ภารกิจพลิกชะตารักทรราช

ภารกิจพลิกชะตารักทรราช

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-15
โดย:  คุณยายจิ้งจอกจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
31บท
691views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เพื่อคนที่นางหมายปองจึงวางแผนร้ายเพื่อรวบรัดเขาแต่ผิดพลาดกลับได้คนที่นางไม่ชอบมาแทน นางต้องทนอยู่อย่างรังเกียจเขา หักหลังเขา ค่อย ๆ ผลักดันให้เขากลายเป็น ทรราชที่โหดร้าย จนนางต้องตายภายในน้ำมือเขาอย่างอนาถ แต่สวรรค์กลับให้นางกลับมาใหม่ กลับมา เปลี่ยนทรราชผู้นี้ให้เดินในเส้นทางที่ถูกต้อง ภารกิจพลิกชะตารักจึงเกิดขึ้น

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

“Berapa harganya?” tanya seorang pria bertubuh kekar yang kini sedang berada di sebuah rumah sederhana yang terletak di daerah Bandung.

“Dua M,” jawab seorang wanita paruh baya dengan lantang.

“Bibi mau jual apa? Bukannya semua tanah dan sawah peninggalan Bapak sudah habis dijual buat biaya kuliah Diana?” tanya seorang gadis berambut panjang yang baru saja keluar dari kamarnya.

Gadis berusia dua puluh satu tahun itu bernama Tamara Mustika.

Ia adalah seorang yatim piatu, ibunya meninggal sejak ia duduk di bangku SD, sedangkan ayahnya meninggal ketika ia kelas tiga SMP.

Sejak itu juga, Tamara tinggal bersama dengan adik dari ayahnya yang bernama Pratiwi.

Namun, sejak tinggal bersama bibinya yang berstatus sebagai janda itu, Tamara malah diperlakukan layaknya seorang pembantu.

Semua harta peninggalan kedua orang tuanya sudah habis dijual oleh Pratiwi dengan alasan biaya hidup Tamara.

Padahal, semua uang itu ia gunakan untuk memenuhi kebutuhan ia dan juga putrinya yang bernama Diana.

Usia Tamara dan Diana hanya beda satu tahun saja, Tamara lebih tua dari Diana.

Akan tetapi, sejak lulus SMA, Tamara tidak melanjutkan pendidikannya.

Harta peninggalan kedua orang tuanya yang seharusnya digunakan untuk biaya pendidikan Tamara, malah diambil alih oleh Pratiwi untuk biaya kuliah Diana.

Hingga saat ini, semua harta peninggalan orang tua Diana habis, sementara Diana butuh biaya besar untuk melanjutkan kuliah sampai selesai serta ikut kursus modeling.

Karena gadis itu bercita-cita ingin menjadi model dan artis. Sehingga Pratiwi harus mengeluarkan uang banyak untuk membiayai putrinya agar bisa menggapai cita-citanya itu.

Diana selalu merasa lebih cantik dari Tamara, bahkan gadis itu tak segan-segan menghina Tamara.

Terlebih lagi, Diana memiliki kulit yang lebih putih dari Tamara.

Padahal, Tamara adalah gadis yang manis, ia memiliki rambut panjang lebat dan sedikit bergelombang, Tamara juga memiliki kulit sawo matang dengan bola mata bulat, alis tebal tertata rapi, bulu mata lebat, serta hidung yang tidak terlalu mancung dan juga tidak terlalu pesek.

Tubuhnya tinggi ramping, ia memiliki lesung pipi jika sedang tersenyum.

Akan tetapi, Diana selalu meledek Tamara dengan sebutan dekil, ikal, dan juga kerempeng, karena ia sendiri memiliki tubuh yang cukup berisi.

Saat ini, Tamara berdiri di depan pintu kamarnya, ia melihat ke arah ruang tamu yang terdapat dua orang pria bertubuh kekar yang sedang berbicara bersama dengan bibinya dan juga Diana.

“Ini orangnya?” tanya seorang pria bertubuh kekar sambil menunjuk ke arah Tamara.

“Iya, dia adalah gadis yang lugu dan bodoh. Dia akan menurut saja diperlakukan seperti apapun,” jawab Tiwi dengan wajah angkuh.

Tamara yang mendengar itu, sontak membulatkan kedua matanya.

“Maksud Bibi apa? Bibi mau jual rumah ini?” Tamara masih terlihat bingung.

“Diam jangan banyak bicara! Saya akan menjual kamu kepada mereka!” jawab Tiwi dengan lantang.

“Apa? Bibi sudah gila?” Tamara benar-benar terlihat syok.

“Kamu yang gila! Saya sudah capek mengurus kamu dari dulu sampai sekarang. Ini saatnya saya melepas kamu. Anggap saja, ini adalah bentuk balas Budi kamu kepada saya, karena saya telah mengurus kamu selama ini. Silahkan bawa dia pergi dari rumah ini. Saya jual dia kepada kalian dengan harga dua M!” tutur Tiwi dengan wajah jutek dan nada bicara yang terdengar angkuh.

“Dua M terlalu mahal untuk gadis desa seperti ini. Kami akan membayar dengan harga satu koma lima M, bagaimana?” Pria bertubuh kekar itu menawar.

“Baiklah, tidak masalah turun lima ratus juta, yang penting dia laku.” Tiwi bersedekap dada.

“Baikkah, kami sudah menyiapkan uangnya.” Pria berkepala botak itu memberi isyarat kepada anak buahnya yang berdiri di depan pintu.

Tak lama kemudian, pria tersebut masuk ke dalam rumah sambil membawa dua koper uang.

“Ini uangnya!” ucap pria itu seraya membuka dua koper yang berisi uang tunai.

Seketika kedua mata Pratiwi dan Diana terbuka lebar, bahkan bola mata kedua orang itu hampir keluar dari tempatnya saat mereka melihat tumpukan uang itu.

“Banyak banget uangnya, Bu,” ucap Diana dengan kedua mata yang hampir tak berkedip.

“Iya, Sayang. Kamu bisa langsung jadi artis terkenal dengan uang ini,” balas Pratiwi dengan bangga.

“Sudah deal ya! Gadis ini akan segera kami bawa.” Dua orang pria bertubuh kekar mendekat ke arah Tamara yang masih mematung di depan pintu kamarnya.

“Iya, silahkan bawa dia!” Pratiwi mempersilahkan dengan senang hati.

“Nggak! Aku nggak mau dijual. Bibi … Bibi sedang bercanda kan? Bibi nggak mungkin menjual aku.” Tamara berusaha melakukan penolakan.

“Kalian, cepat bawa dia ke dalam mobil! Jangan lupa, ringkus kaki dan tangannya. Matanya juga ditutup!” titah seorang pria yang langsung dilaksanakan oleh anak buahnya.

Mereka terus mendekat ke arah Tamara yang akan melarikan diri lewat pintu belakang.

Namun, kedua orang bertubuh kekar itu segera menahannya dan meringkus kaki serta tangan Tamara sampai membuat gadis itu tidak bisa bergerak.

“Tolong … tolong jangan bawa aku! Bibi … tolong aku Bibi … Bibi boleh mempekerjakan aku seperti apapun, tapi tolong jangan jual aku ke mereka, aku takut Bi …” teriak Tamara sambil menangis kencang. Ia benar-benar merasa takut.

Namun, Pratiwi dan Dania hanya menatapnya dengan wajah angkuh.

Kedua orang itu masih duduk santai di atas sofa sambil menghadapi tumpukan kertas berwarna merah yang membuat ibu dan anak itu lupa segalanya.

Tamara diseret paksa dan dimasukkan ke dalam sebuah zeep berwarna hitam.

“Tolong … Bibi … Diana … tolong aku …” teriak Tamara yang kini sudah berada di dalam mobil.

Air mata langsung mengalir deras, ia menatap nanar ke arah rumah yang ditempati oleh Pratiwi dan Diana.

Sebenarnya itu adalah rumah Tamara, rumah peninggalan ayahnya dan juga rumah masa kecilnya bersama dengan kedua orang tuanya.

“Bapak … Ibu …” teriak Tamara dengan suara yang mulai terdengar serak, karena ia telah beberapa kali berteriak.

“Tutup mata dan mulut gadis itu!” titah seorang pria yang langsung dilaksanakan oleh anak buahnya.

Kedua mata Tamara ditutup dengan sebuah kain tebal, begitupun dengan mulutnya.

Gadis itu tidak bisa berbuat apa-apa lagi, ia hanya bisa meringkuk di kursi belakang.

Dalam hatinya, Tamara meminta kepada sang kuasa agar tetap melindunginya.

Ia tidak tahu apa yang akan terjadi setelah ini, tetapi dalam benaknya ia berpikir anggota tubuhnya akan diambil.

Begitu yang ada di dalam pikiran Tamara, sesuai apa yang sering ia dengan tentang jual beli manusia.

Tamara hanya bisa pasrah dan berdoa.

Kedua matanya tak bisa melihat, entah kemana arah mobil yang kini sedang ditumpanginya itu melaju.

Tamara menangis dalam diam, air matanya yang keluar langsung diserap oleh kain hitam yang menutupi kedua mata indahnya itu.

Tamara tak bisa melihat apapun, semuanya benar-benar gelap.

Ia merasa perjalanan itu cukup jauh, bahkan kedua tangan dan kakinya yang diikat kuat, semakin terasa sakit.

‘Ya Tuhan, mungkinkah ini akhir dari hidupku?’ batin Tamara sendiri.

Jika memang ini sudah waktunya ia meninggalkan dunia, Tamara akan jauh lebih tenang daripada ia harus melewati siksaan dari manusia kejam itu.

Karena selama ini, di dalam hidupnya tidak ada yang spesial, ia hanya dijadikan babu oleh bibinya sendiri.

Babu tanpa upah, begitu sebutannya bagi Tamara. Sudah sangat lama ia diperlakukan seperti itu, hal yang membuat Tamara untuk tetap semangat melanjutkan hidup, yaitu ia yakin suatu saat nanti ia akan bertemu dengan seseorang yang menjadikannya spesial.

Namun, Tamara sendiri tidak tahu siapa orang itu, yang jelas ia pernah beberapa kali bermimpi didatangi oleh sosok pria tampan.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
31
บทนำ
บทนำในสวนราชวังสวนดอกเหมยในวังหลังบานสะพรั่ง“คุณหนู! ช้า ๆ เจ้าค่ะเดียวล้มเอา”เสียงของนางกำนัลดังขึ้นตามหลังของร่างบางของ เสิ่นเหยียนหลัวในวัยเพียงแปดขวบกำลังวิ่งเล่นท่ามกลางสวนดอกเหมยอย่างมีความสุข เสิ่นเหยียนหลัว เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของ กั๋วกงโหว และเป็นหลานสาวของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน ฮองเฮามักพานางมาในวังด้วยความเอ็นดู มาเล่นกับ บุตรชายซึ่งจะขึ้นเป็น รัชทายาทองค์ต่อไป นางจึงเป็นที่รักของฮองเฮายิ่งนัก“โอ้ย!!”เสียงร้องแหลมใสดังขึ้นพร้อมแรงปะทะ เด็กหญิงร่างเล็กล้มลงนั่งกับพื้นหิมะ ดอกเหมยสีแดงร่วงหล่นกระจายเกลื่อน ใต้ต้นเหมยที่กำลังผลิบานกลางฤดูหนาวเซียวอวี้เหิงในวัยสิบห้าปีหันกลับมามองเพียงครู่เดียว สายตาเย็นเฉียบไร้แววใส่ใจทอดผ่านเด็กหญิงที่ล้มอยู่ ก่อนเขาจะหันกลับไปเก็บดอกเหมยต่อราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ท่าทางนิ่งเฉยนั้นยิ่งทำให้บรรยากาศหนาวเย็นลงไปอีก“ฮือ ๆ เจ็บ ๆ”เสิ่นเหยียนหลัวร้องให้ออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำจากน้ำตาและความคับข้อง นางเงยหน้าจ้องแผ่นหลังของเด็กชายตรงหน้าด้วยความโกรธเคืองเล็ก ๆ แต่ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไป นางที่เคยถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กนั้นมิอาจยอมรับต
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่1 ทรราช
ตอนที่ 1 ทรราชวังหลวงสายลมเย็นพัดโชยกลิ่นคาวเลือดคะคลุ้งทั่วทุกทิศในวังหลวงที่กว้างใหญ่ เต็มไปด้วยศพทหารและขันทีรวมถึงนางกำนัลและขุนนางที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ภายในตำหนักของ องค์รัชทายาท เซียวจิ่งเหยียน บุตรชายองค์รองของฮ่องเต้ องค์ปัจจุบันที่เพิ่งสิ้นพระชนไปเมื่อไม่นานมานี้ด้วยโรคตรอมใจบรรยากาศภายในตำหนักเงียบงันราวกับไร้ลมหายใจ กลิ่นยาขมคละคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นเลือดจาง ๆ องค์รัชทายาทนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ผิวหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาราวจะขาดหายไปได้ทุกเมื่อเสิ่นเหยียนหลัวนั่งอยู่ข้างเตียง ร่างบางสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาคู่งามแดงก่ำ นางจ้องมองญาติผู้พี่ด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ ยาพิษที่นางป้อนลงไปด้วยมือตนเองยังคงแผดเผาไหม้จิตใจไม่หยุดหย่อน มือเรียวกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ริมฝีปากซีดสั่นระริกคล้ายอยากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมาเซียวเฉิงอวี่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขาเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อมือใหญ่เปิดกล่องไม้ออก แล้วตราประทับของฮ่องเต้ก็ส่องประกายออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นสิ่งนั้น เขาค่อย เปลี่ยนจากรอยยิ้มเปลี่ยนเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความปิ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2 ตำหนักเย็น
ตอนที่ 2 ตำหนักเย็นในวังหลวงภายในตำหนักเย็นที่เงียบสงบ นั้นมีเพียงร่างบางของ เสิ่นเหยียนหลัวที่ถูกโซ่เหล็กล่ามไว้ที่ข้อเท้าน้อย นางนอนบนเตียงนุ่มในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้างดงามนั้นกลับซีดลงเล็กน้อย เส้นผมยาวสลวยสยายลงบนหมอนนุ่ม สภาพของนางราวดังนกน้อยในกรงขังใหญ่นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นรู้สึกปวดร้าวที่อก มือเล็กยกขึ้นมาเปิดสาบเสื้อออกดูรอยแผลของตนเองที่เริ่มจะสมานแล้ว นางพลันคิดในใจด้วยความสงสัยนางควรตายไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดยังกลับมาอยู่ที่นี้ไม่นานเสียงประตูก็ถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงสง่าของเซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามาในห้องอย่างหนักแน่น นางที่นอนอยู่สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่นค่อย ๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งทอดสายตาตรงไปยังผู้มาเยือน ภายใต้แสงอาทิตย์ส่องสว่างนั้น บุรุษใบหน้าคมคายแต่แววตากลับคมกริบและเย็นเยียบก้าวเข้ามาหานางช้า ๆ ภาพที่เขาสังหารคนนับหมื่นยังคงติดตานางจนนางตัวเริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นไม่นานนัก ร่างสูงนั้นก็ก้าวตรงมาหยุดยืนข้างเตียง ก่อนจะทิ้งกายนั่งลงบนที่นอนนุ่มเคียงข้างนาง น้ำหนักที่ยุบลงไปทำให้ เสิ่นเหยียนหลัวสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะมือใหญ่ยกขึ้นแตะท
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3ย้อนเวลา
ตอนที่ 3 ย้อนเวลาเสิ่นเหยียนหลัวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าความรู้สึกไร้น้ำหนักโอบล้อมร่างกาย นางไม่อาจรับรู้ได้ว่าตนล่องลอยอยู่ ณ แห่งหนใด เบื้องหน้ามีเพียงความมืดมิดไร้ขอบเขต ราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนหายไปแล้วนางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างลังเล ฝีเท้าเบาราวไม่ได้สัมผัสพื้น เดินไปได้เพียงครู่เดียว แสงสีขาวเลือนรางก็เริ่มปรากฏขึ้นไกลลิบท่ามกลางความว่างเปล่านั้น“เสิ่นเหยียนหลัว”เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่คุ้นเคย และไม่อาจระบุทิศทางได้ ราวกับดังมาจากทุกสารทิศ นางชะงักฝีเท้า หัวใจสั่นไหว พยายามกวาดสายตามองหาเจ้าของเสียง แต่ยังไม่ทันจะตั้งตัว แสงสีขาวนั้นก็พลันสว่างจ้า แผดกล้าจนแสบตา นางยกมือขึ้นบังไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อดวงตาค่อย ๆ ปรับแสงได้ นางจึงลดมือลงภาพตรงหน้าทำให้นางแทบทรุด เซียวอวี้เหิงยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหล ดาบในมือกำแน่น ใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาจนไร้ความเป็นมนุษย์ ร่างของเหล่านางกำนัลและขันทีล้มลงรอบกาย เสียงกรีดร้องและความตื่นตระหนกดังระงม ก่อนทุกอย่างจะเงียบงันลงภายใต้คมดาบนั้นภาพนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยอีกภาพหนึ่งท้องพระโรงอันโอ่อ่ากลับกลายเป็นแดนประหา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4
ตั้งแต่วินาทีนั้น ความโง่งมของข้าก็มลายหายไปสิ้น“คุณหนู”เสียงอารั่วดังขึ้นข้างหูทำให้นางสลัดความทรงจำในชาติก่อนทิ้งไปแล้วหันมามองใบหน้าเย็นชาเบื้องหน้าครู่หนึ่งพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“องค์ชาย ข้าหนาวเหลือเกินเพคะ”นางส่งสายตาหวานให้เขา เซียวอวี้เหิงที่นั่งอยู่หันมาสบสายตานางเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“หนาวก็ใส่เสื้อคลุม”มือเล็กของนางยื่นออกไปดึงชายแขนเสื้อเขาเบา ๆ ส่งสายตาอ้อนให้เขาเซียวอวี้เหิงมองสตรีตรงหน้าด้วยความงุนงง เหตุใดนางถึงมองเขาเช่นนี้ วันนี้นางดูแปลกไปหรือจะใช้เขาเป็นหมากเพื่อให้น้องสามหึงหวงกันแน่น“ข้าอยากใส่เสื้อคลุมของท่าน เพคะ”เซียวอวี้เหิงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง นางที่รังเกียจเขายิ่งนักไม่แม้แต่จะห่มผ้าที่เขาเคยห่มแล้วเลย วันนี้กลับเอ่ยขึ้นมาว่าอยากใส่เสื้อคลุมของเขาหรือ ช่างน่าสนใจเซียวอวี้เหิงพยักหน้าเล็กน้อยไม่ได้เอ่ยคำใดเพียงถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ของตนเองออกแล้วสวมให้นางอย่างลวก ๆ ไม่ได้ใส่ใจนักขณะนั้นขันทีอาวุโสผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสำรวมก่อนจะหยุดเบื้องหน้า เซียวอวี้เหิงแล้วโค้งกายต่ำคารวะอย่างนอบน้อมเอ่ยขึ้นด้วยน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5นอนด้วย
ตอนที่5นอนด้วยในงานล่าสัตว์ประจำปี ลานกว้างกลางหุบเขาหลวงถูกจัดตกแต่งอย่างโอ่อ่า ธงหลากสีโบกสะบัดรับสายลมฤดูใบไม้ร่วง เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างนั่งเรียงรายอยู่ใต้กันสาด สนทนาและจิบชากันอย่างคึกคัก เสียงหัวเราะแผ่วเบา ประสานเสียงเครื่องดนตรี สร้างบรรยากาศครึกครื้นทั่วทั้งลานไม่นานนัก เสียงฝีเท้าม้าศึกก็ดังสะเทือนขึ้นจากด้านนอก ก่อนม้าหลายตัวตะควบเข้ามาภายในลานอย่างสง่างาม ฝุ่นดินฟุ้งกระจายตามแรงกีบม้า ร่างบุรุษหลังม้าล้วนเปี่ยมด้วยความองอาจภายใต้กันสาดนั้น เสิ่นเหยียนหลัวที่นั่งอยู่ก็พลันเบิกตากว้าง เมื่อสายตาเห็นร่างสูงของ เซียวอวี้เหิง นางรีบลุกขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล เพราะนางรู้ดีการแข่งขันครั้งนี้หาใช่เพียงการล่าสัตว์ธรรมดา หากเป็นกับดักที่องค์ชายสามวางไว้เพื่อทำร้ายเขานางรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปยังกลางลาน ในขณะที่เซียวอวี้เหิงควบม้ามาหยุดลงอย่างมั่นคง เมื่อเขากระโดดลงจากหลังม้าได้สำเร็จ ร่างบางของเสิ่นเหยียนหลัวก็เข้ามาถึงตัวเขาแล้ว“องค์ชาย ท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่”น้ำเสียงนั้นอ่อนแรง แฝงความร้อนรนอย่างชัดเจน เซียวอวี้เหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยฉายชัดผ่านแวว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6
“ไปกัน”อารั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังมองตามนางด้วยความงุนงงพร้อมเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ“ไปไหนเจ้าค่ะ”“ไปหา เซียวอวี้เหิง”แม้อารั่วจะพยักหน้ารับแต่แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงต่อเหตุการที่เกิดขึ้น คุณหนที่เคยเอาแต่เรียกหา องค์ชายสามบัดนี้กลับเอาแต่สนใจ องค์ชายใหญ่…ภายในกระโจมใหญ่ที่เงียบสงบของ องค์ชายใหญ่ เซียวอวี้เหิง เขาก้าวเข้ามาข้างเตียงนอนก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างคล่องแคล่วขณะนั้นเสียงฝีเท้าหนักแน่นของของตงมู่ก็ดังเข้ามาพร้อมกับเงาร่างในชุดองครักษ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า เซียวอวี้เหิง เขาโค้งกายต่ำประสานมือแน่นอย่างนอบน้อม“องค์ชาย”เซียวอวี้เหิงที่เพิ่งวางเสื้อคลุมตัวนอกเสร็จก็หันมาตามเสียงนั้นก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“สืบได้หรือยัง”ตงมู่ไม่ได้เอ่ยเพียงพยักหน้าให้หนึ่งครั้งแล้วล้วงหยิบกระดาษในอกเสื้อให้เขาเซียวอวี้เหิงรับมาก่อนจะเปิดดูเพียงครู่ ทันใดนั้นเสียงด้านนอกก็ดังขึ้นแทรก“เข้าไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”เสียงขององครักษ์ประจำกระโจมยังไม่ทันจาง ร่างบางของเสิ่นเหยียนหลัวก็พุ่งเข้ามาอย่างไม่สนใจคำห้าม นางหยุดยืนตรงหน้าเซียวอวี้เหิง สีหน้า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7เสียสละ
ตอนที่7เสียสละคุกหลวงภายในคุกหลวง ความเย็นชื้นเย็นเกาะอยู่ตามผนังหิน กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคลุ้งอยู่ในอากาศ เงาเปลวไฟจากคบเพลิงไหววูบวาบ ราวกับกำลังหายใจ ทำให้ห้องทั้งห้องดูคับแคบและอึดอัดยิ่งนักเสิ่นเหยียนหลัวก้าวเข้ามาช้า ๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังก้องเบา ๆ นางหยุดยืนเบื้องหน้า เซียวอวี้เหิง ร่างสูงของเขาถูกตรึงไว้กับเสาหิน ข้อมือทั้งสองถูกมัดแน่น เชือกชุ่มไปด้วยเลือด แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแส้ที่ฉีกเนื้อจนเห็นเลือดสดไหลซึม อาภรณ์ขาดวิ่นแนบติดร่างอย่างนาเวทนานางหยุดยืนมองเขานิ่ง ๆ สีหน้าสงบนิ่งอย่างอ่านไม่อ่านออกบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวเข้ามา ยกถังน้ำขึ้นก่อนสาดลงใส่ร่างเขาอย่างแรงน้ำเย็นกระแทกบาดแผล เสียงลมหายใจสะดุดหลุดออกมาจากลำคอเขา ร่างที่หมดแรงกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่ศีรษะจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่พร่ามัวจับภาพนางได้ในที่สุดแววตานั้นไม่ใช่ความแค้น แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงนาง เสียงแหบแห้งแทบแตกดังออกมา“เหลียนหลัว… เจ้า… ปลอดภัยดีใช่หรือไม่…”คำถามนั้นเบาราวลมหายใจสุดท้าย แต่กลับหนักอึ้งในอากาศเสิ่นเหยียนหลัวมองสภาพของเขา ดวงตาฉายแววร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8 มือสังหาร
ตอนที่ 8มือสังหารขบวนเสด็จกลับวังเคลื่อนตัวผ่านเส้นทางคดเคี้ยวกลางป่าทึบ แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องสอดเรือนยอดไม้ลงมาเป็นลำ เงาม้าศึกและทหารยาวเหยียดทอดไปตามพื้นดินเซียวอวี้เหิงนั่งอยู่หลังม้า สีหน้าสงบนิ่ง แววตาคมกริบกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ตงมู่ควบม้าเคียงข้างไม่ห่าง มือใหญ่ของเซียวอวี้เหิงเลื่อนลงไปกำดาบของตนเองแน่นเมื่อ บรรยากาศในป่านั้นดูสงบเกินไป สงบจนผิดปกติทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศดัง ฟิ้ว!ลูกธนูพุ่งออกมาจากพงไม้ด้านข้างอย่างรวดเร็ว“ระวังพ่ะย่ะค่ะ!”“คุ้มกันฝ่าบาท!”“มีมือสังหาร!”“คุ้มกันฝ่าบาท!”เสียงตะโกนของเหล่าทหารองครักษ์ประจำพระองค์ดังลั่น ขณะเดียวกันธนูดอกแล้วดอกเล่าก็พุ่งตามมา ฝนลูกศรสาดใส่ขบวนอย่างไม่ทันตั้งตัว ทหารบางส่วนล้มลง เสียงร้องเจ็บปวดดังระงม ม้าศึกแตกตื่น ขบวนเริ่มโกลาหลทันทีที่สิ้นสุดลูกศร เหล่ามือสังหารที่แฝงตัวอยู่ก็พุ่งตัวออกจากที่ซ่อนในเงาไม้ มือกำดาบแน่นพุ่งเข้าปะทะกับทหารทันทีเซียวอวี้เหิงชักดาบออกจากฝักในพริบตา สายตาเย็นเยียบไร้ความลังเล เขาควบม้าพุ่งไปยังมือสังหาร ก่อนจะหันมาเอ่ยขึ้นกับตงมู่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ตงมู่รีบไปคุ้มกันฝ่าบาท”“พ่ะ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9
“องค์ชาย! ไม่นะ!”เสียงร้องของนางขาดห้วง ขณะที่ร่างเขาร่วงลงสู่เหวลึก สายตายังคงจับจ้องภาพนางที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ท้องฟ้าและหน้าผาหมุนวนในสายตาแล้วเงาร่างนางหนึ่งก็ดิ่งตามลงมาเสิ่นเหยียนหลัวกระโดดลงจากหน้าผาโดยไม่ลังเล อาภรณ์สีอ่อนของนางพลิ้วสะบัดกลางอากาศราวปีกที่แตกสลาย เซียวอวี้เหิงมองนางด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าสตรีที่เกลียดเขาถึงเพียงนี้เหตุใดจึงกระโดดตามเขาลงมาได้เพียงพริบตาร่างของทั้งสองก็แนบชิดกันกลางอากาศ เสิ่นเหยียนหลัวยกมือโอบกอดเขาไว้แน่นเอ่ยด้วยถ้อยคำแผ่วเบา“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันมาช่วยพระองค์แล้ว”คำพูดของนางซึมลึกเข้าไปในหัวใจเย็นชาของเขาจนเขารับรู้ถึงความอบอุ่นที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาเซียวอวี้เหิงได้สติในห้วงเสี้ยวลมหายใจที่ลมคำรามผ่านหู มือใหญ่คว้าร่างของเสิ่นเหยียนหลัวเข้ามาแนบอกแน่น อีกมือหนึ่งชักอาวุธสั้นออกจากเอวออกมาโดยไม่ลังเล ก่อนจะเหวี่ยงมันขึ้นไปเหนือศีรษะโลหะกระแทกเข้ากับซอกหินดัง เคร้ง ปลายคมฝังแน่น เส้นแรงกระชากสะท้านผ่านแขนของเขา ร่างทั้งสองที่กำลังร่วงหล่นพลันชะงัก ก่อนจะแกล่วงไกวกลางอากาศอย่างหวุดหวิดแรงเหวี่ยงทำให้ เสิ่นเหยียนหลัวครางแผ่ว ใบหน้าซ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status