ยั่วรัก คุณหมอวายร้าย

“ดื่มอะไรสั่งกันเลยนะ วันนี้ผมเลี้ยงเอง เดี๋ยวเพื่อนผมตามมาสมทบอีกคนนะ ไปนั่งโต๊ะใหญ่หน่อยไหม” ชยกรยิ้มแล้วชี้ไปยังชุดโซฟาชุดใหญ่สำหรับหลายคน“ได้เลยค่ะ แล้วแต่เจ้ามือเลยค่ะ” พศินร้องวี้ดว้ายชอบใจชมพูแพรเบะปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่เธอจะโดนคนตัวสูงโอบเอวจนแทบจะปลิวให้เดินตามเขาไปยังชุดโซฟาเมื่อมาถึงโซฟาชุดใหญ่ ทั้งสี่คนก็ทยอยนั่งลงพร้อมกับที่พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามารับออเดอร์“ลงบัญชีฉันไว้” ชายหนุ่มสั่งลูกน้องเสียงเรียบนิ่งจนแม้แต่ชมพูแพรยังหันไปมองด้วยความแปลกใจหลังจากที่สั่งเครื่องดื่มและอาหารทานเล่นกันเสร็จเรียบร้อย พนักงานก็เดินออกไป พศินนั่งเหล่หนุ่มๆ ตาวาว ปรางค์วลัยถึงกับหัวเราะเพื่อน“ไม่เคยเห็นพี่หนึ่งเสียงดุแบบนั้น” ชมพูแพรพูดกับเขาด้วยความแปลกใจ“คนละบริบทไง เป็นหมอก็ต้องอีกแบบไหมล่ะ ถ้าดุ คนไข้ก็จะกลัว การรักษาหรือสอบถามอาการก็จะยาก แต่ถ้าอยู่ในบริบทเจ้านายจะใจดีนุ่มนวลแบบตอนเป็นหมอมากก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นลูกน้องจะไม่เกรงใจ” ชยกรอธิบายให้หญิงสาวฟัง พร้อมกับดึงให้หญิงสาวขยับเข้ามานั่งข้างๆ วางแขนพาดบนไหล่บอบบางแสดงความเป็นเจ้าของ“โอ๊ย คุณหมอขา ยัยชมพูไม่หายหรอกค่ะ ไม่น่าจ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ปรางค์วลัยก็เปิดประตูเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจเมฆาเลยแม้แต่นิดเดียว ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะเปิดประตูบ้านของตัวเองแล้วเอารถเข้าไปจอด ก่อนจะปิดล็อกประตูบ้านแล้วเตรียมตัวจะเข้าบ้าน แต่เมื่อประตูกำลังจะถูกเปิดก็ต้องชะงักเท้า เมื่อได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากทางบ้านของสาวน้อยที่เพิ่งเข้าไปในบ้านเมื่อสักครู่“หมอเมฆ แม่เป็นอะไรไม่รู้ เข้ามาดูหน่อยเร็ว!!!”ปรางค์วลัยที่กลับมาถึงก็ขึ้นไปบนบ้านแล้วเข้าไปในห้องของมารดา เหมือนเช่นทุกวัน แต่เมื่อเข้าไปก็เห็นว่ามารดานอนกองอยู่กับพื้นห้องจึงรีบวิ่งออกมาตามเมฆาให้เข้ามาดูเมฆาได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจประตูที่ไม่ได้ปิดเลยสักนิด ชายหนุ่มเปิดเข้าไปในบ้านของปรางค์วลัยด้วยความคุ้นเคย สายตาคมกวาดมองไปทั่ว เมื่อไม่เห็นร่างของหญิงเจ้าของบ้านผู้ใจดีก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบน เขาตรงเข้าไปยังห้องที่ยังเปิดประตูค้างเอาไว้อยู่ตามสัญชาติญาณ“น้าปริม ได้ยินผมไหมครับ”“เมฆเหรอลูก”“ครับ น้าล้มไหมครับ ศีรษะกระแทกไหม”“น้ารู้สึกเหมือนน้าหายใจไม่ค่อยออก แล้วอยู่ๆก็วูบไปเลย”“เจ็บตรงไหนไหมครับ”“เจ็บศีรษะนิดหน่อย แต่น้าหายใจไม่ค่อยออก เหม

“ผลไม่ดีเหรอ”“ใช่ เจอก้อนที่ปอด”“ใหญ่ไหม”“ใหญ่ เราต้องส่องกล้องแล้วเอาเนื้อไปตรวจว่าเนื้อดีหรือเนื้อร้าย”“อืม เอาที่เห็นสมควรเลย”“น้าปริมมีประกันใช่ไหม”“มี ประกันหลายตัว กับใช้สิทธิ์ที่ทำงานตูนได้ ตูนบรรจุแล้ว”“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่จัดการให้”ปรางค์วลัยเดินกลับเข้าไปไปในห้องหลังจากเมฆาเดินออกไป เธอเลือกที่จะบอกมารดาถึงผลตรวจ MRI ซึ่งปริมเองก็ยอมรับและทำใจได้ หญิงสาวจึงสบายใจได้ในระดับหนึ่งแล้วก็เกิดปัญหาขึ้นอีกครั้ง เมื่อในช่วงเย็นปรางค์วลัยต้องกลับไปที่บ้านเพื่อไปเอาชุดทำงาน และถ้าเธอไปทำงาน ปริมจะไม่มีคนอยู่เฝ้า“เอาอย่างนี้ไหมครับ น้าปริมย้ายออกไปอยู่ห้องธรรมดาไหม พยาบาลจะได้เดินดูได้ตลอด” เมฆาบอกปริมกึ่งขอความเห็นจากปรางค์วลัย“ได้หมดจ้ะ น้าไม่มีปัญหา อีกอย่างเหลือแค่เก็บชิ้นเนื้อ น้าจะได้กลับบ้านแล้วนี่ อยู่ห้องธรรมดาก็ได้” ปริมไม่มีปัญหาอะไร“ก็ได้ค่ะ”“ไม่นานหรอกครับ หลังเก็บชิ้นเนื้อ เราจะรอดูอาการ 2-3 ชั่วโมง ถ้าไม่มีเลือดออกก็จะสามารถกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้เลยครับ” เมฆาอธิบายขั้นตอนคร่าวๆ“แต่พรุ่งนี้วันจันทร์ ตูนต้องไปทำงาน ใครจะอยู่กับแม่ล่ะ”“เดี๋ยวพอหมอเจ้าของไข้ให้

หลายวันต่อมา“พวกแกรอข้างล่างนะ”“เออ ไปเถอะ” ปรางค์วลัยโบกมือไล่เพื่อนแล้วลากพศินไปหาที่นั่งวันนี้ปรางค์วลัยกับพศินมากับชมพูแพรหลังจากเลิกงาน ตั้งใจว่าจะไปดื่มกันก่อนค่อยกลับบ้าน อีกไม่กี่วันผลตรวจของปริมจะออก หญิงสาวเครียดจนอยากจะลืมมันไปชั่วขณะ“แก ซื้อขนมกัน รองท้อง” หญิงสาวเอ่ยชวนเพื่อนสาวร่างชายพลางลูบท้องป้อยๆ“ไปๆ ฉันเห็นมีร้านโดนัทอยู่ตรงนั้น” พศินบอกตามประสาคนสายตายาวสองสาวพากันควงแขนไปเลือกขนม และระหว่างที่กำลังเลือกขนมอยู่ก็มีคุณหมอสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงพูดคุยที่เอ่ยถึงบุคคลหนึ่งที่ทำให้ทั้งสองคนต้องตั้งใจฟัง“อ้าว หมอแคท ลงเวรแล้วเหรอ”“ใช่ วันนี้หมอหนึ่งไม่มีเวรบ่าย ว่าจะขออาศัยรถกลับด้วย”“หมอแคทเอารถมาไม่ใช่เหรอ”“ก็ว่าจะบอกว่ารถสตาร์ทไม่ติด”“เออ ได้ข่าวว่าหมอหนึ่งพาแฟนมาโรงพยาบาลเหรอ จริงหรือเปล่า”“ลองเข้าไปถามแล้วล่ะ หมอหนึ่งบอกว่าแฟน แต่ก็แล้วไง ในเมื่อไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้ทำงานด้วยกัน เรามีโอกาสมากกว่า”“ฉันไม่ขอออกความเห็นก็แล้วกันนะ”พศินกับปรางค์วลัยรอจนหมอสาวเดินหายไปจึงเข้าไปสอบถามพนักงานก่อนจะส่งข้อความบอกชมพูแพรถึงสิ่งที่พวกเธอได้ยินกับ

“อ้าว เมฆ มาอยู่นี่ได้ไงล่ะลูก”“ผมลืมกุญแจไว้ที่วอร์ดครับ แล้ววันนี้เข้าดึก เลยไม่อยากกลับไปเอา”“อ้อ ตามสบายนะลูก”ปริมลงมาแต่เช้าก็เจอเมฆาที่เพิ่งออกมาจากห้องครัวและกำลังวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะ ปกติตอนเช้าเธอจะลงมาเตรียมอะไรง่ายๆ ให้ปรางค์วลัยก่อนไปทำงานอยู่แล้ว วันนี้เธอจึงลงมาเหมือนเช่นปกติไม่นานปรางค์วลัยก็ลงมาข้างล่าง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเมฆา อันที่จริงเธอลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนเขามานอนอยู่ที่บ้านของเธอ“.....เดี๋ยวสายๆ พี่เมฆขึ้นไปนอนบนห้องตูนก็ได้นะ จะได้นอนได้ ถ้าจะอาบน้ำผ้าเช็ดตัวผืนใหม่อยู่ในตู้เสื้อผ้า ตูนยังไม่เคยใช้” หญิงสาวบอกเมื่อเห็นว่าเขายังมีอาการสะลึมสะลืออยู่“อื้ม ขอบใจจ้ะ” เขายิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ“กินมื้อเช้าหน่อยนะตูน เมฆเขาอุตส่าห์ออกไปซื้อมาให้”“ค่ะ”หญิงสาววางกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนจะนั่งกินโจ๊กที่กำลังอุ่นๆ จนหมด แล้วรีบออกจากบ้านไป ถึงแม้เมฆาอาสาออกไปส่งก็ไม่ยอม“เขาเป็นแบบนี้แหละ ไม่ชอบขอความช่วยเหลือจากใคร” ปริมบอกเมื่อเห็นเมฆาทำท่าทางไม่เข้าใจ“อ้อ ครับ”“เมฆขึ้นไปนอนพักก็ได้นะลูก”“ครับ งั้นผมขอตัวนะครับ”เมฆารอจนปริมอนุญาตจึงหยิบโทรศัพท์แล้วเดินขึ้น