คู่หมั้น?

ครืดๆๆ เสียงเครื่องถ่ายเอกสารกำลังทำงานดังขึ้น หลังจากที่ฉันใส่เอกสารที่ต้องการก็อปปี้ลงไปในเครื่องแล้วกดปุ่มสตาร์ทไปก่อนหน้านี้

งานก็อปเอกสารเนี่ยถือเป็นงานเบสิคที่เด็กฝึกงานทั่วไปจะได้ทำเลย ตอนนี้ฉันคงจะเป็นเด็กฝึกงานจริงๆแล้วสินะ

“นี่ได้ข่าวเรื่องเด็กฝึกงานที่มากับผู้จัดการรึยัง?” ระหว่างที่ฉันกำลังยืนรอเอกสารอยู่นั้น จู่ๆเสียงสนทนาของใครบางคนก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของผนังห้องที่ฉันยืนอยู่

ขวับ!! ฉันแอบชะโงกหน้าออกไปดูข้างกำแพงตามเสียงที่ดังขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเห็นว่ามีพนักงานหญิงสองคนยืนคุยกันอยู่ใกล้ๆนี่เอง

เด็กฝึกงานที่มากับผู้จัดการ…หมายถึงฉันรึเปล่านะ?

“รู้สิแก จะไม่รู้ได้ไง คนเขาลือกันให้ทั่วทั้งบริษัท ได้ข่าวว่าเป็นเด็กทุนของอัศวนันทร์กรุ๊ปด้วยใช่มั้ย?” ใช่จริงๆด้วย หัวข้อหลักในการสนทนาของทั้งสองคนคือ…เรื่องของฉันจริงๆด้วยสินะ

ฉันก็พอจะรู้มาบ้างว่าการนินทากันในที่ทำงานมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดเลย ว่าฉันจะกลายมาเป็นหัวข้อในการนินทาของพนักงานตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาฝึกงานเลย

“แหมมม!! นอกจากจะเป็นเด็กทุนของอัศวนันทร์แล้ว ก็คงจะเป็นเด็กของผู้จัดการด้วยนั่นแหละ ไม่งั้นจะมาด้วยกันได้ไงล่ะ? แถมได้เข้ามาฝึกงานตำแหน่งสูงซะขนาดนั้น ไม่ใช่เด็กคุณคิมหันต์ก็คงทำไม่ได้หรอก”

เป็นอย่างที่ฉันเดาเอาไว้ไม่มีผิด ทุกคนคิดว่าฉันเป็นเด็กเส้นจริงๆด้วย พอได้มาฟังชัดๆแบบนี้แล้วก็แอบรู้สึกแย่กว่าที่คิดเลยแฮะ แต่ที่แย่กว่านั้นคือ…สิ่งที่พนักงานพวกนั้นกำลังพูดกันอยู่ มันไม่มีข้อไหนที่ฉันปฏิเสธได้เลยสักนิด ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่พี่ๆเขาพูดมันจะ…เป็นความจริงทุกอย่างเลยแฮะ

ฉันเข้ามาฝึกงานที่นี่ก็เพราะคุณคิมหันต์จริงๆนั่นแหละ ตำแหน่งผู้ช่วยเลขาผู้จัดการนี่ คุณคิมหันต์ก็เป็นคนมอบหมายให้ฉันจริงๆ แบบนี้มัน…ก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กเส้นชัดๆ

“พูดตรงๆ ฉันล่ะเสียดายความหล่อของผู้จัดการจริงๆเลย วันก่อนก็มีข่าวควงสาวเข้าโรงแรม วันนี้ก็ควงเด็กฝึกงานเข้าบริษัทอีก หล่อแต่เจ้าชู้แบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะแก” เขาคงไม่รู้สินะว่าผู้หญิงสองคนที่เขาพูดถึงอยู่ ก็คือฉันคนนี้คนเดียวกันเนี่ยแหละ

“คุณคิมหันต์ก็คงไม่ต่างจากพวกคนรวยทั่วๆไปนั่นแหละ ชอบก็ควง เบื่อเมื่อไรก็เขี่ยทิ้ง เดี๋ยวก็เอาคนใหม่มาแทน นี่แหละนิสัยของคนรวย อยากได้อะไรก็ใช้เงินซื้อมาได้ง่ายๆ”

“ก็จริงของแก เป็นคนรวยทำอะไรไม่เคยผิดอยู่แล้ว คนที่ผิดก็คงจะเป็นคนที่โดนเงินฟาดหัวอย่างพวกสาวๆที่เขาควงมากกว่า” ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกเจ็บจี้ดในใจมากขึ้นเรื่อยๆ ฉัน…ไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวสักหน่อยนะ ทำไมต้องมาพูดจาใส่ร้าย คิดเองเออเองเกินเรื่องแบบนี้ด้วย อีกอย่าง…คุณคิมหันต์ก็ไม่ใช่คนไม่ดีขนาดนั้นซะหน่อย แบบนี้มัน…มากเกินไปแล้ว

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ เพราะคุณคิมหันต์น่ะ เขามีตัวจริงของเขาอยู่แล้วนี่”

กึก!! คำพูดต่อมาของพนักงานคนนั้นทำให้ฉันที่กำลังยกฝาเครื่องถ่ายเอกสารขึ้น ถึงกับต้องหยุดชะงักตัวแข็งขึ้นมาซะดื้อๆ สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่? ตัวจริงงั้นเหรอ? ตัวจริงที่ว่า…หมายถึงใครหรืออะไรกันแน่?

“ตัวจริง!? หมายความว่าไงอ่ะแก?”

“เอ้า! นี่แกไม่รู้หรอกเหรอว่าคุณคิมหันต์น่ะ…เขามีคู่หมั้นอยู่แล้วล่ะ”

ปัง!! คราวนี้ไม่รู้ทำไมแต่จู่ๆคำพูดพวกนั้นมันก็ทำให้ฉันถึงกับมือไม้อ่อนแรงจนเผลอปล่อยฝาเครื่องถ่ายเอกสารลงมาทับมือตัวเองอย่างแรง

“โอ๊ยยยย!!” ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะฝาเครื่องถ่ายเอกสารมันตกลงมาทับมือข้างขวาของฉันที่วางไว้บนเครื่องแสกนเอกสารอยู่ก่อนอย่างแรงมาก

เจ็บจัง! ทั้งแขนที่โดนทับ และหน้าอกข้างซ้ายของฉันที่จู่ๆก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาแบบแปลกๆ

“เสียงอะไรน่ะ?” เสียงของพนักงานที่ยืนนินทาอยู่ใกล้ๆดังขึ้นมาอีกครั้ง และเหมือนว่าฉันจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆเลยด้วย

แย่แล้วสิ! ต้องรีบออกไปก่อนที่ทั้งสองคนจะมาเจอฉันซะก่อน แต่…ไอ้เจ้าฝาเครื่องถ่ายเอกสารนี่มันหนักขนาดนี้ตั้วแต่เมื่อไรกันนะ? ยกไม่ขึ้นเลยแฮะ

“เป็นอะไรมากมั้ยครับ?”

ฟึ่บ!! ในระหว่างที่ฉันกำลังพยายามยกฝาเครื่องถ่ายเอกสารที่มันทับแขนข้างขวาของฉันอยู่นั้น จู่ๆเสียงของคุณธนินก็ดังขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาช่วยยกฝาเครื่องถ่ายเอกสารที่ทับแขนฉันไว้ออกไป

คุณธนินมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ? เขาคง…ไม่ได้ยินสิ่งที่พนักงานสองคนนั้นพูดหรอกใช่มั้ย?

“เอ่อ…ไม่เป็นไรค่ะ”

“แต่มือคุณแดงมากเลยนะครับ” คุณธนินพูดพลางจ้องมาที่แขนข้างขวาที่โดนฝาเครื่องถ่ายเอกสารทับก่อนหน้านี้ มันแดงจริงๆด้วย แล้วก็เจ็บมากอยู่พอสมควร นี่ฉันใจลอยจนทำให้ตัวเองเจ็บตัวมากขนาดนี้เลยเหรอ?

“ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ เดี๋ยวก็หายแล้ว ขอบคุณคุณธนินมากนะคะที่ช่วย”

“แล้วนี่…คุณมาทำอะไรตรงนี้ครับ?”

“อ่อ! พี่ขิมให้ฉันเอาเอกสารมาก็อปปี้น่ะค่ะ”

“ผมว่ากำลังจะไปตามคุณอยู่พอดี ผู้จัดการเรียกให้คุณเข้าไปพบน่ะครับ” คุณคิมหันต์อยากเจอฉันงั้นเหรอ?

“งั้นเหรอคะ?” ตอนนี้ฉัน…ยังไม่พร้อมเจอเขาเลยแฮะ

“เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าคะ?” โอ๊ะ! เสียงพนักงานสองคนนั้นนี่

“ได้ค่ะ! เดี๋ยวฉันตามไป แต่ขอตัวเอาเอกสารไปคืนพี่ขิมก่อนนะคะ”

ฟึ่บ!! ฉันรีบคว้าเอกสารที่อยูตรงหน้าตัวเองขึ้นมากอดไว้แน่น ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นให้ไวที่สุด โดยที่ไม่คิดจะหันหน้ากลับไปมองพนักงานสองคนนั้นเลยด้วยซ้ำ

ถ้าขืนยังยืนอยู่ตรงนั้นเขาต้องจับได้ว่าฉันแอบฟังเขาสองคนนินทาฉันกันอยู่ ถ้าเป็นแบบนั้น…มันจะยิ่งอึดอัดกันเข้าไปใหญ่ แค่นี้ฉันก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว

ถึงจะหนีออกมาได้แล้ว แต่ฉันก็ยังไม่สามารถลบคำพูดทิ้งท้ายที่พนักงานสองคนนั้นพูดได้เลย เรื่องที่คุณคิมหันต์…มีคู่หมั้นอยู่แล้ว!!

ทำไมฉัน…ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะ? คุณคิมหันต์…มีคู่หมั้นอยู่แล้วจริงๆเหรอ? ทำไมนะ…ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย?!