พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว

พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว

โดย:  เฉียนเสี่ยวซีจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8.28
64 การให้คะแนน. 64 ความคิดเห็น
274บท
143.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลังจากแต่งงานไปได้สองปี หมิงซีก็ได้ตั้งท้องขึ้นมา เธอตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความสุข แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นใบสำคัญการหย่าแทน อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น หมิงซีนอนจมกองเลือด เธอขอร้องให้คุณชายฟู่ช่วยเหลือลูกของพวกเขา แต่เธอกลับต้องเห็นเขากอดยอดดวงใจจากไปต่อหน้าต่อตา เธอสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรง จากนั้นค่อยๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า ต่อมาได้ยินมาว่า คุณชายฟู่ในเมืองเป่ยเฉิงมีชื่อต้องห้ามที่ไม่ให้ใครพูดถึง ในงานแต่ง จู่ๆ คุณชายฟู่ก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา เขาคุกเข่าลงกับพื้น และหันไปมองผู้หญิงใจดำคนหนึ่งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พาลูกของฉันมาด้วยแบบนี้ เธออยากจะแต่งงานกับใครงั้นรึ?”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Humans always protect the environment, while doing the opposite makes the environment worse and worse. Humans have gradually eroded and destroyed a place once home to millions of other species. And it is also people who make the seemingly impossible things obvious and become the most normal.

The beginning of a crime is a destructive ambition. The more complete the material, the easier it is for people to fall into terrible desires that they no longer can turn back.

Daisy City is a famous imperial city.

Night

Angel sounds pure and pure in its name, but it's just an appearance because Angel is the tallest building in Daisy City and where lavish parties often take the place of billions of rich players. Today's example is no different. The party of guys who like to wear the mask of a friend with a friendly smile to hide the stench of his evil and depraved nature.

"Mister Michael, may I offer you a drink?" - A girl's soft, soothing voice resounded.

The person who spoke was a girl with a hot body. She wore a luxurious diamond-encrusted red fishtail evening gown, revealing a white neckline. The bottom of the skirt touching the ground was meticulously sewn by the tailor. The wine red hair is neatly styled by the stylist and pulled up to reveal a pink and white neck that attracts men with every movement. Her face is elongated, her big eyes are watery, her eyelashes are curved like two propellers, and her lips are as sexy as ripe peaches.

"What does Miss Rose need so politely? My relationship with you doesn't have to be alien, right?" - Michael laughed lightly, not agreeing with what the called lady Rose said.

"Do you think so too? Alex?" - Rose frowned and asked slightly, making Alex slightly furrow his brows.

"Of course! Miss Rose, don't you think so?" - Alex was a little unhappy. However, I know that I am not as good as that talented brother Louis, Michael's last name.

"How is it possible? I dare not mean anything else." - Rose said, a little startled. Not even for her dare. Who doesn't know that the Michael family is famous for its brutality, not to mention the other Louis? This Alex is enough to scare people. The tricks of those who come from Michael give people chills.

"I also hope the noble, beautiful lady Rose won't lie!" - Alex raised his glass of red wine and swayed it as if begging or instead warning. He hates anyone who likes his brother Louis and sees him as a substitute, hates those who want to crawl into Louis's bed through him, and hates them to see him as a stepping stone to raise their feet to realize their own disgusting goals.

Some people around heard Alex's warning for Rose and couldn't help gloating, and they waited to see how Rose's family would enmity with Alex.

That's what the elite of the rich is like. As long as you are not careful when your feet fall, it will immediately create an opportunity for others to climb up, a world of fierce war without blood.

"Huh, isn't it just a shadow? Proud of what?" Rose thought furiously. No matter how much she was upset with Alex in her heart, she still had a polite, smiling face that didn't change at all. As expected, her face was perfect.

"Rose, you angered him?" - A middle-aged man who somewhat resembled Rose approached and asked.

"Father, why should we humble ourselves before that lowly man? Besides, Mr. Louis can't do us any good for him, can he?" - Rose looked at Alex, who was far away and couldn't keep her previous appearance, and angrily denounced her father. With the current beauty and status, there is no need to beg for the love of that name Alex, right?

"Rose, you should pay attention to your demeanor. My family can't stand the slap of Michael's house because of your spontaneity. Even Michael Alex, we won't be able to face him!" - Rose's father coldly reminded her. Rose's last words, if you let your enemies hear and tell Alex that sadist, I'm afraid this stage will be difficult.

"Sorry, dad, it's rude, Rose." - Rose apologetically apologized.

"Good to know, next time won't be so easy. Scat!" - He moderated his feelings. He was only afraid that the family would be destroyed by his own hands. At that time, he did not dare to meet his ancestors.

"Yes!" - Rose obeyed and lifted her legs to return to the party.

In a place far away from the luxuries of the big city, where the authentic rusticity of nature is preserved, where genuine people are not tempted by flashy, where the gods have forgotten - Lotus Town, the name is similar to the atmosphere here, simple and rustic, but always exudes a noble aura, even in a stinky place.

Evening in the town of Lotus is very peaceful and beautiful because of the bright stars twinkling in the night sky in the distance, and the stars are like flowers meticulously woven by the tailor on the soft black fabric. The gentle breezes shake the branches, the grass in the magical town, the weak fireflies shining on the green grass wet with the night dew, the birds swaying under their mother's wings in beautiful little nests.

In a small house that is very common in Lotus town, two people seem to have not slept but sit and talk. One of them said:

"Conal, tomorrow mayor James's house ask him to go to Lily town to buy some things for mom!" - The woman sewed an unfinished shirt while instructing her 17-year-old son. The two of them were the original residents of Lotus Town, so they rarely went out from here.

"Yes, mom! It's already late at night, and mom goes to bed early!" - Conal worriedly said. His mother, Mrs. San, is quite old, but she is still passionate about sewing, so her eyes are weak. She advised her mother many times, but she refused to listen.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
81%(52)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
2%(1)
6
3%(2)
5
2%(1)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
6%(4)
1
6%(4)
8.28 / 10.0
64 การให้คะแนน · 64 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Sukanya Srimuang
Sukanya Srimuang
ไม่น่าหลงเข้ามาอ่านเลยแย่มาก​ลืมมาอ่านคอมเม้นท์ก่อนลงไม่จบเจ้าของ​app ไม่ตรวจสอบบ้างหรือ
2026-05-10 07:17:05
1
0
T
T
ลงไม่จบเรื่องนี้เทคนอ่านเรียบร้อย
2025-03-30 12:18:23
17
0
ท้อแต่ ไม่ถอย
ท้อแต่ ไม่ถอย
แปลได้แย่มากแล่อยออกมาให้อ่านได้ยังไงไม่ทบทวนก่อนรึเสียดายตังค์มาก็เลย
2025-02-27 21:57:02
10
0
KAIIBUEK
KAIIBUEK
โครงเรื่องดี แต่แปลใช้ภาษาได้แย่มาก ......... คนที่กำลังจะเริ่มอ่านรีบหนีไปปปปปปปปปปปป เรื่องนี้โดนเทแล้ว -- มีแค่ 274 ตอนและไม่จบเด้อ
2025-01-12 18:11:27
28
3
Applejack
Applejack
ใช้อะไรแปลภาษาอ่าอ่านแล้วงงมาก
2024-12-03 21:59:49
2
0
274
บทที่ 1
“ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์แล้วครับ”แต่ตอนนี้จิตใจของหมิงซีไม่อยู่กับเนื้อกับตัวในสมองของเธอเต็มไปด้วยคำพูดที่คุณหมอพูดเมื่อตอนบ่ายทันใดนั้นเองฟู่ซือเยี่ยนก็บีบแขนเธออย่างแรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คิดอะไรอยู่เหรอ?”เธอยังไม่ทันได้ตอบ เขาก็คว้าล็อกท้ายทอยแล้วจูบอย่างดูดดื่มเสียแล้วหลังจากนั้น ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องน้ำหมิงซีนอนอยู่บนเตียงกว้าง เธอไร้เรี่ยวแรง ไรผมเปียกโชก นัยน์ตาเหมือนจมอยู่ในน้ำ และดูเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่งหลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็เปิดลิ้นชักแล้วหยิบใบรายงานผลการตรวจครรภ์ออกมาตอนบ่ายเธอรู้สึกไม่สบายท้องจึงไปหาหมอที่โรงพยาบาล หลังจากตรวจเลือดแล้วคุณหมอก็บอกกับเธอว่าเธอตั้งท้องได้ห้าสัปดาห์แล้วในตอนนั้นหมิงซียังรู้สึกมึนงงและสับสน ทั้งๆที่เธอป้องกันทุกครั้งนี่นาเธอเค้นสมองนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวเมื่อเดือนที่แล้ว ซึ่งเหมือนมีอยู่ครึ่งหนึ่ง หลังจากงานเลี้ยงจบลง ฟู่ซือเยี่ยนก็พาเธอมาส่งที่บ้าน เมื่อมาถึงที่ประตู จู่ๆเขาก็ถามเธอขึ้นมาว่า “อยู่ในระยะปลอดภัยหรือเปล่า?”คิดไม่ถึงว่าระยะปลอดภัยนั้นก็เชื่อถือไม่ได้…เสียงน้ำไหลดังออกมา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
บนหน้าจอมือถือมีข่าวบันเทิงแจ้งเตือนขึ้นมาเธอไม่ได้สนใจข่าวพวกนี้แต่อย่างใด ขณะที่กำลังจะปิดหน้าข่าวกลับเหลือบไปเห็นชื่อของคนรู้จัก จึงอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดูสักหน่อย#ดีไซเนอร์ชื่อดัง “หลินเสวี่ยเวย” แห่ง EV เดินทางกลับประเทศ ได้ปรากฏตัวพร้อมแฟนหนุ่มลึกลับที่สนามบิน#ในภาพถ่ายหลินเสวี่ยเวยสวมหมวกบักเก็ต ผู้ชายที่มากับเธอเป็นเพียงเงาร่างที่ดูเลือนราง แต่ก็สามารถมองเห็นรูปร่างที่โดดเด่นนั้นได้หลังจากที่หมิงซีขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น ก็มีเสียง “หึ่งๆ” ดังขึ้นในหัวของเธอนึกไม่ถึงเลยว่าเงาร่างนั้นจะเป็น——ฟู่ซือเยี่ยน!ดังนั้น การที่เขาได้ยกเลิกการประชุมในช่วงบ่ายอย่างกะทันหัน ก็เพื่อไปรับอดีตแฟนสาวหลินเสวี่ยเวยงั้นเหรอ?ทันใดนั้น หมิงซีก็รู้สึกราวกับว่ามีหินใหญ่ได้กดทับจิตใจของเธอเอาไว้ และทำให้เธอกระวนกระวายเป็นอย่างมากมือของเธอสั่นเทา และไม่รู้ว่าเผลอไปกดโทรออกเบอร์ของฟู่ซือเยี่ยนตั้งแต่ตอนไหนหมิงซีกระวนกระวายและทำอะไรไม่ถูก ขณะที่กำลังจะตัดสายไปก็มีเสียงดังออกมาจากปลายสายว่า“สวัสดีค่ะ——”น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนโยนเป็นอย่างมากหมิงซีหยุดไปชั่วครู่ และตัดสายโทรศัพท์ทิ้งทันที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
กู้เหยียนโจวเป็นคนที่มาเปิดประตู เขาเหมือนอยากจะหลบหนีไปอย่างไงอย่างงั้นหมิงซีบีบนิ้วมือเอาไว้แน่น ปรับอารมณ์ของตัวเอง และพยักหน้า “สวัสดีค่ะท่านประธานกู้”จากนั้น เธอก็เดินผ่านเขาไปเพื่อนำเอกสารเข้าไปส่งด้านในหน้าโต๊ะทำงานสุดหรู ชายคนนั้นสวมชุดสูทมูลค่ามหาศาล ซึ่งทำให้เขาดูหล่อเหลาเป็นพิเศษแต่หมิงซีกลับดูออกว่า เสื้อผ้าชุดนี้ มันไม่ใช่ชุดที่เขาใส่เมื่อคืนนี้อย่างแน่นอนเธอลดสายตาลง “ท่านประธานฟู่คะ รายงานการตลาดค่ะ รบกวนท่านประธานช่วยเซ็นหน่อยนะคะ”ฟู่ซือเยี่ยนไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขาแต่อย่างใดในขณะที่เขาเซ็นชื่อและส่งคืนเมื่อรับเอกสารมาแล้ว หมิงซีก็เดินออกไปทันที และพบว่ากู้เหยียนโจวที่มีสีหน้าแปลกๆยังคงยืนอยู่ที่ประตูจนกระทั่งแผ่นหลังของหมิงซีได้เดินหายลับไปที่ประตูเข้าลิฟต์ เขาจึงได้พูดออกมาว่า “ชิป เสี่ยวหมิงซีคงไม่ได้ยินอะไรหรอกใช่ไหม?”ดวงตาเรียวสวยของฟู่ซือเยี่ยนราบเรียบ และคำพูดของกู้เหยียนโจวก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาแต่อย่างใดหมิงซีนั้นว่าง่ายมาโดยตลอด และไม่เคยแสดงอาการหึงหวงออกมาเลยแม้แต่น้อยขอแค่เธอทำตัวดีๆไปตลอด เขาก็จะไม่ให้เธอต้องขาดทุนอย่างแน่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
เธอทำหน้าเยอะเย้ย: "ดูได้ใจทุกวันๆ อย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ เจ้าก็เป็นแค่ไอ้สารเลวที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ... ""--ตึ้ง!"คำพูดที่เหลือของซ่งซินถูกขัดจังหวะด้วยการตบอย่างดังเธอคิดไม่ถึงว่า หมิงซีที่ปกติอดทนไม่กล่าวอะไรจะตีเธอ ยังคงงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็แยกเขี้ยวยิงฟันและพูดว่า "แก กล้าตีฉันเหรอ!"หมิงซี มองเธออย่างเย็นชา: "ฉันกำลังสอนเธอว่าความสุภาพคืออะไร"เธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กมาก แต่เธอก็ไม่ยอมให้ใครใส่ร้ายสีหน้าของซ่งซินซีดลงด้วยความโกรธ ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของ ฟู่ซือเยี่ยน เธอคุ้นเคยกับการถูกคนอื่นยกย่องมานานแล้วและนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญกับการฟาดฟันเช่นนี้"แกมันเลว!"เธอรีบวิ่งขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง ยกฝ่ามือขึ้นสูงๆ และกำลังจะประทับลงบนหน้าของหมิงซีคราวนี้ หมิงซี ระวังตัว โดยเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของซ่งซินไว้แน่น เพื่อให้เธอขยับไม่ได้ซ่งซินตัวเล็กและไม่สูงเท่ากับ หมิงซี ในขณะนี้ เธอแสดงท่าทางกางกรงเล็บเหมือนหมึกยักษ์ซึ่งดูขบขันเล็กน้อยเธอโกรธมากและตะโกน: "แกคิดว่าแกเป็นใคร เป็นเพียงคนอุ่นเตียงสำหรับพี่สีหยาน แกมันไร้คุณธรรม!"สิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ก็ไม่สามารถชดเชยความอับอายที่เธอได้รับได้เธอพูดด้วยความโกรธ: "พี่ซีหยาน ฟังสิ่งที่นังคนนี้พูดสิ! เธอตบหน้าฉันแบบนี้และยังคงเย่อหยิ่งมาก พี่เรียกเธอกลับมา ฉันจะตบเธอร้อยครั้ง!"ฟู่ซือเยี่ยน มองไปที่แผ่นหลังบางๆ หมิงซี โดยมีเงาปกคลุมเปลือกตาบางของเขา“นั่นสินะ” เขาพูดอย่างเย็นชาวิธีการของซ่งซินนั้นโหดเหี้ยมมาโดยตลอด เธอรู้สึกว่า ฟู่ซือเยี่ยน ไม่ได้ชอบ หมิงซี ในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ใช่คนที่เขาใส่ใจเธอกัดฟันและพูดด้วยสายตาที่น่ากลัว: "ครั้งต่อไป ฉันจะหาคนมาฉีกหน้าเธออย่างแน่นอน!"“ซ่งซิน!”ม่านตา ฟู่ซือเยี่ยน แคบลงซ่งซินรู้สึกเพียงว่ามือและเท้าของเธอชาใบหน้าหล่อเหลาของเขามืดมน: "ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว เลิกคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ และอย่าแตะต้องเธอ"ซ่งซินถูกครอบงำด้วยรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวนี้ และกลอุบายอันชั่วร้ายที่เพิ่งงอกขึ้นมาในใจของเธอถูกกลืนกลับไปเธอพูดตะกุกตะกักและพูดว่า: "ทราบ ฉันทราบแล้วค่ะ..."ฟู่ซือเยี่ยน เหลือบมองที่ซ่งซินอย่างเย็นชา และเมื่อเขาจากไป เขาก็สั่งให้โจวมู่ที่อยู่ข้างหลังเขา: "ไม่อนุญาตให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาอีก"ซ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ร่างสูงของชายคนนั้นขยับจากที่ไกลเข้ามาใกล้ โดยเดินผ่านเธอไปไม่หยุดไม่รู้ว่ามองไม่เห็นหรือว่าเมินเฉยแต่ หมิงซี เห็นว่าหญิงสาวในอ้อมแขนของเขามีใบหน้าแบบเดียวกับที่เห็นในข่าว——คือหลินเสวี่ยเว่ยหมิงซี ออกจากโรงพยาบาลด้วยก้าวเดินอันหนักหน่วงเธอสติหลุดลอยจนร่างกายชาไปทั้งตัวบนรถแท็กซี่ คนขับถามหมิงซีว่าเธอกำลังจะไปไหนคำถามง่ายๆ ทำให้ หมิงซี ตกตะลึงเธอไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์เยว่จิ่ง บางทีมันอาจจะไม่ใช่บ้านของเธอในเร็วๆ นี้หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า: "คุณลุง ไปส่งที่อ่าวชิงสุ่ยค่ะ"อพาร์ทเมนท์ในอ่าวชิงสุ่ยถูกซื้อหลังจากการแต่งงานของเธอตอนแรกเธอกำลังที่จะพาคุณยาย มาใช้ชีวิตในวัยชราจึงซื้ออพาร์ทเมนต์พร้อมจำนองขนาด 69 ตารางเมตร แม้ว่ามันจะเล็กแต่ก็เพียงพอสำหรับคนสองคนในเวลานั้น ฟู่ซือเยี่ยน ไม่เข้าใจและเสนอว่าจะให้บ้านหลังใหญ่แก่เธอ แต่ถูกเธอปฏิเสธเมื่อคิดดูแล้ว นี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียวที่เธอทำเมื่อลงบันไดจากอพาร์ตเมนต์ เธอก็นั่งคนเดียวในสวนสาธารณะเพื่อตากลมเย็นพยายามปลุกตัวเองให้ตื่นเมื่อมองย้อนกลับไปในอดีตมีทั้งความหวานและขมขื่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
หมิงซี ฝืนยิ้ม แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในใจ ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังฉีกหัวใจของเธอออก"เกี่ยวข้อง"ฟู่ซือเยี่ยน กระตุกมุมปากของเขาและยิ้มอย่างเย็นชา: " หมิงซี ความเกี่ยวข้องของเราในสายตาของคุณคืออะไร?"คำถามของชายคนนั้นทำให้ หมิงซี หายใจติดขัดใช่แล้ว แรกเริ่มท่าทีของ ฟู่ซือเยี่ยน ก็ตรงไปตรงมาแต่แรก เขาตกลงที่จะแต่งงานและไม่พูดถึงความสัมพันธ์นอกเตียง ในสายตาของคนอื่น พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์นอกงานฟู่ซือเยี่ยน ยังเป็นหนุ่มโสดที่โด่งดังที่สุดในเป่ยเฉิง ซึ่งเป็นเป้าหมายของผู้หญิงชื่อดังหลายคนที่พยายามไล่ล่าเขาตอนนี้ชายคนนี้กำลังเตือนเธออีกครั้ง เขากลัวว่าเธอจะเกาะเขาหรือเปล่า?หมิงซี กัดริมฝีปากล่างของเธอ กลืนความรู้สึกฝาดในลำคอ พยักหน้าแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษคุณฟู่ ฉันคิดมากไป เชิญคุณกลับไปได้แล้ว อีกหน่อยก็ไม่จำเป็นต้องมาที่อ่าวชิงสุ่ยอีก"หลังจากพูดอย่างนั้น หมิงซี ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงรื้นเธอจะไม่เสียใจได้อย่างไรนี่คือผู้ชายที่เธอรักมาสิบปี...แต่ถึงแม้จะยาก แต่เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางเธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตเหมือนเรื่องตลกได้ไฟเซ็นเซอร์ในทา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ฟู่ซือเยี่ยน หยุด ดวงตาของเขาตกลงไปที่นิ้วเรียวที่ดึงเสื้อของเขา และดวงตาของเขาก็มองลึกลง"ทำไม?"หมิงซี หรี่ตาลงและโกหก "ฉัน...กลัว"หมิงซี ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นหลังจากแก้ตัวที่งี่เง่าเช่นนี้ และไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่เธอกล่าวเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา: "ฉันเพิ่งกินยาไป ฉันจะไม่เป็นไรถ้าได้นอนพักสักครู่"ฟู่ซือเยี่ยน หลับตาลง จากมุมของเขา เขาสามารถมองเห็นใบหน้าของ หมิงซี ที่สว่างครึ่งหนึ่งและซ่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครึ่งหนึ่งเธอมีใบหน้าเล็กและดวงตาที่สวยงาม ขนตาที่โค้งงอทำให้เกิดเงาใต้ดวงตาของเธอ เนื่องจากเธอเป็นไข้ ผิวขาวของเธอจึงแต่งแต้มด้วยสีชมพู ทำให้เธอดูอ่อนแอเป็นพิเศษหัวใจของ ฟู่ซือเยี่ยน อ่อนลงอย่างอธิบายไม่ได้เขาหันกลับมาเปิดประตูอย่างชำนาญแล้วส่งผู้หญิงคนนั้นไปที่เตียงในห้องนอนหมิงซี รู้สึกโล่งใจ เธอเหงื่อออกไปทั่วตัวเพราะความกังวลใจ ทำให้ร่างกายของเธอเหนียวและแม้แต่ผมของเธอเปียก ตอนนี้เธอแค่อยากจะอาบน้ำแล้วนอนอีกครั้ง“ฉันสบายดี” เธอตั้งใจจะไล่แขกออกไปท้ายที่สุดแล้ว ฟู่ซือเยี่ยน เคยชินกับการนอนในวิลล่าหลังใหญ่และไม่เคยต้องอาศัยอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอเล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
หัวใจ หมิงซี สับสนวุ่นวาย และเธอก็มองดูกระจกด้วยความงุนงง ผมสีดำของชายคนนั้นเปียกโชก และเขาดูแตกต่างไปกลิ่นที่คุ้นเคยยังคงเข้ามาในจมูกของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวการเข้าใกล้ของเขาเป็นการทรมานเธอ และเธอกลัวว่าเธอจะลังเลที่จะปล่อยมือไปหลังจากเป่าผมแห้งแล้ว เธอก็มองไปที่ชายในกระจกแล้วกระซิบขอบคุณฟู่ซือเยี่ยน ยืนอยู่ข้างหลังเธอ และทั้งสองคนก็อยู่ใกล้กันมากเขาท้าวเคาน์เตอร์ด้วยมือเดียวแล้วมองเธอในกระจกอย่างเกียจคร้าน เขาถามว่า "ฉันจะขอบคุณได้อย่างไร"เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หมิงซี ก็แทบจะสำลัก ดวงตาที่สวยงามของเธอก็เบิกกว้าง และเธอก็มองดู ฟู่ซือเยี่ยน อย่างพูดไม่ออกเมื่อก่อนเธอใช้ร่างกายเพื่อขอบคุณเธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้พวกเขากำลังจะหย่าร้างกันแล้ว!ในกระจก มุมตาของหญิงสาวเป็นสีดอกพีช และปลายจมูกของเธอก็ยังเป็นสีชมพูอ่อน ดูเหมือนเลืดลมพลุ่งพล่านฟู่ซือเยี่ยน รู้สึกเสียใจอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้น เขาก็เอื้อมมือไปบีบคางของ หมิงซี หันหน้าแล้วพูดอย่างดุเดือดเล็กน้อย: "อย่ามองคนอื่นแบบนั้นอีกในอนาคต"หมิงซี ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง และค่อนข้างสับสนว่าเขาหมายถึงอะไรดวงตา ฟู่ซือเยี่ยน มืดลงแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
ทันทีที่มือที่อ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอม ฟู่ซือเยี่ยน แตะเอวของเขา เขาก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวมือของ หลินเสวี่ยเหวย แขวนค้างอยู่ในอากาศ มองเขาอย่างว่างเปล่าภายในห้องเงียบสงัด และบรรยากาศก็น่าอึดอัดใจหลินเสวี่ยเหวยดึงมือของเธอออกแล้วกำมันไว้ในกำปั้นใต้ร่างของเธอ และกำมันแน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำ: "พี่อาหยาน คุณเกลียดฉันหรือเปล่า?"“ไม่ อย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้”ฟู่ซือเยี่ยน ยื่นกระดาษทิชชูให้เธอและปลอบโยนเธอ“ฉันรู้ ตอนนี้ฉันเป็นภาระ...”หลินเสวี่ยเหวยยังคงสะอื้น: "ฉันไม่ควรกลับมา"“อย่าพูดเกี่ยวกับตัวเองแบบนั้น!” ฟู่ซือเยี่ยน เข้ามาใกล้อีกก้าว จับไหล่ของหลิน เสวี่ยเว่ย และปลอบเธอ: “ฉันจะดูแลคุณตลอดไป”“พี่อาหยาน ฉันรู้ว่าคุณจะไม่มีวันทอดทิ้งฉัน” หลินเสวี่ยเหวยจับมือเขาไว้แน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหลหลังจากที่ หลินเสวี่ยเหวยหลับไป ฟู่ซือเยี่ยน ก็จากไปหลังจากที่ประตูปิด หลินเสวี่ยเหวยซึ่งหลับอยู่บนเตียงเมื่อวินาทีก่อนก็ลืมตาขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้ เธอได้กลิ่นบนร่างกายของ ฟู่ซือเยี่ยน ที่ไม่ใช่ของเขา แม้ว่าจะจางมาก แต่เธอก็แน่ใจว่าเป็นกลิ่นของผู้หญิงนอกจาก หมิงซี ที
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status