลูกอม”

“ขอบคุณค่ะ”

“น้ำด้วย”

อรรถพลมองฟ้าที่รับลูกอมไปและแกะกินทันที อรรถเอาน้ำขวดจิ๋วที่ติดกระเป๋ามายัดเข้าไปในช่องเก็บสัมภาระตรงเบาะผู้โดยสารให้ และเอื้อมไปเปิดหน้าต่าง

“เค้าให้เปิดหน้าต่าง”

ฟ้ามองลอดหน้าต่างออกไปไกลวิวรอบๆ เครื่องบินเริ่มออกและกระตุกนิดหน่อยตามจังหวะตอนกำลังขึ้น(take off)

อรรถพลรุ้สึกว่าคนข้างๆจะเอามือมาจับแขนแน่นท่าทางจะตกใจจึงปล่อยให้เกาะอยู่ตรงนั้น ตกใจหรอ! อรรถพลคิดในใจปล่อยให้เกาะไปก่อนจนเครื่องขึ้นเรียบร้อยให้ปลดเข็มขัด

“ปล่อยได้แล้ว” ฟ้าปล่อยมือออกไปแต่โดยดี อรรถหยิบน้ำและยื่นให้

“กินน้ำก่อนอะ ปลดเข็มขัดได้นะถ้าไม่สบาย”

“ขอบคุณค่ะ”

“ดูหนังมั้ย”

“…”

“เปิดไม่เป็นละสิ”

“ค่ะ” น้ำเสียงคนพูดดูงอนๆ

“นี่เธอ25 เด็กสมัยใหม่อะไรเปิดไม่เป็น”

“…”

“ไม่ดูค่ะ”

อรรถพลไม่ได้สนใจเอื้อมมือไปเปิดให้ไม่รุว่าประชดเปล่าวะหรือไม่อยากดูจริงๆ ไม่นานอรรถหันไปมอง หลับเฉย..

อรรถพลมองคนข้างๆที่หลับงกๆเงิ่นๆอยู่ตรงนั้น 

“อะไรวะ ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน”

อรรถบ่นๆพลางทำงานอยู่บนเครื่องบินเครื่องใช้เวลาราวๆ6 ชั่วโมง เขากินข้าว กินไวน์ อ่านหนังสือ ทำงาน ส่วนไอ่เด็กข้างๆ นอนและนอน ตื่นมากินและนอน นอนพิงซบอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้สะบัดออกปล่อยให้นอนไป

“เธอ เครื่องจะลงแล้วตื่นก่อน”

ฟ้างัวเงียและรัดเข็มขัด

อรรถเอื้อมไปเปิดหน้าต่างให้และเก็บของข้างหน้าเข้าที่ นอนอะไรนักหนา แล้วมันจะทำงานยังไงก่อน คิดแล้วก็โมโห HR ตอนที่มองไอ่เด็กข้างๆสัปหงกหลังกินข้าว แล้วมามุดอยู่ข้างๆ ตื่นมาก็งัวเงียทำอะไรไม่ถูก

เดือนนึงต่อจากนี้ที่ ยัยฟ้า จะมาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยนี่จะช่วยอะไรเขาได้บ้างมั้ยเนี่ย อรรถพลคิดและก็เซ็งๆ !!