เข้าสู่ระบบเมื่อผู้หญิงที่เขาเคยมีวันไนท์มาบอกว่าท้องและอยากให้เขารับผิดชอบ “ฉันมีคนรักอยู่แล้ว เพราะงั้น…ฉันคงไปเป็นพ่อของลูกเธอไม่ได้หรอกนะ“
ดูเพิ่มเติมวันต่อมาเมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จ โทรศัพท์ของเจย์เลอร์ก็มีสายโทรเข้ามาจากเกล ซึ่งตั้งแต่ที่เขามาอยู่กับหลิงเกลก็ยังไม่ได้โทรมาหาเขา เจย์เลอร์กดปิดเสียงทันทีเพราะคิดว่าไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับเกลอีก“ใครโทรมาเหรอคะ”“เกลน่ะ”“ไม่รับเหรอคะ”“พี่ไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับเขาอีก เขาไม่ได้มีความสำคัญกับพี่อีกแล้ว ตอนนี้คนที่สำคัญกับพี่ที่สุดก็คือหลิงนะ” เขามองหน้าเธอแล้วพูดออกไปด้วยแววตาจริงใจ“งั้นก็รีบไปกันเถอะ หลิงหิวแล้ว” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันลงไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารชื่อดัง เมื่อทานข้าวเสร็จจึงเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลโรงพยาบาลเมื่อทั้งสองลงจากรถก็พากันเดินเข้าไปในโรงพยาบาล เกลที่เพิ่งมาถึงเมื่อเห็นคนตัวสูงจึงรีบสาวเท้าตามมาพร้อมกับเรียกเขา“พี่เจย์เลอร์คะ”เจย์เลอร์กับหลิงที่เดินจูงมือกันเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงชะงักฝีก้าวแล้วหันมอง ก่อนที่เกลจะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“เกลโทรหาพี่ตั้งหลายสาย ทำไมพี่ถึงไม่รับคะ”“พี่ไม่ว่าง” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ที่เกลโทรหาพี่ เพราะเกลอยากให้พี่ไปรับที่บ้าน เพราะเกลต้องมาโรงพยาบาลค่ะ วันนี้หมอนัด”“อ๋อ งั้นพี่ขอตัวพาเม
“พี่จะให้เธอไปทำงานจนถึงสิ้นเดือนนี้ แล้วพี่ค่อยให้เธอลาออก”“แต่หลิงยังทำงานได้นะคะคุณเจย์เลอร์”“เรียกพี่สิครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ย“อ เอ่อ”“เรียกพี่สิครับน้องหลิง”“ค่ะพี่เจย์เลอร์”“ออกมาอยู่บ้านเฉยๆดีกว่านะ ถึงเธอไม่ออกไปทำงาน เงินของพี่ที่มีอยู่ก็เลี้ยงเธอและลูกได้ทั้งชาติอยู่แล้ว”“แต่หลิงยังทำงานได้นะคะ ท้องยังเล็กอยู่เลย ค่อยลาออกตอนท้องเจ็ดแปดเดือนได้ไหมคะ ถ้าให้หลิงออกมาอยู่บ้านเฉยๆ หลิงคงเบื่อแย่ค่ะ เพราะไม่รู้จะคุยกับใคร อยู่ที่ทำงานหลิงได้คุยกับฝ้ายทุกวัน”“เอางั้นก็ได้ เอาไว้ถ้าท้องครบเจ็ดเดือนเมื่อไหร่ เธอต้องลาออกจากงานมาอยู่บ้านนะ” เมื่อได้ฟังเหตุผลของเธอก็รู้สึกเห็นใจและเข้าใจจึงจำต้องยอมให้เธอทำงานต่อ“ได้ค่ะ”“งั้นก็นอนนะ”“พี่เจย์เลอร์คะ”“ครับ”“หลิงอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่เจย์เลอร์กับเกลค่ะ” เธอที่ยังคาใจกับเรื่องระหว่างเขากับเกลถามออกไปเพื่อให้แน่ใจ“พี่กับเกลไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ก็ยังไม่ได้บอกความในใจกับเกล”“หลิงคิดว่าพี่จะบอกความในใจกับเกลตอนไปอยู่เชียงใหม่แล้วซะอีก”“พี่ไม่อยากบอกความในใจกับเกลแล้ว”“ทำไมล่ะคะ”“เพราะความรู้สึกของพี่ที่มีต่อเกลม
วันต่อมา ตอนเย็นที่ทำงานของหลิงเมื่อเจย์เลอร์เห็นหลิงออกมาจากออฟฟิศ เขาที่มารอเธอสักพักแล้วก็รีบเดินไปหาเธอทันทีพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ไปกับฉันนะ”“ไม่ค่ะ” ว่าจบเธอก็เดินออกไป ร่างสูงคว้าข้อมือบางไว้แล้วพาเธอไปที่รถของเขา ในขณะที่คนตัวเล็กก็พยายามขัดขืน“ปล่อยนะ หลิงจะกลับเอง” เธอบิดข้อมือที่เขาจับไว้ พลางดวงตาสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาขุ่นเคืองพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธฉันอยู่ และตอนนี้ฉันก็กำลังง้อเธออยู่” เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยน ในขณะที่ดวงตาคมจดจ้องไปยังใบหน้างดงาม“หลิงไม่ได้โกรธอะไรคุณค่ะ ไม่ต้องมาง้อหรอก”“ถึงจะไม่ถึงขั้นโกรธ แต่ฉันก็รู้ว่าเธอกำลังไม่สบายใจอยู่”“หลิงสบายใจดีค่ะ”“ขึ้นรถเถอะ ฉันอยากคุยกับเธอ” พูดจบเขาก็เปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งพร้อมกับปิดประตู ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งประจำที่คนขับแล้วขับมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งร้านอาหาร ห้องวีไอพีเมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว โดยเจย์เลอร์นั่งข้างเธอ เขาหยิบเมนูยื่นให้เธอพร้อมกับพูดออกไป“เธออยากกินอะไรก็สั่งเลยสิ”“คุณสั่งเองเถอะ” ส
ด้านเจย์เลอร์เมื่อเกลส่งข้อความไปหาหลิงเสร็จ เธอก็จัดการลบภาพและข้อความที่ส่งไปเหมือนกับตอนที่อยู่เชียงใหม่ จากนั้นจึงเอาโทรศัพท์ไปคืนชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอกซึ่งตอนนี้เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ในห้องโถง ก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปในห้องนอนวันต่อมาเมื่อเจย์เลอร์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปจากคอนโด ในขณะที่เกลยังนอนหลับอยู่ วันนี้เขาจำต้องเข้าบริษัทเพราะเมื่อคืนพ่อโทรมาบอกว่าวันนี้มีประชุมในช่วงเช้า ซึ่งเขาต้องร่วมประชุมด้วยการประชุมเสร็จสิ้นไปในเวลาตอนเที่ยง จากนั้นเจย์เลอร์ก็เข้ามาในห้องทำงานของตัวเองแล้วสะสางงานที่เขาไม่ได้เข้ามาจัดการในช่วงสามสี่วันที่ผ่านมานี้เมื่อทำงานไปได้สักพัก เขาก็บอกให้เลขาสั่งของกินมาให้ เมื่อทานเสร็จเขาก็ทำงานต่อไปจนกระทั่งสี่โมงเย็น เจย์เลอร์ลุกจากเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงแล้วออกจากบริษัทไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบริษัทที่หลิงทำงานอยู่เจย์เลอร์ขับรถเข้ามาจอดหน้าออฟฟิศ เรียวขายาวก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปภายในออฟฟิศก็เห็นว่าคนตัวเล็กที่เขาไม่ได้เห็นและไม่ได้คุยมาสี่วันแล้วเดินออกมาจากลิฟต์กับเพื่อนของเธอพอดีใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มดีใจที่วันนี้ได้เจอเธอ เท้าหนักย่างก้
โรงแรมเจย์เลอร์ลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูฝั่งที่หลิงนั่ง ร่างบางขยับถอยหนีเพราะไม่อยากลงไปกับเขา ชายหนุ่มเอื้อมไปจับข้อมือพร้อมกับลากเธอออกมาจากรถ“ปล่อยนะคุณ ฉันจะไม่เข้าไปกับคุณ” เธอยื้อตัวเองให้ออกจากเขา แต่ร่างกายของเธอกลับรู้สึกต้องการเขา ทำไมเธอถึงได้มีอาการแบบนี้“ตอนนี้เราสองคนต้องการสิ่งน
ด้านเจย์เลอร์หลังจากเลขาสาววางหูโทรศัพท์ก็เข้ามาในห้องของเจ้านายพร้อมกับกล่าวรายงานออกไป“ท่านรองคะ มีคนมาขอพบท่านรอง เขาอยู่ข้างล่างค่ะ”“ผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วเขาชื่ออะไร”“เป็นผู้หญิงค่ะ แต่ดิฉันไม่ได้ถามชื่อค่ะ งั้นดิฉันขอไปถามชื่อก่อนนะคะ”“คุณไปบอกให้เขาขึ้นมาพบผมได้เลย”“ได้ค่ะท่านรอง” เธอก
หลายอาทิตย์ต่อมาผ่านมาหนึ่งเดือนกว่าๆแล้วที่หลิงไม่ได้ออกไปทำงาน เพราะเธอยังหางานไม่ได้ในขณะที่เธอกำลังหางานในเวปไซด์อยู่นั้น จู่ๆเธอก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา หญิงสาวลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงหลิงเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ไม่นานเธอจะผล็อยหล
วันต่อมาเมื่อหลิงรู้สึกตัวตื่นก็ลุกไปทำธุระในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้าและรีบออกไปจากโรงแรมทันที ในขณะที่เจย์เลอร์ยังนอนหลับอยู่ห้องเช่าเมื่อเข้ามาในห้องเช่าที่มีขนาดเนื้อที่ใช้สอยเพียงยี่สิบตารางเมตรพอได้ซุกหัวนอน หลิงก็ล้มตัวนอนบนเตียงขนาดสามฟุต ดวงตาคู่งามจ้องมองเพดานพลางนึกไปถึงเหตุการณ์
ความคิดเห็น