รัก หลงใหล ทรมาน

...ฉันเคาะประตูครั้งเดียวแล้วบิดลูกบิดด้วยความมั่นใจ ครั้งนี้ ไม่มีความลังเลเลย

"สวัสดีค่ะ คุณแมคคัลเลน นี่รายงานของคุณค่ะ" ฉันพูดพร้อมเอื้อมมือส่งไปให้

เขามองขึ้นมา สบตาฉันด้วยดวงตาสีฟ้าที่เหมือนเจาะทะลุเข้าไปในใจ

ตั้งสติไว้ โรบิน เขาไม่ใช่ของเธอนะ

"ได้ นั่งก่อนสิ"

เขากลับไปจ้องจอแล็ปท็อป

"รอแป๊บนึงนะ"

ฉันพยักหน้า ความคิดของฉันวนเวียนไปกับภาพของเขากับมิลลิเซนต์

ฉันขมวดคิ้ว

"เรียบร้อย" เขาพูดพร้อมปิดแล็ปท็อป เอามือจับต้นคอ หมุนหัวไปมา

"วางไว้บนโต๊ะได้เลย"

ฉันทำตาม แล้วลุกขึ้นทันที... เร็วเกินไปจนรีบเดินตรงไปที่ประตู

เขาเดินข้ามห้องมาทันเวลาพอดี จับแขนฉันไว้ก่อนที่ฉันจะออกไปได้

"จะรีบไปไหนล่ะ" เขาเปล่งเสียงนั้นออกมา เสียงแหบและเย้ายวน

"ค่ะ ฉันมีที่ที่ต้องไป"

"เดี๋ยวก่อน อย่าไปนะ"

เขาเลียริมฝีปากล่างของตัวเอง ส่งความร้อนระยิบระยับวาบไปทั่วร่างฉัน ฉันหันหน้าหนีจากเขา หน้าแดงและรู้สึกเต้นตุบๆที่ขาหนีบ

ตั้งสติสิ!

"มองหน้าฉัน" เขาจับคางฉันยกขึ้นบังคับให้สบตา "คุณอยู่ในความคิดของผมทั้งสัปดาห์เลย ผมไม่รู้ว่าคุณทำอะไรกับผม โรบิน—แต่ผมตั้งใจจะหาคำตอบให้ได้"

เสียงแหบของเขาแฝงไปด้วยความเย้ายวนที่ฉันไม่ได้เตรียมตัวรับมือ ฉันอยากจะครางออกมาตอบสนอง

โอ้พระเจ้า!

นี่มันบาปจริงๆ ทุกวันฉันด่าแฟนเก่าขี้นอกใจไม่มีจุดยืนของตัวเอง แต่ตอนนี้ ใจฉันกลับบิดเบือนต่อต้านตัวเอง อยากได้ผู้ชายของผู้หญิงคนอื่นจนตัวสั่นและปวดร้าวไปทั่ว

ฉันดึงตัวออกจากการสัมผัสของเขา ฉันทำแบบนี้ไม่ได้

"คุณแมคคัลเลน..."

"แจ็ค เรียกผมว่าแจ็คก็พอ"

เขาพูดพร้อมก้าวเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ ระมัดระวัง

"แจ็ค" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมถอยหลัง "ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นที่นี่ แต่ฉันอยากทำงานในบริษัทแบบไม่มีดราม่า"

เขาเดินปิดช่องว่างระหว่างเรา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนๆ เขาคิดว่านี่มันสนุกหรือไง?

พระเจ้า ขอพลังให้ฉันที...

"ผมไม่ได้คิดไปเอง โรบิน ผมรู้ว่าคุณก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน"

ไม่ เขาไม่ได้คิดไปเอง ฉันถูกเขาทำให้หวั่นไหวมาก แต่ฉันไม่มีทางจะยอมรับกับเขา ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตกหลุมรักเขา...

นิ้วของเขาแผ่วเบาสัมผัสริมฝีปากฉัน ฉันหลับตาด้วยความคาดหวัง หายใจครางเบาๆ ฉันตายแน่ "ผมคิดเรื่องสัมผัสคุณและจูบคุณมาทั้งสัปดาห์"

"ได้โปรดหยุดเถอะ" ฉันพูดเบาๆ หัวใจเต้นรัวสุดแรง สายตาเข้มข้นของเขาไม่ได้ช่วยให้ร่างกายที่กำลังพังทลายของฉันสงบลงเลย ฉันต้องไปจากที่นี่!

"คุณต้องการสิ่งนี้"

ฉันได้แต่ยืนนิ่งจ้องตาสีฟ้าของเขา ไม่อาจละสายตาได้ เหมือนถูกสะกดจิต เขาโน้มตัวเข้ามา ยกตัวฉันขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายจนหน้าเราอยู่ระดับเดียวกัน สายตาเขากลืนกินฉันทั้งตัว ฉันจบเห่แล้ว

"คุณสวยเกินไป โรบิน" เขาพูดแว่วในหูฉัน ขณะถูริมฝีปากเบาๆบนติ่งหูฉัน "ผมไม่รู้ว่าผมอดทนมาได้ยังไงตั้งนานขนาดนี้"

ความสั่นไหวพรั่งพรูทั่วผิวกาย ทุกเส้นประสาทตื่นตัวพร้อมรับ เขามีผลต่อฉันมากเหลือเกิน ฉันอ่อนแอเกินไป—ไร้พลังเกินไปที่จะต้านทาน คิดอย่างมีเหตุผล หรือหยุดผู้ชายคนนี้

เขาเอนหน้าเข้ามาใกล้ แนบหน้าผากกับฉันเบาๆ เหตุผลทุกอย่างที่ควรหยุดความบ้าคลั่งนี้หายไปหมด เหลือแค่ฉันที่อ่อนระทวยสิ้นแรง โลกแคบลงเหลือแค่ระยะห่างระหว่างเรา ฉันยกมือไปแนบแก้มเขาโดยอัตโนมัติ ลากนิ้วตามแนวกราม เขาคือผู้ชายที่หล่อที่สุดที่ฉันเคยเห็น

ทุกอย่างพังทลาย

เขาจูบฉันอย่างช้าๆ ความคิดของฉันสับสนวุ่นวายไปด้วยอารมณ์มากมายที่พุ่งทะลวงเข้ามาจากทุกทิศทาง ริมฝีปากเขาอุ่น นิ่ม และนุ่มกับริมฝีปากฉัน ปล่อยให้ลิ้นฉันสอดเข้าไปในปากเขาเบาๆ—รับรู้ลมหายใจอ่อนๆของเขาใต้จมูกฉัน นิ้วเขาสอดเข้าไปในผมยาวหนาของฉัน ขณะที่เราหายใจซึมซับกันและกัน กลิ่นหอมสดชื่นแบบน้ำมินต์ผสมอู๊ดของเขาแทรกซึมเข้าไปในประสาทสัมผัสฉัน การหายใจของฉันสะดุด ร่างกายเราถูกกดแนบกับกำแพง ความร้อนสะสมระหว่างเรา ริมฝีปากเราขยับเป็นจังหวะอย่างกระหาย ลิ้นเขาคลอเคลียกับลิ้นฉัน ลิ้มรสลมหายใจที่ใช้ร่วมกัน รับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นกระแทกขณะเขาวางฉันลงบนพื้นเบาๆ มือเราคลำหาเพื่อปลดเสื้อผ้าของกันและกันออก

พระเจ้า ฉันต้องหยุดเรื่องนี้ เขามีแฟนแล้ว... โอ้พระเจ้า

ฉันสอดนิ้วลงไปในเส้นผมหยิกของเขาช้าๆ—นุ่มมาก เนียนมาก ไม่มีอะไรในเรื่องนี้ที่รู้สึกผิดเลย เราทั้งคู่ต้องการสิ่งนี้ เราทั้งคู่ต้องการมัน และฉันก็เริ่มเสียสติด้วยความต้องการ แต่...นี่มันเป็นเพียงความต้องการที่บาปหนา

ฉันต้องการเขา แต่เขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว...

พระเจ้า! นี่มันไม่ถูกต้อง ฉันกำลังฝ่าฝืนกฎของตัวเอง—ห้ามยุ่งกับผู้ชายที่มีคนอื่นแล้ว แต่ความคิดที่มีเหตุผลทุกอย่างถูกโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่างหมดแล้ว ฉันถูกพลังดึงดูดของเขากลืนกินจนหมดสิ้น

เขาประคองแก้มฉันและจูบทุกส่วนบนใบหน้าฉัน กลืนกินฉันไปทีละชิ้น ไม่เหลือส่วนใดที่ไม่ถูกแตะต้อง ไม่มีพื้นที่ให้เหตุผลรอดชีวิต

ใจฉันกรีดร้องให้ยับยั้ง แต่ร่างกายฉันถูกครอบงำด้วยความต้องการ สั่นไหวภายใต้ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนนี้ ถูกจับใจด้วยความต้องการที่บาปหนาจนฉันไม่อาจต้านทานได้

"ไม่...แจ็ค" ฉันหอบพร้อมสะบัดตัวออกจากเขา รวบสติ ค่อยๆสวมเสื้อผ้ากลับเข้าไป รู้สึกอับอาย—ความคิดของฉันไม่เป็นระเบียบเลย

"คุณจะไม่ไปไหน โรบิน" เขาครุ่นคิด มือเขาเริ่มขยับมาจับเอวฉัน "ไม่ใช่ตอนนี้"

"ฉันทำแบบนี้ไม่ได้"

ฉันถอนตัวออกมา ขาอ่อนยวบจนควบคุมไม่ได้ ทำลายการควบคุมตัวเองที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น กระเป๋าและโทรศัพท์ของฉันถูกทิ้งไว้บนเก้าอี้หมุนของเขา

แย่แล้ว

ฉันรีบหนี—ทิ้งกระเป๋า โทรศัพท์ และความมีเกียรติของฉันไว้ข้างหลัง