เข้าสู่ระบบ“ไม่มีทาง…” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่แน่วแน่ “ลันเลือกพี่มินแล้ว และจะเลือกทุกวันจากนี้ไป” ไม่มีถ้อยคำใดหวือหวา ไม่มีคำสาบานยืดยาว มีเพียงการสวมแหวนที่เรียบง่ายเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง มีสายตาที่สื่อสารแทนทุกอย่างว่า ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ปล่อยมือเธอ’ เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย เฟรโด้หัวเรา
“ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาในวันนี้…” เสียงของเขานิ่ง เรียบ แต่หนักแน่นจนเงียบทั้งห้อง “นี่จะเป็นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงที่ผมเชื่อว่าทุกคนที่นี่…และทุกคนในประเทศนี้ควรได้รับ” เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อย ๆ แววตาหลายคู่มีน้ำตา พ่อแม่ของเด็ก ๆ ที่ได้รับทุนจากมูลนิธิต่างลุกขึ้นปรบมือด้วยความจริงใจจนเสี
“คุณตา! คุณตาขา!” เสียงของแมร์รี่ในชุดเดรสสีขาววิ่งเข้ามา ผมสีน้ำตาลหยิกเป็นลอนสวยสะบัดไปตามแรงวิ่ง ตุ๊กตากระต่ายสีชมพูในอ้อมแขนกระเด้งดึ๋งดั๋งตามจังหวะฝีเท้าไร้เดียงสา ดอนหัวเราะแผ่ว ๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู “มาแล้วเหรอ คนเก่งของตา…” แมร์รี่ยิ้มแฉ่งก่อนจะกระโดดขึ้นไปกอดดอนไ
Chapter 42 บรรยากาศภายในตึกสูงของห้องประชุมลับชั้นบนสุด เงียบสงบกว่าทุกวันแต่ภายใต้ความนิ่งสงบมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันราวกับระลอกคลื่นคลื่นใต้น้ำที่ไม่มีใครมองเห็น ประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างช้า ๆ เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นดังแผ่วเบา คามินในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมแววตาเรียบนิ่งไร้อารมณ์
“ฉันเชื่อใจแก” “ว่าแกจะสามารถยืนได้โดยไม่มีใครล้มแกได้อีก”คามินรับปืนมาเงียบ ๆ มาเงียบ ๆ ปลายนิ้วลูบผ่านตัวปืนช้า ๆ ราวกับสัมผัสถึงน้ำหนักของมัน ไม่ใช่แค่น้ำหนักของโลหะแต่คือน้ำหนักของชีวิต เลือดและบาปทั้งหมดที่หล่อหลอมเขามา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา ริมฝีปากขยับช้า ๆ “…ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มต่ำเบา แต
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากสถานที่ประชุมช้า ๆ เสียงเคริ่งยนต์แผ่วเบา ภายในรถเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของแต่ละคน คามินนั่งพิงเบาะด้านหลัง ดวงตาไร้แววทอดมองออกไปยังแสงไฟถนนที่ไหลผ่านอย่างเนิบช้า มือข้างหนึ่งวางอยู่บนต้นขา มือที่เพิ่งปลิดชีวิตใครบางคนไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน อลันนั่งอยู่ข้าง ๆ นทีนั
Chapter 34 “AB-…” เขาพึมพำเบา ๆ ภาพเก่าไหลเข้าหัวอย่างไม่ตั้งใจ ใบกรอกสุขภาพตอนที่เขาไม่สบาย ช่องกรุ๊ปเลือดของเขาเป็น AB- เขาไม่เคยคิดเลยว่าการมีกรุ๊ปเลือดที่หายากจะกลายเป็นเลือดสำคัญที่สุดในชีวิตของเขาในวันนี้ คามินก้าวเท้าโดยไม่รู้ตัวฝ่าประตูเข้าไปในห้องฉุกเฉินต่อหน้าทุกสายตา เสียงหมอเงียบลงทันที
Chapter 32 หลังมื้อเย็นอิ่มหนำ เฟรโด้ก็หลับปุ๋ยไปแล้ว บ้านพักริมทะเลกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้งเหลือเพียงเสียงคลื่นซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอจากเบื้องล่าง คามินกับอลันเดินออกมานั่งที่ระเบียงไม้หน้าบ้าน ห้องที่เปิดรับลมทะเลถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟอุ่นจากโคมแขวน ผ้าม่านปลิวไหวเบา ๆ เมื่อสายลมพัดผ่าน ชายหนุ่
บ้านริมหาด รถสีดำคันหรูแล่นเข้าจอดใต้ร่มไม้ริมชายหาดส่วนตัวที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนัก แสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมากระทบกับพื้นทรายสะอาด สายลมทะเลพัดเบา ๆ พาเอากลิ่นเค็มของคลื่นและเสียงน้ำกระทบฝั่งมาแตะหูอย่างแผ่วเบา คามินลงจากรถก่อนยกกระเป๋าสัมภาระทั้งหมดลงจากท้ายรถด้วยท่าทีเรียบนิ่งแต่ด
“…รู้ทันอีกแล้วละสิ” คามินเอ่ยเสียงต่ำ เพียงแค่ขยับมุมปากเล็กน้อย อลันยิ้ม ไม่ตอบ หันกลับไปลูบหัวเฟรโด้เบา ๆ โต๊ะใต้แสงไฟในร้านไอศกรีมหรูเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นเงียบสงบแต่ไม่ว่างเปล่าราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเติบโตอย่างช้า ๆ และมั่นคงยามเย็นผ่านไปอย่างสงบ รถหรูแล่นมาช้า ๆ จอดสนิทที่หน้าบ้านเ







