ภารกิจพลิกชะตารักทรราช

ตอนที่ 1 ทรราชวังหลวงสายลมเย็นพัดโชยกลิ่นคาวเลือดคะคลุ้งทั่วทุกทิศในวังหลวงที่กว้างใหญ่ เต็มไปด้วยศพทหารและขันทีรวมถึงนางกำนัลและขุนนางที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ภายในตำหนักของ องค์รัชทายาท เซียวจิ่งเหยียน บุตรชายองค์รองของฮ่องเต้ องค์ปัจจุบันที่เพิ่งสิ้นพระชนไปเมื่อไม่นานมานี้ด้วยโรคตรอมใจบรรยากาศภายในตำหนักเงียบงันราวกับไร้ลมหายใจ กลิ่นยาขมคละคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นเลือดจาง ๆ องค์รัชทายาทนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ผิวหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาราวจะขาดหายไปได้ทุกเมื่อเสิ่นเหยียนหลัวนั่งอยู่ข้างเตียง ร่างบางสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาคู่งามแดงก่ำ นางจ้องมองญาติผู้พี่ด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ ยาพิษที่นางป้อนลงไปด้วยมือตนเองยังคงแผดเผาไหม้จิตใจไม่หยุดหย่อน มือเรียวกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ริมฝีปากซีดสั่นระริกคล้ายอยากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมาเซียวเฉิงอวี่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขาเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อมือใหญ่เปิดกล่องไม้ออก แล้วตราประทับของฮ่องเต้ก็ส่องประกายออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นสิ่งนั้น เขาค่อย เปลี่ยนจากรอยยิ้มเปลี่ยนเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความปิ

ตอนที่ 3 ย้อนเวลาเสิ่นเหยียนหลัวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าความรู้สึกไร้น้ำหนักโอบล้อมร่างกาย นางไม่อาจรับรู้ได้ว่าตนล่องลอยอยู่ ณ แห่งหนใด เบื้องหน้ามีเพียงความมืดมิดไร้ขอบเขต ราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนหายไปแล้วนางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างลังเล ฝีเท้าเบาราวไม่ได้สัมผัสพื้น เดินไปได้เพียงครู่เดียว แสงสีขาวเลือนรางก็เริ่มปรากฏขึ้นไกลลิบท่ามกลางความว่างเปล่านั้น“เสิ่นเหยียนหลัว”เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่คุ้นเคย และไม่อาจระบุทิศทางได้ ราวกับดังมาจากทุกสารทิศ นางชะงักฝีเท้า หัวใจสั่นไหว พยายามกวาดสายตามองหาเจ้าของเสียง แต่ยังไม่ทันจะตั้งตัว แสงสีขาวนั้นก็พลันสว่างจ้า แผดกล้าจนแสบตา นางยกมือขึ้นบังไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อดวงตาค่อย ๆ ปรับแสงได้ นางจึงลดมือลงภาพตรงหน้าทำให้นางแทบทรุด เซียวอวี้เหิงยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหล ดาบในมือกำแน่น ใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาจนไร้ความเป็นมนุษย์ ร่างของเหล่านางกำนัลและขันทีล้มลงรอบกาย เสียงกรีดร้องและความตื่นตระหนกดังระงม ก่อนทุกอย่างจะเงียบงันลงภายใต้คมดาบนั้นภาพนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยอีกภาพหนึ่งท้องพระโรงอันโอ่อ่ากลับกลายเป็นแดนประหา

ตอนที่5นอนด้วยในงานล่าสัตว์ประจำปี ลานกว้างกลางหุบเขาหลวงถูกจัดตกแต่งอย่างโอ่อ่า ธงหลากสีโบกสะบัดรับสายลมฤดูใบไม้ร่วง เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างนั่งเรียงรายอยู่ใต้กันสาด สนทนาและจิบชากันอย่างคึกคัก เสียงหัวเราะแผ่วเบา ประสานเสียงเครื่องดนตรี สร้างบรรยากาศครึกครื้นทั่วทั้งลานไม่นานนัก เสียงฝีเท้าม้าศึกก็ดังสะเทือนขึ้นจากด้านนอก ก่อนม้าหลายตัวตะควบเข้ามาภายในลานอย่างสง่างาม ฝุ่นดินฟุ้งกระจายตามแรงกีบม้า ร่างบุรุษหลังม้าล้วนเปี่ยมด้วยความองอาจภายใต้กันสาดนั้น เสิ่นเหยียนหลัวที่นั่งอยู่ก็พลันเบิกตากว้าง เมื่อสายตาเห็นร่างสูงของ เซียวอวี้เหิง นางรีบลุกขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล เพราะนางรู้ดีการแข่งขันครั้งนี้หาใช่เพียงการล่าสัตว์ธรรมดา หากเป็นกับดักที่องค์ชายสามวางไว้เพื่อทำร้ายเขานางรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปยังกลางลาน ในขณะที่เซียวอวี้เหิงควบม้ามาหยุดลงอย่างมั่นคง เมื่อเขากระโดดลงจากหลังม้าได้สำเร็จ ร่างบางของเสิ่นเหยียนหลัวก็เข้ามาถึงตัวเขาแล้ว“องค์ชาย ท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่”น้ำเสียงนั้นอ่อนแรง แฝงความร้อนรนอย่างชัดเจน เซียวอวี้เหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยฉายชัดผ่านแวว

ตอนที่7เสียสละคุกหลวงภายในคุกหลวง ความเย็นชื้นเย็นเกาะอยู่ตามผนังหิน กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคลุ้งอยู่ในอากาศ เงาเปลวไฟจากคบเพลิงไหววูบวาบ ราวกับกำลังหายใจ ทำให้ห้องทั้งห้องดูคับแคบและอึดอัดยิ่งนักเสิ่นเหยียนหลัวก้าวเข้ามาช้า ๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังก้องเบา ๆ นางหยุดยืนเบื้องหน้า เซียวอวี้เหิง ร่างสูงของเขาถูกตรึงไว้กับเสาหิน ข้อมือทั้งสองถูกมัดแน่น เชือกชุ่มไปด้วยเลือด แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแส้ที่ฉีกเนื้อจนเห็นเลือดสดไหลซึม อาภรณ์ขาดวิ่นแนบติดร่างอย่างนาเวทนานางหยุดยืนมองเขานิ่ง ๆ สีหน้าสงบนิ่งอย่างอ่านไม่อ่านออกบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวเข้ามา ยกถังน้ำขึ้นก่อนสาดลงใส่ร่างเขาอย่างแรงน้ำเย็นกระแทกบาดแผล เสียงลมหายใจสะดุดหลุดออกมาจากลำคอเขา ร่างที่หมดแรงกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่ศีรษะจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่พร่ามัวจับภาพนางได้ในที่สุดแววตานั้นไม่ใช่ความแค้น แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงนาง เสียงแหบแห้งแทบแตกดังออกมา“เหลียนหลัว… เจ้า… ปลอดภัยดีใช่หรือไม่…”คำถามนั้นเบาราวลมหายใจสุดท้าย แต่กลับหนักอึ้งในอากาศเสิ่นเหยียนหลัวมองสภาพของเขา ดวงตาฉายแววร

“องค์ชาย! ไม่นะ!”เสียงร้องของนางขาดห้วง ขณะที่ร่างเขาร่วงลงสู่เหวลึก สายตายังคงจับจ้องภาพนางที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ท้องฟ้าและหน้าผาหมุนวนในสายตาแล้วเงาร่างนางหนึ่งก็ดิ่งตามลงมาเสิ่นเหยียนหลัวกระโดดลงจากหน้าผาโดยไม่ลังเล อาภรณ์สีอ่อนของนางพลิ้วสะบัดกลางอากาศราวปีกที่แตกสลาย เซียวอวี้เหิงมองนางด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าสตรีที่เกลียดเขาถึงเพียงนี้เหตุใดจึงกระโดดตามเขาลงมาได้เพียงพริบตาร่างของทั้งสองก็แนบชิดกันกลางอากาศ เสิ่นเหยียนหลัวยกมือโอบกอดเขาไว้แน่นเอ่ยด้วยถ้อยคำแผ่วเบา“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันมาช่วยพระองค์แล้ว”คำพูดของนางซึมลึกเข้าไปในหัวใจเย็นชาของเขาจนเขารับรู้ถึงความอบอุ่นที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาเซียวอวี้เหิงได้สติในห้วงเสี้ยวลมหายใจที่ลมคำรามผ่านหู มือใหญ่คว้าร่างของเสิ่นเหยียนหลัวเข้ามาแนบอกแน่น อีกมือหนึ่งชักอาวุธสั้นออกจากเอวออกมาโดยไม่ลังเล ก่อนจะเหวี่ยงมันขึ้นไปเหนือศีรษะโลหะกระแทกเข้ากับซอกหินดัง เคร้ง ปลายคมฝังแน่น เส้นแรงกระชากสะท้านผ่านแขนของเขา ร่างทั้งสองที่กำลังร่วงหล่นพลันชะงัก ก่อนจะแกล่วงไกวกลางอากาศอย่างหวุดหวิดแรงเหวี่ยงทำให้ เสิ่นเหยียนหลัวครางแผ่ว ใบหน้าซ