พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว

พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว

By:  เฉียนเสี่ยวซีCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8.28
64 ratings. 64 reviews
274Chapters
143.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากแต่งงานไปได้สองปี หมิงซีก็ได้ตั้งท้องขึ้นมา เธอตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความสุข แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นใบสำคัญการหย่าแทน อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น หมิงซีนอนจมกองเลือด เธอขอร้องให้คุณชายฟู่ช่วยเหลือลูกของพวกเขา แต่เธอกลับต้องเห็นเขากอดยอดดวงใจจากไปต่อหน้าต่อตา เธอสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรง จากนั้นค่อยๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า ต่อมาได้ยินมาว่า คุณชายฟู่ในเมืองเป่ยเฉิงมีชื่อต้องห้ามที่ไม่ให้ใครพูดถึง ในงานแต่ง จู่ๆ คุณชายฟู่ก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา เขาคุกเข่าลงกับพื้น และหันไปมองผู้หญิงใจดำคนหนึ่งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พาลูกของฉันมาด้วยแบบนี้ เธออยากจะแต่งงานกับใครงั้นรึ?”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

篠原ことは(しのはら ことは)は昼間に東雲翔真(しののめ しょうま)と婚姻届を提出し、その夜にはすでに二人の新居に入っていた。

食卓には、彼女が心を込めて用意したキャンドルディナーが並んでいた。

だが今、ことははソファに座りながら翔真に電話をかけ、血走った目でノートパソコンの画面を睨みつけていた。

画面には、情欲に染まった翔真の整った顔が映っている。

吐き気を催すような声がはっきりと聞こえてくる。

着信音が鳴った時、ことはの頭は真っ白で、翔真が出たらどう切り出せばいいか考えもまとまらなかった。

だが翔真は着信表示を一瞥し、わずかに躊躇ったのち、欲に突き動かされて何の迷いもなく無視を選んだ。

その瞬間、ことはの最後のこだわりは完全に砕け散った。

彼女はほとんど感覚を失った手で、ノートパソコンを力いっぱい閉じる。

篠原寧々(しのはら ねね)の勝ちだ。

彼女は、ことはとは22年間の幼なじみ、たった一日すら夫婦でいられなかったその相手を誘惑することに成功したのだ。

-

昼間どうやって荷物を運び込んだのか、その通りにことはは元通りに戻した。ディナーもきれいに片付け、まるで最初からそこに来ていなかったかのよう。

アパートに戻ると、ことはは力を使い果たしたように布団にくるまる。

スマホが鳴るまで。

翔真からの折り返しかと思ったが、実際には寧々が勝ち誇って連絡してきたのだった。

「ことは、あたしの方が先に翔真を手に入れたのよ」電話越しに、女の得意げな声が響く。

ことはは指先が白くなるほどスマホを握りしめ、感情を押し殺して静かに言った。「おめでとう」

寧々は大いに満足し、さらに煽る。「彼があたしに気がないなら、どうしてあたしに触れたのかしら?」

気があるかどうかなんて関係ない。ことはにとって、それはもう立派な裏切りだった。

現実を無理やり受け入れたことはは冷たく笑う。「そうね。そんなに自信があるなら、もっと頑張ってみたら?彼があなたのために私と離婚してくれるかどうか」

そう言い残すと、彼女は電話を切った。

本当は、ことはにはわかっていた。寧々は本気で翔真を愛しているわけではない。ただ、自分がまだ大切に思っているわずかなものを一つずつ奪っていきたいだけなのだ。

だけど、なぜ自分がそんな報いを受けなければならないんだ。

二人が生まれた時に取り違えられたのは、篠原家の仇敵の仕業だった。寧々が鬱病になったのは、彼女の後の養父母が追い詰めたせい。

八年前、自分が篠原家の本当の娘ではないと知ったとき、ことはは自ら家を出ることを申し出たが、篠原家はそれを許さなかった。六年前に寧々が戻ってきたとき、ことはは再び家を出ることを願い出たが、篠原家は育ての恩を理由に、実の両親を探すと約束して彼女を無理に引き留めた。

この数年間、ことはは篠原家でできるだけ透明人間のように振る舞った。身分も兄も両親も本来のものではなかったすべてを寧々に譲り、決して過度に関わらなかった。

しかし篠原家は約束を果たさず、ことはを寧々のはけ口にしていた。

翔真と結婚して篠原家から逃れられると思ったが、寧々によって最後の頼みの綱も絶たれた。

そしてことはが唯一信じていた人も、彼女を裏切った。

ことはは布団にくるまり、酸欠になりそうなくらいに泣きながらうとうとしかけていたところ、突然腰を誰かに抱きしめられる。首筋にキスされた瞬間、体が硬直した。相手は翔真だった。

「ことは」翔真は優しく呼びかけた。「今日は新居に引っ越す約束だったのに、どうして来なかったんだ?」

「生理が来て、お腹が痛いの」彼女の弱々しい声は言い訳をより真実味のあるものにし、翔真の行動を抑える。

「君の生理はいつも正確だったのに、今回はどうして2週間も早いんだ?」

「たぶん先日寒さに当たったせいかも」

翔真は仕方なくことはの鼻先をつつきながら言った。「これからもそんなに薄着でいるつもりか?待っていろ、豆乳を温めてくる」

ことはは答えず、慌てて出て行く彼の背中を見つめながら、額に腕を乗せて心が引き裂かれる思いをした。

彼女の心の中では、翔真はいつもこんなに気遣いができて優しかった。彼女のすべての好みや習慣を覚え、生理の日を把握し、事前に豆乳やカイロを用意してくれた。学生時代から社会人になるまで、彼の身の回りや車の中にはいつもことはの緊急用アレルギー薬やのど飴が置かれていた。

誰もが、心から自分だけを見つめてくれる男を手に入れたことはを羨ましがっていた。

確かに、ことはが篠原家で受けたプレッシャーや苦しみは、翔真の存在によって癒されていた。ことはが篠原家に留まることを選んだのも、半分は翔真のためだった。

翔真はすぐに豆乳を運んで戻り、もう片方の手にはカイロを持っていた。「ことは、はい、これを飲んで。そのあと、お腹をさすってあげる」

ことはの顔色は確かに優れず、ぐったりしている。

豆乳を受け取り、彼女は形だけ二口飲んだ。

それを見て、翔真は辛抱強く宥める。「よしよし、全部飲んで」

ことはは飲みたくなくて話題を逸らす。「翔真、どうして夜に電話に出なかったの?」

その言葉に、翔真の目が一瞬泳いだが、ことはは見逃さなかった。

彼女は、翔真がどんな説明をするのかを待つ。

次の瞬間、翔真はことはの髪を撫でながら、落ち着いた口調で言った。「親父がやっと実権を譲ってくれたのは知ってるだろ。このタイミングで成果を出さないといけないんだ。ごめんな、会議中で携帯をマナーモードにしてて気づかなかったんだ」

あまりに平然とした言い訳に、ことはは悲しげに笑う。

かつて彼は、この人生ずっと誠実で裏切らず、何も隠さないと約束してくれたのに。

ことはは聞いた。「じゃあ、後でどうして一言も連絡くれなかったの?」

翔真は申し訳なさそうに答えた。「連絡しようとは思ってたけど、忙しくてうっかり忘れてしまった。ほら、終わったらすぐ戻ってきただろ?ことは、今回が初めてなんだ。許してくれないか?」

初めての過ちね……ふん、そんなもの、簡単に許せるわけがない。

彼はやったのだ。それどころか、言い訳まで用意していた。浮気なんて、一度やれば、次はもう止まらない。

翔真の顔が近づいてくるのを見て、ことはは眉を寄せ、吐き気の波が込み上げてきた。彼女は顔をそらし、かすれた声で言った。「鎮痛剤、持ってきて。今回、本当に辛いの」

翔真はカイロを置き、慌てて薬を取りに行く。

もともと狭いアパートで、今はひどく静かだったから、ことはには翔真が引き出しを探す音までよく聞こえる。ちょうどそのとき、彼の携帯が鳴った。翔真はほとんど瞬時に出て、足早にバルコニーの方へ向かって通話を始める。

その慌ただしい動きだけで、ことはには分かった。翔真がどれほど動揺し、何かを悟られまいとしているかが。

彼女は無言で目を閉じる。誰からの電話かなんて、考えるまでもなかった。きっと寧々からだ。

翔真はすぐに電話を切り、鎮痛剤を見つけて寝室へ戻ってきた。

「ことは、ほら、薬を飲んで。まだ辛いようなら病院に行こう。前は本当に心臓が止まるかと思った」今の彼の優しさも心配も、ことはの目にはただの皮肉にしか映らなかった。

ことはは鎮痛剤を飲み込み、さりげなく尋ねた。「こんな時間に誰から?」

翔真の表情が一瞬こわばり、すぐに言い訳を口にした。「明日の予定を確認するって、秘書からさ」

伏せた睫毛の影に、ことはの目の奥にある痛みが隠れている。わずか10分足らずの間に、翔真は二度も嘘をついた。

そのとき彼女は気づいた。もしかすると、22年間寄り添ってきたこの男のことを、自分は結局なにも分かっていなかったのかもしれない。

その時、今度は彼女の携帯が鳴った。兄の篠原涼介(しのはら りょうすけ)からの着信だ。

「兄さん」

受話器の向こうから、沈んだ男の声が届いた。「寧々が手首を切った」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
81%(52)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
2%(1)
6
3%(2)
5
2%(1)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
6%(4)
1
6%(4)
8.28 / 10.0
64 ratings · 64 reviews
Write a review

reviewsMore

Sukanya Srimuang
Sukanya Srimuang
ไม่น่าหลงเข้ามาอ่านเลยแย่มาก​ลืมมาอ่านคอมเม้นท์ก่อนลงไม่จบเจ้าของ​app ไม่ตรวจสอบบ้างหรือ
2026-05-10 07:17:05
1
0
T
T
ลงไม่จบเรื่องนี้เทคนอ่านเรียบร้อย
2025-03-30 12:18:23
17
0
ท้อแต่ ไม่ถอย
ท้อแต่ ไม่ถอย
แปลได้แย่มากแล่อยออกมาให้อ่านได้ยังไงไม่ทบทวนก่อนรึเสียดายตังค์มาก็เลย
2025-02-27 21:57:02
10
0
KAIIBUEK
KAIIBUEK
โครงเรื่องดี แต่แปลใช้ภาษาได้แย่มาก ......... คนที่กำลังจะเริ่มอ่านรีบหนีไปปปปปปปปปปปป เรื่องนี้โดนเทแล้ว -- มีแค่ 274 ตอนและไม่จบเด้อ
2025-01-12 18:11:27
28
3
Applejack
Applejack
ใช้อะไรแปลภาษาอ่าอ่านแล้วงงมาก
2024-12-03 21:59:49
2
0
274 Chapters
บทที่ 1
“ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์แล้วครับ”แต่ตอนนี้จิตใจของหมิงซีไม่อยู่กับเนื้อกับตัวในสมองของเธอเต็มไปด้วยคำพูดที่คุณหมอพูดเมื่อตอนบ่ายทันใดนั้นเองฟู่ซือเยี่ยนก็บีบแขนเธออย่างแรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คิดอะไรอยู่เหรอ?”เธอยังไม่ทันได้ตอบ เขาก็คว้าล็อกท้ายทอยแล้วจูบอย่างดูดดื่มเสียแล้วหลังจากนั้น ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องน้ำหมิงซีนอนอยู่บนเตียงกว้าง เธอไร้เรี่ยวแรง ไรผมเปียกโชก นัยน์ตาเหมือนจมอยู่ในน้ำ และดูเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่งหลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็เปิดลิ้นชักแล้วหยิบใบรายงานผลการตรวจครรภ์ออกมาตอนบ่ายเธอรู้สึกไม่สบายท้องจึงไปหาหมอที่โรงพยาบาล หลังจากตรวจเลือดแล้วคุณหมอก็บอกกับเธอว่าเธอตั้งท้องได้ห้าสัปดาห์แล้วในตอนนั้นหมิงซียังรู้สึกมึนงงและสับสน ทั้งๆที่เธอป้องกันทุกครั้งนี่นาเธอเค้นสมองนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวเมื่อเดือนที่แล้ว ซึ่งเหมือนมีอยู่ครึ่งหนึ่ง หลังจากงานเลี้ยงจบลง ฟู่ซือเยี่ยนก็พาเธอมาส่งที่บ้าน เมื่อมาถึงที่ประตู จู่ๆเขาก็ถามเธอขึ้นมาว่า “อยู่ในระยะปลอดภัยหรือเปล่า?”คิดไม่ถึงว่าระยะปลอดภัยนั้นก็เชื่อถือไม่ได้…เสียงน้ำไหลดังออกมา
Read more
บทที่ 2
บนหน้าจอมือถือมีข่าวบันเทิงแจ้งเตือนขึ้นมาเธอไม่ได้สนใจข่าวพวกนี้แต่อย่างใด ขณะที่กำลังจะปิดหน้าข่าวกลับเหลือบไปเห็นชื่อของคนรู้จัก จึงอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดูสักหน่อย#ดีไซเนอร์ชื่อดัง “หลินเสวี่ยเวย” แห่ง EV เดินทางกลับประเทศ ได้ปรากฏตัวพร้อมแฟนหนุ่มลึกลับที่สนามบิน#ในภาพถ่ายหลินเสวี่ยเวยสวมหมวกบักเก็ต ผู้ชายที่มากับเธอเป็นเพียงเงาร่างที่ดูเลือนราง แต่ก็สามารถมองเห็นรูปร่างที่โดดเด่นนั้นได้หลังจากที่หมิงซีขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น ก็มีเสียง “หึ่งๆ” ดังขึ้นในหัวของเธอนึกไม่ถึงเลยว่าเงาร่างนั้นจะเป็น——ฟู่ซือเยี่ยน!ดังนั้น การที่เขาได้ยกเลิกการประชุมในช่วงบ่ายอย่างกะทันหัน ก็เพื่อไปรับอดีตแฟนสาวหลินเสวี่ยเวยงั้นเหรอ?ทันใดนั้น หมิงซีก็รู้สึกราวกับว่ามีหินใหญ่ได้กดทับจิตใจของเธอเอาไว้ และทำให้เธอกระวนกระวายเป็นอย่างมากมือของเธอสั่นเทา และไม่รู้ว่าเผลอไปกดโทรออกเบอร์ของฟู่ซือเยี่ยนตั้งแต่ตอนไหนหมิงซีกระวนกระวายและทำอะไรไม่ถูก ขณะที่กำลังจะตัดสายไปก็มีเสียงดังออกมาจากปลายสายว่า“สวัสดีค่ะ——”น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนโยนเป็นอย่างมากหมิงซีหยุดไปชั่วครู่ และตัดสายโทรศัพท์ทิ้งทันที
Read more
บทที่ 3
กู้เหยียนโจวเป็นคนที่มาเปิดประตู เขาเหมือนอยากจะหลบหนีไปอย่างไงอย่างงั้นหมิงซีบีบนิ้วมือเอาไว้แน่น ปรับอารมณ์ของตัวเอง และพยักหน้า “สวัสดีค่ะท่านประธานกู้”จากนั้น เธอก็เดินผ่านเขาไปเพื่อนำเอกสารเข้าไปส่งด้านในหน้าโต๊ะทำงานสุดหรู ชายคนนั้นสวมชุดสูทมูลค่ามหาศาล ซึ่งทำให้เขาดูหล่อเหลาเป็นพิเศษแต่หมิงซีกลับดูออกว่า เสื้อผ้าชุดนี้ มันไม่ใช่ชุดที่เขาใส่เมื่อคืนนี้อย่างแน่นอนเธอลดสายตาลง “ท่านประธานฟู่คะ รายงานการตลาดค่ะ รบกวนท่านประธานช่วยเซ็นหน่อยนะคะ”ฟู่ซือเยี่ยนไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขาแต่อย่างใดในขณะที่เขาเซ็นชื่อและส่งคืนเมื่อรับเอกสารมาแล้ว หมิงซีก็เดินออกไปทันที และพบว่ากู้เหยียนโจวที่มีสีหน้าแปลกๆยังคงยืนอยู่ที่ประตูจนกระทั่งแผ่นหลังของหมิงซีได้เดินหายลับไปที่ประตูเข้าลิฟต์ เขาจึงได้พูดออกมาว่า “ชิป เสี่ยวหมิงซีคงไม่ได้ยินอะไรหรอกใช่ไหม?”ดวงตาเรียวสวยของฟู่ซือเยี่ยนราบเรียบ และคำพูดของกู้เหยียนโจวก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาแต่อย่างใดหมิงซีนั้นว่าง่ายมาโดยตลอด และไม่เคยแสดงอาการหึงหวงออกมาเลยแม้แต่น้อยขอแค่เธอทำตัวดีๆไปตลอด เขาก็จะไม่ให้เธอต้องขาดทุนอย่างแน่
Read more
บทที่ 4
เธอทำหน้าเยอะเย้ย: "ดูได้ใจทุกวันๆ อย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ เจ้าก็เป็นแค่ไอ้สารเลวที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ... ""--ตึ้ง!"คำพูดที่เหลือของซ่งซินถูกขัดจังหวะด้วยการตบอย่างดังเธอคิดไม่ถึงว่า หมิงซีที่ปกติอดทนไม่กล่าวอะไรจะตีเธอ ยังคงงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็แยกเขี้ยวยิงฟันและพูดว่า "แก กล้าตีฉันเหรอ!"หมิงซี มองเธออย่างเย็นชา: "ฉันกำลังสอนเธอว่าความสุภาพคืออะไร"เธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กมาก แต่เธอก็ไม่ยอมให้ใครใส่ร้ายสีหน้าของซ่งซินซีดลงด้วยความโกรธ ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของ ฟู่ซือเยี่ยน เธอคุ้นเคยกับการถูกคนอื่นยกย่องมานานแล้วและนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญกับการฟาดฟันเช่นนี้"แกมันเลว!"เธอรีบวิ่งขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง ยกฝ่ามือขึ้นสูงๆ และกำลังจะประทับลงบนหน้าของหมิงซีคราวนี้ หมิงซี ระวังตัว โดยเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของซ่งซินไว้แน่น เพื่อให้เธอขยับไม่ได้ซ่งซินตัวเล็กและไม่สูงเท่ากับ หมิงซี ในขณะนี้ เธอแสดงท่าทางกางกรงเล็บเหมือนหมึกยักษ์ซึ่งดูขบขันเล็กน้อยเธอโกรธมากและตะโกน: "แกคิดว่าแกเป็นใคร เป็นเพียงคนอุ่นเตียงสำหรับพี่สีหยาน แกมันไร้คุณธรรม!"สิ
Read more
บทที่ 5
แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ก็ไม่สามารถชดเชยความอับอายที่เธอได้รับได้เธอพูดด้วยความโกรธ: "พี่ซีหยาน ฟังสิ่งที่นังคนนี้พูดสิ! เธอตบหน้าฉันแบบนี้และยังคงเย่อหยิ่งมาก พี่เรียกเธอกลับมา ฉันจะตบเธอร้อยครั้ง!"ฟู่ซือเยี่ยน มองไปที่แผ่นหลังบางๆ หมิงซี โดยมีเงาปกคลุมเปลือกตาบางของเขา“นั่นสินะ” เขาพูดอย่างเย็นชาวิธีการของซ่งซินนั้นโหดเหี้ยมมาโดยตลอด เธอรู้สึกว่า ฟู่ซือเยี่ยน ไม่ได้ชอบ หมิงซี ในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ใช่คนที่เขาใส่ใจเธอกัดฟันและพูดด้วยสายตาที่น่ากลัว: "ครั้งต่อไป ฉันจะหาคนมาฉีกหน้าเธออย่างแน่นอน!"“ซ่งซิน!”ม่านตา ฟู่ซือเยี่ยน แคบลงซ่งซินรู้สึกเพียงว่ามือและเท้าของเธอชาใบหน้าหล่อเหลาของเขามืดมน: "ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว เลิกคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ และอย่าแตะต้องเธอ"ซ่งซินถูกครอบงำด้วยรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวนี้ และกลอุบายอันชั่วร้ายที่เพิ่งงอกขึ้นมาในใจของเธอถูกกลืนกลับไปเธอพูดตะกุกตะกักและพูดว่า: "ทราบ ฉันทราบแล้วค่ะ..."ฟู่ซือเยี่ยน เหลือบมองที่ซ่งซินอย่างเย็นชา และเมื่อเขาจากไป เขาก็สั่งให้โจวมู่ที่อยู่ข้างหลังเขา: "ไม่อนุญาตให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาอีก"ซ
Read more
บทที่ 6
ร่างสูงของชายคนนั้นขยับจากที่ไกลเข้ามาใกล้ โดยเดินผ่านเธอไปไม่หยุดไม่รู้ว่ามองไม่เห็นหรือว่าเมินเฉยแต่ หมิงซี เห็นว่าหญิงสาวในอ้อมแขนของเขามีใบหน้าแบบเดียวกับที่เห็นในข่าว——คือหลินเสวี่ยเว่ยหมิงซี ออกจากโรงพยาบาลด้วยก้าวเดินอันหนักหน่วงเธอสติหลุดลอยจนร่างกายชาไปทั้งตัวบนรถแท็กซี่ คนขับถามหมิงซีว่าเธอกำลังจะไปไหนคำถามง่ายๆ ทำให้ หมิงซี ตกตะลึงเธอไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์เยว่จิ่ง บางทีมันอาจจะไม่ใช่บ้านของเธอในเร็วๆ นี้หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า: "คุณลุง ไปส่งที่อ่าวชิงสุ่ยค่ะ"อพาร์ทเมนท์ในอ่าวชิงสุ่ยถูกซื้อหลังจากการแต่งงานของเธอตอนแรกเธอกำลังที่จะพาคุณยาย มาใช้ชีวิตในวัยชราจึงซื้ออพาร์ทเมนต์พร้อมจำนองขนาด 69 ตารางเมตร แม้ว่ามันจะเล็กแต่ก็เพียงพอสำหรับคนสองคนในเวลานั้น ฟู่ซือเยี่ยน ไม่เข้าใจและเสนอว่าจะให้บ้านหลังใหญ่แก่เธอ แต่ถูกเธอปฏิเสธเมื่อคิดดูแล้ว นี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียวที่เธอทำเมื่อลงบันไดจากอพาร์ตเมนต์ เธอก็นั่งคนเดียวในสวนสาธารณะเพื่อตากลมเย็นพยายามปลุกตัวเองให้ตื่นเมื่อมองย้อนกลับไปในอดีตมีทั้งความหวานและขมขื่
Read more
บทที่ 7
หมิงซี ฝืนยิ้ม แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในใจ ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังฉีกหัวใจของเธอออก"เกี่ยวข้อง"ฟู่ซือเยี่ยน กระตุกมุมปากของเขาและยิ้มอย่างเย็นชา: " หมิงซี ความเกี่ยวข้องของเราในสายตาของคุณคืออะไร?"คำถามของชายคนนั้นทำให้ หมิงซี หายใจติดขัดใช่แล้ว แรกเริ่มท่าทีของ ฟู่ซือเยี่ยน ก็ตรงไปตรงมาแต่แรก เขาตกลงที่จะแต่งงานและไม่พูดถึงความสัมพันธ์นอกเตียง ในสายตาของคนอื่น พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์นอกงานฟู่ซือเยี่ยน ยังเป็นหนุ่มโสดที่โด่งดังที่สุดในเป่ยเฉิง ซึ่งเป็นเป้าหมายของผู้หญิงชื่อดังหลายคนที่พยายามไล่ล่าเขาตอนนี้ชายคนนี้กำลังเตือนเธออีกครั้ง เขากลัวว่าเธอจะเกาะเขาหรือเปล่า?หมิงซี กัดริมฝีปากล่างของเธอ กลืนความรู้สึกฝาดในลำคอ พยักหน้าแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษคุณฟู่ ฉันคิดมากไป เชิญคุณกลับไปได้แล้ว อีกหน่อยก็ไม่จำเป็นต้องมาที่อ่าวชิงสุ่ยอีก"หลังจากพูดอย่างนั้น หมิงซี ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงรื้นเธอจะไม่เสียใจได้อย่างไรนี่คือผู้ชายที่เธอรักมาสิบปี...แต่ถึงแม้จะยาก แต่เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางเธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตเหมือนเรื่องตลกได้ไฟเซ็นเซอร์ในทา
Read more
บทที่ 8
ฟู่ซือเยี่ยน หยุด ดวงตาของเขาตกลงไปที่นิ้วเรียวที่ดึงเสื้อของเขา และดวงตาของเขาก็มองลึกลง"ทำไม?"หมิงซี หรี่ตาลงและโกหก "ฉัน...กลัว"หมิงซี ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นหลังจากแก้ตัวที่งี่เง่าเช่นนี้ และไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่เธอกล่าวเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา: "ฉันเพิ่งกินยาไป ฉันจะไม่เป็นไรถ้าได้นอนพักสักครู่"ฟู่ซือเยี่ยน หลับตาลง จากมุมของเขา เขาสามารถมองเห็นใบหน้าของ หมิงซี ที่สว่างครึ่งหนึ่งและซ่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครึ่งหนึ่งเธอมีใบหน้าเล็กและดวงตาที่สวยงาม ขนตาที่โค้งงอทำให้เกิดเงาใต้ดวงตาของเธอ เนื่องจากเธอเป็นไข้ ผิวขาวของเธอจึงแต่งแต้มด้วยสีชมพู ทำให้เธอดูอ่อนแอเป็นพิเศษหัวใจของ ฟู่ซือเยี่ยน อ่อนลงอย่างอธิบายไม่ได้เขาหันกลับมาเปิดประตูอย่างชำนาญแล้วส่งผู้หญิงคนนั้นไปที่เตียงในห้องนอนหมิงซี รู้สึกโล่งใจ เธอเหงื่อออกไปทั่วตัวเพราะความกังวลใจ ทำให้ร่างกายของเธอเหนียวและแม้แต่ผมของเธอเปียก ตอนนี้เธอแค่อยากจะอาบน้ำแล้วนอนอีกครั้ง“ฉันสบายดี” เธอตั้งใจจะไล่แขกออกไปท้ายที่สุดแล้ว ฟู่ซือเยี่ยน เคยชินกับการนอนในวิลล่าหลังใหญ่และไม่เคยต้องอาศัยอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอเล
Read more
บทที่ 9
หัวใจ หมิงซี สับสนวุ่นวาย และเธอก็มองดูกระจกด้วยความงุนงง ผมสีดำของชายคนนั้นเปียกโชก และเขาดูแตกต่างไปกลิ่นที่คุ้นเคยยังคงเข้ามาในจมูกของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวการเข้าใกล้ของเขาเป็นการทรมานเธอ และเธอกลัวว่าเธอจะลังเลที่จะปล่อยมือไปหลังจากเป่าผมแห้งแล้ว เธอก็มองไปที่ชายในกระจกแล้วกระซิบขอบคุณฟู่ซือเยี่ยน ยืนอยู่ข้างหลังเธอ และทั้งสองคนก็อยู่ใกล้กันมากเขาท้าวเคาน์เตอร์ด้วยมือเดียวแล้วมองเธอในกระจกอย่างเกียจคร้าน เขาถามว่า "ฉันจะขอบคุณได้อย่างไร"เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หมิงซี ก็แทบจะสำลัก ดวงตาที่สวยงามของเธอก็เบิกกว้าง และเธอก็มองดู ฟู่ซือเยี่ยน อย่างพูดไม่ออกเมื่อก่อนเธอใช้ร่างกายเพื่อขอบคุณเธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้พวกเขากำลังจะหย่าร้างกันแล้ว!ในกระจก มุมตาของหญิงสาวเป็นสีดอกพีช และปลายจมูกของเธอก็ยังเป็นสีชมพูอ่อน ดูเหมือนเลืดลมพลุ่งพล่านฟู่ซือเยี่ยน รู้สึกเสียใจอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้น เขาก็เอื้อมมือไปบีบคางของ หมิงซี หันหน้าแล้วพูดอย่างดุเดือดเล็กน้อย: "อย่ามองคนอื่นแบบนั้นอีกในอนาคต"หมิงซี ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง และค่อนข้างสับสนว่าเขาหมายถึงอะไรดวงตา ฟู่ซือเยี่ยน มืดลงแ
Read more
บทที่ 10
ทันทีที่มือที่อ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอม ฟู่ซือเยี่ยน แตะเอวของเขา เขาก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวมือของ หลินเสวี่ยเหวย แขวนค้างอยู่ในอากาศ มองเขาอย่างว่างเปล่าภายในห้องเงียบสงัด และบรรยากาศก็น่าอึดอัดใจหลินเสวี่ยเหวยดึงมือของเธอออกแล้วกำมันไว้ในกำปั้นใต้ร่างของเธอ และกำมันแน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำ: "พี่อาหยาน คุณเกลียดฉันหรือเปล่า?"“ไม่ อย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้”ฟู่ซือเยี่ยน ยื่นกระดาษทิชชูให้เธอและปลอบโยนเธอ“ฉันรู้ ตอนนี้ฉันเป็นภาระ...”หลินเสวี่ยเหวยยังคงสะอื้น: "ฉันไม่ควรกลับมา"“อย่าพูดเกี่ยวกับตัวเองแบบนั้น!” ฟู่ซือเยี่ยน เข้ามาใกล้อีกก้าว จับไหล่ของหลิน เสวี่ยเว่ย และปลอบเธอ: “ฉันจะดูแลคุณตลอดไป”“พี่อาหยาน ฉันรู้ว่าคุณจะไม่มีวันทอดทิ้งฉัน” หลินเสวี่ยเหวยจับมือเขาไว้แน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหลหลังจากที่ หลินเสวี่ยเหวยหลับไป ฟู่ซือเยี่ยน ก็จากไปหลังจากที่ประตูปิด หลินเสวี่ยเหวยซึ่งหลับอยู่บนเตียงเมื่อวินาทีก่อนก็ลืมตาขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้ เธอได้กลิ่นบนร่างกายของ ฟู่ซือเยี่ยน ที่ไม่ใช่ของเขา แม้ว่าจะจางมาก แต่เธอก็แน่ใจว่าเป็นกลิ่นของผู้หญิงนอกจาก หมิงซี ที
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status