24. Part : เปิดเผยสถานะ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เปิดเผยสถานะ

--------------------------------------------------------------------------

หน้าห้องพิเศษ...

เมื่อคืนผมอยู่เฝ้าไอโจอิทั้งคืนโชคดีที่มันไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่สลบไปเท่านั้น “มึงคิดว่ามันเป็นพวกใคร”

“ผมไม่รู้เหมือนกัน ช่วงนี้ผมไม่ได้ออกไปไหนเลยอยู่แต่บ้านยูมิ จะมีก็แค่เมื่อคืนที่กลับมานอนบ้าน...”

“งั้นเดี๋ยวกูให้คนไปสืบ ช่วงนี้ถ้ามึงจะออกไปไหนก็พาลูกน้องไปคุ้มกันด้วยอย่าห้าวลงไปลุยเดี่ยวอีกล่ะ”

“ก็สี่รุมหนึ่งผมเคยทำได้หนิ ใครจะคิดว่าพวกมันถูกฝึกมา กะจะโชว์สาวสักหน่อยเหอะ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะชอบใจของผู้ป่วยที่นอนช้ำในอยู่บนเตียง พูดบอกพี่ชายกลับด้วยความไม่สลด

“เดี๋ยวคุณฮารุมาแล้วมึงจะขำไม่ออก” คนพี่ยืนล้วงกระเป๋าพูดหน้าเข้มอยู่ที่ข้างเตียงคนไข้

“ยูมิมาด้วยหรือเปล่า?” เขารีบถามหาแฟนสาว

“น่าจะมาพร้อมกัน”

แก๊ก! สิ้นเสียงโจดินก็เห็นว่ามีคนสองคนเปิดประตูเข้ามา ซึ่งเธอวิ่งเข้ามาพร้อมกับลากเสียงงอแงเป็นห่วงโจอิที่นอนอยู่บนเตียง

“พี่โจอิ เป็นยังไงบ้างคะ ฮือ~”

“ยังไม่เลิกร้องไห้อีกเหรอยูมิ” พี่ใหญ่พูดอย่างท้อใจที่เห็นว่าเธอยังร้องไห้เก่งเหมือนเดิม

“ร้องตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นรถเลยล่ะครับ” โจไซพูดบอกโจดินพี่ชายคนโต ถึงเรื่องราวที่เกี่ยวกับน้องสาว เพราะวันนี้เขาอาสาขับรถให้กับทั้งสามสาวนั่ง

“พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องร้องครับ”

“ยูมิเป็นห่วงมากเลยรู้ไหม ฮือ~” เธอมองภาพใบหน้าของโจอิที่บวมปูดแล้วก็ปวดใจตาม

โจอิเห็นว่ายูมิคงไม่หยุดร้องง่ายๆ จึงดึงตัวยูมิขึ้นมานอนกอดอยู่บนเตียงคนไข้ เพื่อให้เธอได้รับไออุ่นจากเขาและรู้สึกดีขึ้น “เงียบได้แล้วครับ ตาบวมหมดแล้ว”

“แล้วคุณฮารุกับนิเฌอล่ะ” โจดินถามหาทั้งสองคนกับโจไซ

“คุณฮารุพานิเฌอไปพบหมอครับ”

“อะไรกัน แทนที่จะมาเยี่ยมลูกชายก่อน” โจอิพูดบ่นแม่ของเขา

“นิเฌอก็ต้องสำคัญกว่ามึงเวลานี้อยู่แล้ว เธอท้องอยู่นะเว้ย” โจไซพูด

“ผมต้องสำคัญกว่ายัยนั่นสิ ผมถูกรอบทำร้ายเลยนะ แต่ยัยนั่นแค่ท้อง...” คนปากหมาพูด วอนเจ็บตัวเพราะพี่ใหญ่

“มึงเรียกเมียกูว่าอะไรนะ?”

“ถึงเธอจะเป็นพี่สะใภ้ผม แต่ว่ายัยนั่นเด็กกว่าผมตั้งสองปีเลยนะ”

“ยัยนั่นเหรอ!” โจดินง้างมือใส่น้องชายตัวแสบ ที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงแต่ก็ยังหาเรื่องจะเจ็บตัวเพราะเขาอีก โดยการเรียกเมียสุดที่รักของเขาว่า ‘ยัยนั่น’

“อย่าทำพี่โจอิเลยนะคะ เขาเจ็บอยู่...”

“มันน่าตีให้ตาย”

“แล้วเรื่องคนร้ายไปถึงไหนแล้วคะ พี่โจดินรู้ตัวคนทำหรือยัง?” ยูมิเปลี่ยนเรื่องพูด เพื่อไม่ให้แฟนปากหมาของเธอถูกพี่ใหญ่ตี

“ใกล้ได้เรื่องแล้วล่ะ”

“มันพูดบอกกับผมว่า แค่มาเอาเลือดหัวผมออกเฉยๆ ไม่ได้จงใจจะมาเอาชีวิตผม...” โจอิพูดเสริมถึงเรื่องที่เขาพึ่งนึกออก

“ฮึก ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวยูมิจะแก้แค้นพวกมันให้พี่โจอิเอง กล้าดียังไงมาทำแฟนยูมิเจ็บตัว ฮือ!” เสียงร้องไห้ของเธอดังขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เพราะความแค้นใจที่รู้สึกอยากเอาคืนให้แฟนหนุ่ม

“จะเอาอะไรไปสู้ น้ำตาเหรอ...”

“ฮือ!”

“ร้องไห้เก่งจริง…” โจอิพูดออกมาเมื่อเห็นว่าจู่ๆ แฟนสาวของเขาก็ร้องไห้ขึ้นเสียงดังทั้งที่ก่อนหน้านี้เงียบเสียงร้องไปได้แล้ว “พอแล้วครับ ไม่ร้องแล้ว เดี๋ยวเรื่องนั้นพี่จัดการเองนะ”

สองพี่ใหญ่ยืนมองภาพน้องชายจอมเกเรของเขาที่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อจะปลอบเด็กขี้แงให้หยุดร้องไห้ ภาพของเขาตอนนี้ดูจะเป็นคนอ่อนโยนขึ้นนิดหน่อย หลังจากเปลี่ยนสถานะกับยูมิจากพี่ชายไปเป็นคนรัก

ฟอด~ “หยุดร้องได้แล้วครับ”

“ฮึก ทีหลังอย่าซ่าอีกนะคะ ยูมิใจไม่ดีเลย”

“ครับ ต่อไปพี่จะไม่ทำตัวเป็นนักเลงให้ยูมิเป็นห่วงแล้วดีไหม”

แก๊ก!

“ไหน มันตายหรือยัง?”

พรึบ! มือน้อยกระตุกผ้าห่มมาคลุมตัวไว้เพราะตกใจเสียงของคุณฮารุ ที่เอ่ยถามอาการลูกชายอย่างโจอิตั้งแต่หน้าประตูทางเข้าห้องพักฟื้น

ซึ่งคุณฮารุก็ไม่ทันเห็นว่าสาวน้อยที่นอนอยู่บนเตียงกับโจอิคือใคร แต่รู้ว่าลูกชายตัวแสบของเธอไม่ได้นอนอยู่บนเตียงผู้เดียว

“ดูพูดเข้าสิครับ ถ้าผมตายขึ้นมาจริงๆ แล้วจะทำยังไง ได้ร้องห่มร้องไห้กันน้ำตาท่วมบ้านแน่”

“ฉันร้องแค่วันเดียวเท่านั้นแหละ”

“แม่ครับ!” โจอิตะโกนคำว่าแม่ออกมา คำที่เขาจะใช้เรียกผู้เป็นแม่เมื่อโกรธหรือน้อยใจเท่านั้น

“ส่วนผมคงไม่ร้องนะครับ เปลืองน้ำตา”

“พี่โจไซ!”

“จะตะโกนทำไมวะ! เดี๋ยวลูกกูก็ตกใจ” โจดินเอ็ดเสียงใส่น้องชาย เพราะเวลานั้นเขากำลังให้ความสนใจกับเมียท้องคนสวยอย่างนิเฌออยู่

“อะไรกันเนี่ย? ผมไม่ใช่ลูกแม่เหรอ หรือว่าไม่ใช่น้องพี่”

“ก็แกชอบหาเรื่องเจ็บตัวอยู่ตลอดหนิ ถ้าขืนเป็นแบบนี้อยู่สักวันได้ตายจริงแน่...” ผู้เป็นแม่พูดเตือนไม่รู้รอบที่เท่าไหร่

“พวกมันต่างหากที่มาหาเรื่องผม พี่โจดินยังไม่ได้บอกเหรอครับว่าผมโดนรอบทำร้าย”

“บอกแล้ว แต่ว่าแกก็ต้องไปมีเรื่องกับใครก่อนสิ เขาถึงมาทำร้ายแกได้” คุณฮารุละสายตาจากใบหน้าของคนเจ็บ ไปมองที่ก้อนใต้ผ้าห่มที่ดิ้นดุกดิกอยู่ในนั้น

“ว่าแต่ในผ้าห่มนั่นใคร ทำไมถึงขึ้นไปอยู่บนเตียงแบบนั้น?” คุณฮารุจ้องมองด้วยความสงสัย

“แฟนผมไงครับ ที่บอกว่าจะพาไปเจอคุณฮารุ”

พรึบ!

โจอิพูดพร้อมกับกระตุกผ้าห่มออก เพื่อโชว์ให้ผู้เป็นแม่เห็นว่าแฟนสาวของตนน่ารักน่าเอ็นดูแค่ไหน ส่วนคนตัวเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็ไม่ทันตั้งตัว โผล่หน้ามาจ๊ะเอ๋กับคุณฮารุจังๆ

“ยูมิ~”

“ค่ะคุณแม่ แฮะๆ ยูมิเองค่ะ^^”

สาวร่างเล็กขำแห้งเมื่อเวลานี้สถานะของเธอและโจอิถูกเปิดเผยกับคนในครอบครัวทุกคนแล้ว โดยเฉพาะคุณฮารุ ผู้เป็นแม่ของโจอิและยังมีสถานะเป็นผู้ปกครองของเธอเวลานี้ ที่เพิ่งรู้ข่าวน่าแปลกใจนี้เป็นคนสุดท้ายของบ้าน…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds