ทวงรักคืนใจทายาทมหาเศรษฐี

เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟ 'ม่านไหมคอฟฟี่' ดังกรุ๊งกริ๊งต้อนรับยามบ่ายที่ค่อนข้างเงียบเหงา ม่านไหม วางถ้วยเซรามิกในมือลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชีเพื่อกล่าวต้อนรับลูกค้าตามความเคยชิน

"ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไร..."

ประโยคของเธอขาดห้วงไปทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับคนแปลกหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มแบรนด์หรูที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้น... ที่เธอจำได้แม่นยิ่งกว่าใบหน้าของตัวเอง กำลังจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน

อคินทร์

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นที่มีชีวิต แววตาของเขาไหววูบในวินาทีแรกที่สบตากับเธอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความรู้สึกยากจะหยั่งถึง

"ไม่ได้เจอกันนานนะ... ม่านไหม" เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่เขาไม่อาจปกปิดได้

ม่านไหมรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ เธอจิกเล็บลงบนขอบเคาน์เตอร์เพื่อดึงสติ ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบไว้ตลอดห้าปีตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ

"ที่นี่ร้านกาแฟค่ะ ถ้าจะมาสั่งกาแฟก็เชิญเลือกเมนูที่เคาน์เตอร์ แต่ถ้าจะมาเพื่อทวงถามความหลัง... ฉันคิดว่าคุณคงมาผิดที่" เธอพยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก

อคินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดิม... กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุด และตอนนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก

"ห้าปีที่ผ่านมา... เธอสบายดีใช่ไหม" เขาถามประโยคที่แสนธรรมดา แต่สำหรับม่านไหม มันคือการตบหน้าเธอด้วยความเจ็บปวด

"สบายดีมากค่ะ" เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างท้าทาย "ไม่มีคุณ... ชีวิตฉันกับลูกก็ปกติสุขดีมาก"

คำว่า 'ลูก' ทำให้แววตาของอคินทร์เปลี่ยนไป ความเจ็บปวดฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็วิ่งตึงตังออกมาจากหลังร้าน

"แม่คะ! น้องไหมทำการบ้านเสร็จแล้วค่ะ!"

เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบวิ่งถลาออกมา ใบหน้ากลมแป้นที่มีดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้นนั้น... มันเหมือนกับใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าม่านไหมราวกับพิมพ์เดียวกัน

อคินทร์ชะงักงัน ร่างกายของเขาราวกับถูกสาปให้เป็นหินเมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กหญิง เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ และในวินาทีนั้นเองที่ความลับทั้งหมดที่ม่านไหมพยายามปกปิดมาตลอดห้าปี... ดูเหมือนจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

"แม่คะ... ใครหรอคะ? คุณลุงคนนี้หล่อจังเลย!" น้องไหมหยุดยืนข้างแม่ เอียงคอมองอคินทร์ด้วยความสงสัยใสซื่อ

ม่านไหมตัวชาวาบ เธอรีบคว้าข้อมือลูกสาวไว้แน่นด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอที่มองอคินทร์ในยามนี้ มีทั้งความหวาดระแวงและความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน