3

“พี่ส้มก็เป็นหลานป้าองุ่นเหมือนกัน ถ้าคุณเห็นแก่ป้าฉันจริงก็ไม่น่าจะทำให้หลานสาวของป้าเสียใจเลย”

“ใครเสียใจ? ส้มหวานเหรอ”

แววตาหยอกล้อหายวับไป ท่าทีเขาจริงจังขึ้นเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าคลิปนี้อาจมีคนเสียใจหรือเข้าใจผิด แต่มนิษาส่ายหน้า

“เปล่า พี่ส้มไม่ใช่คนงี่เง่าอะไรแบบนั้น แต่ฉันเองที่อยากรู้ ไม่ใช่เพราะฉันชอบคุณจนอยากได้มาเป็นพี่ชายอีกคนหรอกนะ แต่เพราะฉันไม่ชอบคุณมาก ๆ ต่างหาก ก็เลยอยากให้คุณยอมรับตรง ๆ ว่าคุณคบผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ส้มอยู่...คุณมีแฟนอยู่แล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่ครับ พี่โสดล้านเปอร์เซ็นต์ ส่วนเพื่อนผู้หญิงในคลิป ก็เพื่อนกันจริง ๆ เพื่อนสนิทมาก ๆ ด้วย”

“สนิทถึงขั้นถูกเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้นเลยหรือไง”

“อืม ใช่”

ธีทัตไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เขาสบสายตากลมโตของ มนิษาก่อนเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“บางทีพี่กับเพื่อนก็ไม่ทันได้ระวังตัว ถ้ามะนาวไม่ชอบ คราวหน้าพี่จะระวังให้มากกว่านี้ก็แล้วกัน”

“นาวจะชอบหรือไม่ชอบไม่ได้เกี่ยวอะไรสักหน่อย”

“เกี่ยวสิ พี่ยังอยากเข้านอกออกในบ้านของมะนาวกับป้าองุ่นอยู่ ถ้าทำให้มะนาวเกลียดขี้หน้าก็คงไม่ดีเท่าไร”

หญิงสาวฮึดฮัด ทำไมน้ำเสียงของธีทัตถึงฟังดูใจเย็นจนน่าหงุดหงิดพิกล

“ถ้าฉันบอกว่าไม่อยากให้คุณไปมาหาสู่กับพี่ส้มอีกคุณจะว่ายังไง พี่ส้มเป็นคนดีมาก ดีที่สุด แถมยังเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่เหมาะกับผู้ชายเจ้าชู้รอบจัดอย่างคุณหรอกนะคุณธีทัต”

“พี่ว่ามะนาวก็ชมพี่เกินไป”

ธีทัตอดยวนไม่ได้

“พี่ยอมรับก็ได้ว่าพี่กับส้มหวานอาจจะแตกต่างกันมาก ใครเห็นก็คงคิดว่าพี่ไม่เหมาะกับส้ม ถ้าอย่างนั้นในความคิดของมะนาว พี่ต้องเหมาะกับสาว ๆ แบบไหนดีล่ะ แบบมะนาวพอได้ไหม”

“กรี๊ด อี๋ อย่ามาพูดจาแบบนี้นะ อย่างคุณน่ะเห็นแค่เงาก็รู้แล้วว่าเจ้าชู้แน่ ๆ แต่คุณจะไปทำนิสัยแบบนี้กับใครก็เรื่องของคุณ แต่ต้องไม่ใช่กับพี่สาวของฉัน ฉันไม่อยากให้พี่ส้มต้องทุกข์ทรมานกับชีวิตแต่งงาน คุณเข้าใจใช่ไหม”

“แล้วทำไมมะนาวถึงคิดว่าพี่สาวจะไม่มีความสุขถ้าแต่งงานกับพี่ล่ะครับ”

“มันก็เห็นเห็นกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ฉันมั่นใจนะว่าคุณน่ะต่อให้แต่งงานแล้วก็คงจะหยุดหว่านเสน่ห์ไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นคุณอย่าทำร้ายชีวิตพี่สาวฉันด้วยการแต่งงานกับพี่เลยนะฉันขอร้อง”

ธีทัตส่ายหน้า

“พูดจาใจร้ายกับพี่จังเลยนะ พี่ธีมั่นใจว่าเราสองคนแทบไม่เคยได้พูดคุยกัน แต่ทำไมมะนาวถึงตัดสินว่าพี่ธีแย่ถึงขนาดนั้น”

“นาว...ฉันก็ไม่ได้กล่าวหาคุณลอย ๆ นี่ แต่ฉันมีหลักฐานอย่างเช่นคลิปในโทรศัพท์นี้ไง อีกอย่างนะไลฟ์สไตล์ของหนุ่มสังคมคนดังอย่างคุณน่ะมันก็ไม่ใช่ความลับอะไรไม่ใช่หรือ แต่คุณจะใช้ชีวิตยังไงฉันไม่เคยสนใจเลยถ้าไม่เพราะป้าองุ่นพยายามจับคู่คุณให้กับพี่ส้ม”

“ก็แล้วทำไมไม่ให้ส้มหวานปฏิเสธเองล่ะครับ”

“พี่ส้มเป็นคนหัวอ่อนใจอ่อน ป้าองุ่นพูดอะไรพี่ก็ไม่เคยเถียง ไม่เคยขัดใจ แต่ถ้าคุณจะกรุณาเป็นฝ่ายปฏิเสธเสียเอง มันก็คงจะง่ายกว่าเพราะจะว่าไปคนเท่ ๆ คูล ๆ อย่างคุณก็คงไม่ยอมให้ใครบังคับคลุมถุงชนหรอก จริงไหม”

มนิษากัดฟันชมเขา เผื่อว่าธีทัตจะตกหลุมพราง

“อืม...ที่มะนาวพูดมาก็ฟังดูมีเหตุผลนะ”

ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ แกล้งกอดอก ลูบคาง สีหน้าครุ่นคิด

“เอาไว้พี่จะลองเก็บไปคิดดูแล้วกันว่าจะเอายังไง เพราะว่าแม่ของพี่กับน้าองุ่นเขาสนิทกันมาก แล้วเขาทั้งคู่ก็หวังไว้เยอะ พี่ธีไม่อยากให้ผู้ใหญ่ผิดหวัง เอาไว้จะลองคิดดูว่ามีหนทางอะไรที่ละมุนละม่อมแล้วดีต่อทั้งสองฝ่าย...”

“คุณพูดจริงนะ”

มนิษามองอย่างคลางแคลง เธอเตรียมตัวมาโต้เถียงเต็มที่ ไม่คิดว่าเขาจะยอมง่าย ๆ แบบนี้

“จริงสิ จริงที่บอกว่าจะกลับไปคิดดูก่อน ยังไม่ได้รับปากอะไร เอาล่ะ สรุปว่าเรื่องนี้จบแล้วนะ นี่ก็กำลังจะเที่ยง มะนาวมีนัดหรือยัง พี่จะออกไปหาอะไรกินอยู่พอดี ไปกินอะไรด้วยกันไหม”

มนิษานิ่งไปนิดก่อนจะเบ้ปาก

“เชิญตามสบายเถอะ ฉันหวังว่าคงจะไม่ได้พบคุณอีกนะคะ ขอบคุณมาก”

พูดจบก็เดินฉับ ๆ ตัดสนามหญ้าออกไป

ธีทัตมองส่งด้วยสายตาพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ

มนิษาพูดถูกอย่างหนึ่ง นั่นคือเขากับพี่สาวของเธอแทบจะยังไม่รู้จักกัน แม้ว่าแม่ของเขากับป้าของสองสาวจะสนิทกันมาเกือบทั้งชีวิต แต่แม่ก็ส่งธีทัตไปเรียนต่อเมืองนอกตอนอยู่ชั้นไฮสกูล เมื่อกลับมาเรียนมหาวิทยาลัยที่ไทยเขาก็ขลุกอยู่แต่กับกลุ่มเพื่อน จึงไม่ได้สนิทชิดใกล้กับสริดาและมนิษา หากสองสาวจะรู้สึกต่อเขาเสมือนคนแปลกหน้าก็ไม่แปลกอะไร

แต่การที่คนเป็นน้องสาวออกตัวแรงแสดงอาการต่อต้านอย่างเต็มตัวแบบนี้ ทำให้ธีทัตนึกสนุกและอยากกวนประสาทเธอขึ้นมาเสียเฉย ๆ

ครั้งแรก ๆ เขาแวะเวียนไปทักทายสริดาด้วยมารยาทเพราะไม่อยากขัดใจแม่และเกรงใจน้าองุ่น

ครั้งต่อ ๆ มาเขาแวะไปด้วยความเต็มใจเพราะคนงานแทบทุกคนในบ้านนั้นคุยสนุกและสริดาก็เป็นคนน่ารัก จิตใจดี เป็นเหมือนน้องสาวที่เขาไม่เคยมีแต่ฝันอยากมีมาโดยตลอด แปลกที่เขาก็สัมผัสได้เช่นกันว่าสริดาก็รู้สึกกับเขาเหมือนเป็นพี่ชาย ธีทัตจึงสะดวกใจที่จะได้แวะไปบ้านนั้นตามสมควร แต่มนิษากลับคอยแต่จะจ้องเขาด้วยตากลมที่ลุกวาบ ๆ เหมือนอยากสิงร่างแล้วแหกตับเขาอยู่ตลอดเวลา...

น่าสงสารเจ้ามะนาวต้นเล็กเสียเหลือเกิน อุตส่าห์มาถึงนี่เพราะอยากกีดกันเขาออกจากชีวิตของพี่สาวตัวเอง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าผลลัพธ์ที่ออกมาจะไปในทางตรงข้ามโดยสิ้นเชิง