ดั่งดวงใจเพลิงผา

เสียงดนตรีคลาสสิคดังคอเบาๆภายในห้องจัดเลี้ยงชุดหรูของโรงแรมระดับ 5 ดาวผู้คนมากมายแต่งตัวอย่างสมเกียรติของเจ้าของงานเดินถือแก้วไวน์พูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม แต่บรรยากาศทั้งหมดกลับไม่ได้ทำให้เจ้าสาวของงานรู้สึกยินดีแม้แต่น้อย

ฟ้ารดานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มอย่างปราณีตผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกช่างมืออาชีพจัดการให้ดูสวยเหมาะกับใบหน้าเรียวเล็ก ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ประดับด้วยผ้าลูกไม้สะอาดยิ่งขับให้ดูเหมือนกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย แต่ถ้าไม่นับว่าวันนี้แววตาของเธอเย็นชาเสียจนเหมือนไม่ใช่เจ้าสาวทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบมาก

"ยิ้มหน่อยสิคะคุณฟ้าเดี๋ยวเครื่องสำอางก็หลุดหรอก น่าตึงเชียว" ช่างแต่งหน้าสาวพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

"ถ้าอยากให้ฟ้ายิ้มพี่ฝ้ายก็ไปบอกคุณพ่อให้ยกเลิกงานแต่งนี้สิคะ..ไม่ใช่มาบังคับกันแบบนี้"

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันทีฝ้ายมองหน้ากับผู้ช่วยของตนก่อนจะรีบขอตัวออกไปอย่างรู้งานเหลือแค่เพียงฟ้ารดากับบิดาของเธอที่ท่านยืนอยู่มุมห้อง

"ฟ้า.." ผู้เป็นพ่อปาล์มลูกสาว พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ

"พ่อบอกแล้วนะว่า พ่อเลี้ยงเพลิงเขาเป็นคนดีมาก..ดะ" แต่ยังพูดไม่ทันจบฟ้ารดาก็ขัดขึ้นก่อน

"คนดีที่ไหนเขาบังคับคนอื่นแต่งงานกับตัวเองแบบนี้คะคุณพ่อ"

"ไม่มีใครบังคับลูก เป็นพ่อต่างหากที่ขอร้องให้ลูกมาอยู่ในจุดนี้ทำเพื่อพ่อสักครั้งนะ" หญิงสาวหัวเราะเบาๆอย่างไม่เชื่อหู

"แต่ถ้าหนูปฏิเสธ คุณพ่อก็จะเสียหน้าเสียคำว่าสัญญากับคุณลุงภูผาใช่ไหมล่ะคะ คุณพ่อสบายใจได้ฟ้าไม่ทำแบบนั้นหรอก"

คำพูดนั้นทำให้ผู้เป็นพ่อนิ่งเงียบ ใช่ทั้งหมดเป็นเพราะคำสัญญาที่ตนเองและพ่อของเพลิงผาสัญญาไว้เมื่อนานมาแล้วเมื่อตอนยังหนุ่มๆ

แต่คนที่ต้องมารับผลของมันกลับกลายเป็นลูกๆของพวกเขาทั้งสองฟ้ารดาเมมริมฝีปากแน่นความอัดอั้นจุกอยู่กลางอกเธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตตัวเองจะถูกกำหนดได้แบบนี้ ถูกจับแต่งงานกับผู้ชายที่แทบไม่ค่อยรู้จัก ผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอถึง11ปีผู้ชายที่ผู้คนต่างเรียกว่าพ่อเลี้ยงเพลิงผา แค่ชื่อก็คิดว่าน่ากลัวแล้ว ...ถึงเธอจะเคยเจอเขาเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นเขาเป็นผู้ชายตัวสูงมากสูงจนเวลาเดินผ่านคนอื่นดูเหมือนกำแพงยักษ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม สายตานิ่งเฉียบดูเยือกเย็นและแทบไม่พูดกับใครเลย ยิ่งได้ยินข่าวเกี่ยวกับเขาฟ้ารดายิ่งไม่ชอบเท่าไหร่

เขาเป็นเจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดทั้งเป็นนักธุรกิจส่งออกไวน์มีผับหลายแห่งและบางคนก็พูดกันว่าเขาไม่ธรรมดา ดูเป็นคนที่มีอิทธิพลมากพอๆที่จะทำให้ใครบางคนที่เขาไม่ชอบหายไปจากโลกนี้ได้ง่ายๆ...แต่ถึงยังไงถึงข่าวลือนั้นจะจริงแล้วยังไงล่ะฟ้ารดาก็ไม่ได้อยากไปเกี่ยวข้องหรอกแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้แล้ว..

พอเห็นลูกสาวนิ่งเงียบผู้เป็นพ่อจึงเอ่ยเรียกอีกครั้ง

"ฟ้าลูก" ผู้เป็นพ่อพูดเสียงเบา

"พ่อเลี้ยงเพลิงผาดูแลลูกได้..เขาจะไม่มีวันทำร้ายลูกแน่ๆพ่อมั่นใจ" หญิงสาวหลับตาลงช้าๆสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตอบออกไป

"แต่หนูไม่ได้รักเขานะคะ"

"ความรักมันจะค่อยๆเริ่มก่อตัวเองเมื่อเราเริ่มเปิดใจเชื่อพ่อนะอยู่ๆกันไปถ้ารู้ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงลูกจะรักเขาแน่นอน"

สิ้นคำนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนเมื่อมีพนักงานเดินมาเรียกเธอก็เดินตามออกไปจากห้องพร้อมกับผู้เป็นพ่อ

.....

ภายในห้องจัดงานผู้คนเริ่มทยอยนั่งประจำที่ไฟคริสตัลระยิบระยับสะท้อนความหรูหราไปทั่วบริเวณของงาน แต่สายตาของแขกหลายคนกับจับจ้องไปยังเจ้าบ่าวของงานคือพ่อเลี้ยงเพลิงผาผู้ที่ไม่เคยได้ยินเรื่องชู้สาวสำหรับเขาเลยขนาดเรื่องแฟนยังไม่มีใครรู้อยู่ๆก็แต่งงานซะงั้นสาวๆในงานเลยอกหักเป็นแถว

ชายร่างสูงในชุดสูททักซิโด้สีดำยืนอยู่ข้างล่างหน้าเวทีสีหน้าของเขานิ่งสงบจนแทบเดาอะไรไม่ออกขณะรับการแสดงความยินดีจากเเขกคนสำคัญของงานนั่นคือท่านนายกรัฐมนตรีและคนสำคัญหลายท่าน

"ยินดีด้วยนะครับพ่อเลี้ยงในที่สุดเป็นฝั่งเป็นฝาสักที" นายกรัฐมนตรีกล่าวด้วยรอยยิ้มปิติยินดี

"ขอบคุณมากครับท่าน...เอาไว้วันหลังถ้าไวน์สูตพิเศษออกเมื่อไหร่ผมจะฝากไปให้ท่านชินคนแรกเลยครับ"

"ขอบใจมากพ่อเลี้ยงงั้นผมขอตัวก่อน"..

"ในที่สุดก็แต่งงานสักทีนะ" เจ้าสัวคนนึงพูดขึ้นพร้อมเอามือไปตบบ่าของเขาเบาๆ

เขาเพียงพยักหน้ารับสั้นๆพร้อมกับรอยยิ้ม

สายตาคมเข้มกลับมองตรงไปยังบันไดทางลงราวกับรอใครบางคนปรากฏตัวและเมื่อเสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นทำนองเปิดตัวเจ้าสาวทั้งห้องก็เงียบลงในทันทีฟ้ารดาปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวสีขาวที่ดูหรูหรา สวยจนหลายคนแทบละสายตาไม่ได้แต่คนที่มองเธอนิ่งที่สุดกลับเป็นเพลิงผาเขามองเธอเหมือนกัยว่าเขาเฝ้ารอวันนี้มานานแสนนาน เธอใหยุดยืนตรงหน้าที่ของเขาจากนั้นพิธีกรก็เริ่มกล่าวเปิดงานตามขั้นตอน

ในระหว่างที่เธอยืนอยู่ฟ้ารดากลับได้ยินเสียงทุ่มต่ำของคนข้างตัวดังขึ้นเบาๆ

"ถ้าคุณไม่สบายใจเราจบงานให้เร็วก็ได้นะ"

หญิงสาวชะงัก นี่เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอในวันนี้หรอ..เธอหันไปมองหน้าของเขาเล็กน้อยใบหน้าหล่อเข้มยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิมไม่มีรอยยิ้มไม่มีความกดดันไม่มีแม้แต่แววตาสะใจที่ได้แต่งงานกับเธอ

"คุณไม่จำเป็นต้องทำเหมือนคนดีหรอกค่ะ" เพลิงผาเงียบไปครู่นึงก่อนจะตอบกลับเบาๆ

"ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดีอยู่แล้วครับ" คำตอบนั้นกลับทำให้เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะพิธีแต่งงานดำเนินต่อจนถึงช่วงเวลาสวมแหวนมือของฟ้ารดาเย็นเฉียบตอนที่เพลิงผาสวมแหวนใส่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอแล้วจับมันขึ้นไปจูบเบาๆจากนั้นเขาก็กุมมือเธอไว้ มือของเขาใหญ่และอุ่นมากอุ่นและที่แปลกมันเหมือนทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

หลังจากพิธีจบลงแขกเริ่มทยอยเข้ามาแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวแต่ฟ้ารดากลับยิ้มไม่ออกสักเท่าไหร่นักจนกระทั่ง มีหญิงสาววัยกลางคนคนนึงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

"ยินดีด้วยนะคะคุณฟ้า พ่อเลี้ยงเขาดีใจมากนะคะที่ได้แต่งงาน" ฟ้ารดาได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที

"เขาพูดหรอคะ" ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเบาๆ

"ไม่หรอกค่ะแต่ฉันอยู่กับเขามาตั้งแต่เริ่มสร้างไร่ฉันไม่เคยเห็นเขามองผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน" ฟ้ารดาเผลอหันไปมองคนด้านหลังเล็กน้อยเพลิงผากำลังคุยงานกับลูกน้อง 2-3 คนสีหน้าของเขายังคงนิ่งและดูน่าเกรงขามเหมือนเดิมผู้ชายแบบนั้นนะหรอจะดีใจที่แต่งงานกับเธอไม่มีทางหรอก

.....

หลังจากงานแต่งงานจบลงในช่วงค่ำรถยนต์สีดำคันหรูก็เล่นออกจากโรงแรมมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือในทันทีเพราะเจ้าบ่าวดันมีงานด่วน ฟ้ารดานั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่างตลอดทางไม่คิดจะพูดอะไรกับคนข้างๆส่วนเพลิงผาเองก็นั่งเงียบไม่ต่างกันกระทั่งผ่านไปเกือบชั่วโมงเขาจึงพูดขึ้นเพื่อทำร้ายความเงียบ

"เหนื่อยไหม"

"ไม่ค่ะ"

"ถ้าง่วงก็นอนได้"

"ฉันไม่ง่วง" เธอตอบกลับทันควัน

และบทสนทนาก็จบลงเพียงเท่านั้นฟ้ารดารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเขาเป็นคนเงียบเกินไปเงียบจนเธอเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

"คุณไม่คิดจะพูดอะไรเลยหรอ" เพลิงผาหันมามองหน้าเธอเล็กน้อย

"อยากให้ผมพูดเรื่องอะไร?"

หญิงสาวชะงักนั่นสิแล้วเธออยากให้เขาพูดอะไรล่ะ

"ไม่มี"

และสุดท้ายเธอเป็นฝ่ายเงียบและหันหน้าหนีอีกครั้ง

รถเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งจนกระทั่งดึกมากแล้วฟ้ารดาที่ทนฝืนตาตัวเองมาตลอดทางเริ่มง่วงแล้วค่อยๆเผลอหลับไปแบบไม่รู้ตัวและไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่เธอหลับสายตาของผู้ชายข้างๆมองมองเธอเงียบๆ เขาจัดแจงให้เธอนอนราบกับเบาะหลังหมุนตักของเขา เพลิงผามองใบหน้าหวานที่เขาเฝ้าแอบดูตลอดหลายปีมุมปากหนามีรอยยิ้มเล็กๆขึ้นมือดึงผ้าห่มผืนบางที่ลูกน้องเตรียมให้มาคลุมให้เธออย่างเบามือโดยให้คนขับรถและมือซ้ายขับรถอย่างนิ่มนวลที่สุดแม้ว่าทางจะไม่ดีเท่าไหร่ก็ตาม เขามองแหวนแต่งานบนนิ้วนางของหญิงสาวอยู่คู่นึงจากนั้นเขาก็ยกยิ้มบางๆเป็นครั้งแรกของวันรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็นและเขาพึมพำเบาๆ...

"ในที่สุด....คุณก็มาอยู่ข้างๆผมสักทีนะฟ้า"

...