บทที่ 10

สิ้นเสียงของท่านหมอผู้นั้น รอบข้างก็มีเสียงด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวลอยตามมาทันที

“ท่านหมอหลิว ท่านกำลังพูดจาเลอะเทอะอันใดกัน? จะปล่อยให้เดินจากไปดื้อๆ แบบนี้ได้อย่างไรกัน?”

ทันทีที่มีคนเป็นแกนนำ ฝูงชนรอบข้างก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาในพริบตา

“ถูกแล้ว ต่อให้เป็นคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ก็ไม่มีสิทธิ์มาทรมานคนเช่นนี้ นั่นยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งแท้ๆ แต่นางกลับโผล่หัวมาจากไหนก็ไม่รู้ ปักเข็มตั้งมากมายลงบนตัวผู้อื่น พอเห็นว่าหมดปัญญาจะรักษาคนให้หายดี ก็ถอนเข็มออกคิดจะแอบหลบหนีไป ไหนเลยจะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นกัน?”

“นั่นสิ ถึงแม้จะพูดว่าพวกเราจะเป็นแค่ล้วนเป็นชาวบ้านสามัญชนทั่วไป แต่ชีวิตของชาวบ้านก็เป็นชีวิตหนึ่งเหมือนกันนะ!”

“ถูกต้อง วันนี้นางทำเด็กผู้บริสุทธิ์คนนี้ตาย พวกเราต้องร่วมแรงร่วมใจกัน ห้ามปล่อยให้นางหนีไปเด็ดขาด!”

“นั่นน่ะสิ บนถนนหลวงมีคนตั้งมากมายขนาดนี้ ขอเพียงทุกคนร่วมใจกันยื่นฟ้องร้องเอาผิดนาง จะต้องให้จวนอัครเสนาบดีคืนความยุติธรรมให้แก่มารดาของเด็กให้จงได้!”

“…”

ฝูงชนอารมณ์พลุ่งพล่าน ปากก็ก่นด่าไปพลาง ร่างก็ขยับล้อมกรอบปิดทางเข้าออกรอบบริเวณจนแม้แต่น้ำก็ไหลผ่านมิได้

ท่านหมอหลิวปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางมองซูสือจิ่นอย่างจนปัญญาแล้วพูดว่า “คุณหนู ยามนี้ใช่ว่าข้ากำลังบีบคั้นเจ้า แต่เป็นเพราะทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ ไม่ยินยอมปล่อยให้เจ้าจากไปแล้ว”

พูดพลางเขาก็ถอนหายใจอีกหน ก่อนจะหยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาจากล่วมยาอย่างเงียบเชียบ “หากเจ้าไม่เอาแต่ใจขนาดนั้น ยอมฟังคำเตือนของข้าสักคำ ป่านนี้เจ้าเด็กคนนั้นคงฟื้นตื่นขึ้นมาตั้งนานแล้ว ยื้อเวลามาเนิ่นนานขนาดนี้ ก็ไม่รู้ว่าพิษในตัวเด็กแพร่กระจายไปแล้วหรือไม่ ในเมื่อเจ้าก่อเรื่องวุ่นวายเสร็จสิ้นแล้วก็ถอยออกไปเสียเถอะ ข้าจะได้ตรวจดูอาการให้เด็กสักหน่อย”

ซูสือจิ่นกระตุกมุมปากเบาๆ “ที่ข้าถอนเข็มเงินออก เป็นเพราะขั้นตอนฝังเข็มจบลงแล้วต่างหาก ตาแก่อย่างท่านจะปั้นน้ำเป็นตัว จัดฉากเก่งเกินไปแล้วกระมัง?”

ท่านหมอหลิวสีหน้าแข็งทื่อไปในทันที “นังหนูอย่างเจ้าไยจึงไร้มารยาทเช่นนี้? ข้า…”

“ผู้ที่ไร้มารยาทจริงๆ คือท่านต่างหากกระมัง? เห็นๆ อยู่ว่าเด็กคนนี้มีทางช่วยได้ แต่ท่านกลับจะตัดแขนเขาเสียให้ได้! ในตอนที่ข้ากำลังช่วยชีวิตคน ก็เอาแต่ก่อกวนอยู่ข้างๆ ไม่หยุด กระทั่งยามนี้ข้าช่วยชีวิตคนเสร็จแล้ว ท่านก็ยังเพียรพูดจาให้คนอื่นเข้าใจผิด ชักจูงให้ผู้คนรอบข้างรุมสาปแช่งข้า นี่หรือคือจิตใจเมตตาอันประเสริฐของหมออย่างท่าน?”

ท่านหมอหลิวโกรธจนหน้าแดงก่ำ ยังไม่ทันรอให้เขาจะได้อ้าปากพูด บุรุษผู้หนึ่งในกลุ่มฝูงชนก็แผดเสียงด่าทอออกมาว่า “เป็นคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์แล้ววิเศษวิโสนักหรือไร? ถึงขั้นกล้ามาตั้งข้อสงสัยในตัวท่านหมอหลิว เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านหมอหลิวเป็นคนของสำนักเชียนมิ่งเชียวนะ? เขาช่วยชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน จะยอมให้นังเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้ามาตั้งข้อกังขาในตัวเขาอยู่กลางถนนหลวงได้อย่างไรกัน?”

ผู้คนทั้งหลายต่างพากันเห็นพ้องต้องกัน

“นั่นสิ ตอนที่ท่านหมอหลิวรักษาโรคช่วยชีวิตคน นางยังไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเลย”

“รีบๆ ไสหัวไปเสีย อย่ามารบกวนท่านหมอหลิวช่วยชีวิตคนเลย!”

“ไม่ได้ นางจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น หากนางไปแล้ว ผู้ใดจะอยู่รับผิดชอบชีวิตอันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาชีวิตนั้นเล่า?”

ผู้คนพากันรุมด่าทอเจ้าพูดคำข้าพูดประโยคไม่ยอมหยุดหย่อน หน้าตาแต่ละคนดุดันเหี้ยมเกรียม ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้ามาฉุดกระชากลากตัวนางในวินาทีถัดไปก็ไม่ปาน

เพียงแต่คนส่วนใหญ่ยังคงนึกเกรงกลัวนางอยู่ในใจ จึงทำได้แค่หลบซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มฝูงชนแล้วบ่นด่าพึมพำ...

ซูสือจิ่นแค่นยิ้มเย็นชา ในที่สุดก็ถูกทำให้โมโหขึ้นมาจริงๆ นางจับจ้องไปที่ท่านหมอหลิวชนิดตาไม่กระพริบอยู่อย่างนั้น “พิษในตัวเด็กคนนี้ถูกถอนหมดแล้ว อีกไม่นานก็จะฟื้นตื่นขึ้นมา หากเจ้าไม่เชื่อ...”

“เป็นไปไม่ได้! ขนาดพิษที่ตัวข้ายังถอนมิได้ เจ้าจะไปถอนพิษได้อย่างไรกัน?”

ซูสือจิ่นหัวเราะเบาๆ “แล้วถ้าหากข้าถอนพิษได้สำเร็จเล่า?”

“หากเจ้าถอนพิษได้จริง ข้าจะคุกเข่าลงต่อหน้าเจ้าตรงนี้ แล้วโขกศีรษะคำนับเจ้าให้ดังๆ สามครั้ง!”

อาจเป็นเพราะถูกทำให้โมโหเข้าให้แล้วเช่นกัน น้ำเสียงของท่านหมอหลิวจึงดังขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย “แต่ถ้าหากถอนพิษมิได้ล่ะก็ เจ้าจะต้องคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาให้ข้า รวมถึงเด็กและมารดาของเด็ก!”

ซูสือจิ่นตบมือแปะๆ “ได้เลย ตกลงตามนั้น!”

พูดไปพลาง นางก็ลุกขึ้นยืนแล้วถอยกลับไปอยู่ด้านข้าง “ถ้าเช่นนั้นก็ขอเชิญท่านหมอหลิวตรวจดูอาการของเด็กคนนี้ให้ละเอียดถี่ถ้วนสักรอบเถอะ อย่าได้เผลอตัดแขนของผู้อื่นไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ตรวจเสียก่อนเล่า...”