ตอนที่ 3

“อ่อยกู?”

เสี่ยตัวอ่วนเลิกคิ้วเอ่ยเสียงห้าวพร่าชิดริมหู ร่างหนาเบียดกายเข้าหากักขังคนตัวเล็กไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ

“มึงอ่อยเจ้าของร้านเพราะอยากสบายเป็นคุณนายคาร์แคเหรอ?”

“ไม่... ไม่ใช่แบบนั้นนะครับเสี่ย” เรืองรีบปฏิเสธเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ถูกมือหนาเชยคางมนให้เงยขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง

“อ่อยกู?”

เสี่ยกานต์เลิกคิ้วถาม เสียงห้าวทุ้มแหบพร่าดังก้องอยู่ชิดริมหู ร่างหนาที่ใหญ่โตดั่งหมีป่าเบียดกายเข้าหา กดดันร่างเล็กของเรืองให้ถอยไปจนแผ่นหลังชิดผนังห้องทำงานที่ปิดสนิท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของชายหนุ่มอบอวลไปทั่วอากาศ ยิ่งใกล้ชิดยิ่งรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายหนาๆ นั้น

“มึงอ่อยเจ้าของร้าน... เพราะอยากสบายเป็นคุณนายคาร์แคร์หรือไง?”

“มะ...ไม่ใช่นะครับเสี่ย” เรืองรีบปฏิเสธเสียงสั่นระรัว พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่กลับถูกมือหนาหยาบกร้านเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เผชิญหน้ากับดวงตาคมปลาบที่จ้องจะกลืนกิน

“มึงอ่อยกู” เสี่ยกานต์เอ่ยย้ำ ไม่ใช่คำถามแต่เป็นการตัดสิน

“ผม... ผมแค่สะดุดครับ” เรืองแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม

เสี่ยกานต์หรี่ตามองอย่างจับผิด กระตุกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจเมื่อเห็นใบหน้าหวานขึ้นสีจัด “หน้าตามึงมันขี้อ่อย... ไอ้เด็กขี้อ่อยเอ๊ย” เขายัดเยียดข้อหาให้คนตรงหน้าอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “ใครจ่ายค่าเทอมให้มึง?”

เรืองเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด “แม่ครับ... ผมมีแต่แม่ ไม่มีพ่อ”

พอได้ยินคำตอบนั้น แววตาของเสี่ยกานต์ก็เปลี่ยนไป เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูดุดันแต่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ชายร่างท้วมใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามแต่ทว่ากลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดแก้มใสที่สั่นเทา

“อยากช่วยแม่มึงไหม?”

เรืองนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่าก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ความกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวัง “ยะ...อยากครับ”

เสี่ยกานต์ยิ้มพอใจ มือหนาเลื่อนมาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากล่างของเรืองเบาๆ ราวกับกำลังสำรวจของเล่นชิ้นใหม่ “ช่วงนี้ที่นี่ขาดคนงาน กูทำเองหลายอย่างแล้วมันเหนื่อย... เวลาเหนื่อยแล้วกูจะหิว เวลาหิวกูจะหงุดหงิด และพอกูหงุดหงิด กูชอบหาที่ระบาย”

“แล้ว... เสี่ยอยากให้ผมช่วยทำงานตำแหน่งอะไรครับ?”

“คนซื้อของ คนล้างรถ คนนวด... ทุกอย่างที่กูต้องการ มึงทำได้ไหมไอ้เปี๊ยก?”

เรืองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยักหน้าตอบรับ “กะ...ก็ได้ครับ หลังเลิกเรียนผมทำได้”

“เสาร์-อาทิตย์ด้วย”

“ครับ...” เรืองรับคำ ก่อนจะถามต่อด้วยความกังวล “แล้ว... เรื่องเงิน?”

“อยากได้เท่าไหร่ก็มาขอ” เสี่ยกานต์ตอบอย่างใจป้ำ “นอกจากค่าขนมวันละห้าร้อยที่มึงได้ปกติ ถ้าทำโอทีก็มีเงินพิเศษให้”

“มีโอทีด้วยเหรอครับ?”

“เออ มี... มีแค่ตอนมึงมานี่แหละ มันขึ้นอยู่กับว่ามึงจะทำหรือไม่ทำ ถ้ากล้าหน่อย มึงก็ช่วยแม่มึงแบ่งเบาภาระได้เยอะ... หรือมึงเกลียดคนอ้วนเลยไม่อยากทำ?”

“ปะ...เปล่าครับ!” เรืองรีบปฏิเสธเสียงหลง

“งั้นลองเทสงานดู”

“ครับ?”