พี่คนสวย Intro

ณ สนามแข่งรถประจำตระกูลอัศวภิรวัฒน์

แสงแฟลชจากกล้องหลากหลายทิศทางสาดส่องไปยังจุดโฟกัสเบื้องหน้าปรากฏร่างสูงของผู้บริหาร สนามเอพีเซอร์กิต เป็นสนามแข่งประจำตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนี้เลยก็ว่าได้

ครินทร์ อัศวภิรวัฒน์ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงในวัยเพียงยี่สิบห้า ด้วยโพรไฟล์สุดเพอร์เฟกต์ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของเครื่องหน้าอันหล่อเหลา ประกอบกับความสูงร้อยแปดสิบปลาย ๆ ชวนให้รูปลักษณ์ดูสง่าผ่าเผย ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งประเทศพากันตกหลุมรักอย่างล้นหลาม

อีกทั้งฐานะทางครอบครัวยังอยู่ในระดับชนชั้นสูง มีธุรกิจหลากหลายประเภทอยู่ในการควบคุมดูแลของตระกูลอัศวภิรวัฒน์ในตอนนี้ ทั้งหมดทั้งมวลล้วนส่งผลให้ประธานบริษัทคนใหม่มีชื่อเสียงค่อนข้างโด่งดังไปทั่วประเทศ

ซึ่งนั่นย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

จริงอยู่ที่ชื่อเสียงเหล่านั้นสามารถกระตุ้นทำกำไรให้กับธุรกิจสนามเอพีเซอร์กิตแห่งนี้ได้อยู่มากโข ทว่าข้อเสียก็มีมากไม่แพ้กัน

ในเมื่อเป็นที่รู้จักแก่ผู้คนมากมาย ย่อมต้องตกเป็นเป้าสายตาจากผู้ไม่หวังดีอยู่เสมอ รวมไปถึงนักข่าวจากหลายหน่วยงานที่พร้อมจะเขียนเรื่องราวของเขาลงสื่อโซเชียลมีเดีย ไม่ว่าจะเป็นในด้านดีหรือด้านเสียก็ตาม

เช่นนั้นหากจะตัดสินใจทำอะไรต้องระมัดระวังอยู่เสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่งเวลาส่วนตัว หากพลั้งเผลอทำเรื่องพลาดท่าไม่เหมาะไม่ควร มีหวังชื่อเสียงที่สั่งสมมาเนิ่นนานคงได้พังทลายลงง่าย ๆ อย่างแน่นอน

หรือที่ใคร ๆ เขาเรียกกันว่า

ยิ่งอยู่สูงยิ่งหนาว

“มองกล้องนี้หน่อยครับ”

“ประธานครินทร์มองทางนี้หน่อยค่ะ”

“ประธานครินทร์ทางนี้ครับ”

รอยยิ้มฝืนผุดขึ้นบนเครื่องหน้าคมคายซึ่งหันซ้ายขวาตามเสียงเรียกจากพี่ ๆ สื่อมวลชนที่พร้อมใจกันกดถ่ายภาพเบื้องหน้าอย่างพร้อมเพรียง

ทว่าใบหน้าแย้มยิ้มก่อนหน้านี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อครู่เริ่มจางหาย เมื่อเสียงปริศนาจากนักข่าวชายผู้หนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงชุลมุน

“ขอสัมภาษณ์ถึงภาพหลุดที่เป็นข่าวในตอนนี้หน่อยได้ไหมครับ”

“วันนี้ประธานครินทร์ไม่สะดวกให้นักข่าวสัมภาษณ์ครับ” เป็นลูกน้องคนสนิทเช่นคีย์ที่เอ่ยแทรกขึ้น ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงส่งสัญญาณให้กับกลุ่มลูกน้องชายชุดดำนับสิบคนช่วยกันนักข่าวเหล่านั้นเอาไว้

“เฮียรองเชิญครับ”

“....” เครื่องหน้าคมเข้มทำเพียงพยักเล็กน้อยเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะหันไปล่ำลานักข่าวที่ยังรัวแฟลชใส่เบ้าหน้าฟ้าประทานอยู่ไม่เลิก “เชิญพี่ ๆ นักข่าวสัมภาษณ์นักแข่งต่อได้เลยนะครับ วันนี้ผมมีธุระต้องไปจัดการต่อขอลาตรงนี้เลยก็แล้วกัน”

นิ้วเรียวยกขึ้นแตะสะพานแว่นตาเพื่อให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนขายาวจะก้าวออกจากสถานการณ์อันแสนน่าเบื่อนี้เต็มที จังหวะนั้นเองที่เสียงนักข่าวผู้หนึ่งดังขึ้นเรียกให้นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นต้องชำเลืองมองไปยังที่มาของเสียงนั้น

“ประธานครินทร์มีอะไรปิดบังสื่อมวลชนอยู่หรือเปล่าคะ”

เพียงเสี้ยววินาทีที่ประธานหนุ่มปรายตามองนักข่าวสาวผู้นั้น แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ หากแต่เขากลับจดจำรายละเอียดใบหน้าของเธอได้เป็นอย่างดี

ไม่นานร่างสูงก็สามารถย่างกรายออกจากสถานการณ์ชวนอารมณ์เสียได้สำเร็จ หากไม่ติดว่าห่วงภาพลักษณ์ของบริษัทและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล อย่าหวังว่าคนอย่างเขาจะยอมโผล่หน้าออกสื่อง่าย ๆ เช่นนี้

ปึก!

เสียงปิดประตูรถดังสนั่นลั่นไปทั่วบริเวณสร้างความหวาดผวาไปถึงลูกน้องชายชุดดำหลายราย ซึ่งยืนอยู่ในละแวกนั้นต่างพากันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ไม่ต่างจากคีย์ที่กุลีกุจอรีบขึ้นไปประจำตำแหน่งสารถีด้วยความรวดเร็วก่อนที่เจ้านายจะได้หงุดหงิดไปมากกว่านี้

“เฮียรอง.....”

“ไหนมึงบอกจัดการเรียบร้อยแล้วไง” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถามทั้งที่สายตายังคงเพ่งเล็งไปยังนักข่าวสาวเมื่อครู่อย่างไม่ลดละ

“ผมจ่ายค่าปิดปากไปทุกหน่วยงานแล้วนะครับ ไม่รู้ว่านักข่าวสองคนนั้นรู้ได้ยังไง”

“ไปสืบมา”

“ครับเฮียรอง”

“ออกรถ” เอ่ยสั่งพลางเอนกายทิ้งพิงเบาะเต็มแรง ก่อนจะถอดแว่นตาออกพร้อมกับยกมือขึ้นนวดคลึงขมับคลายความตึงเครียดที่มีในหัว ช่วงสองสามวันมานี้รู้สึกได้ว่างานค่อนข้างรัดตัว แม้แต่เวลาจะพักผ่อนยังแทบไม่มี หากรู้ว่าการเป็นผู้นำต้องเหนื่อยถึงเพียงนี้ เขาคงไม่ตกปากรับคำว่าจะดูแลบริษัทนี้แทนพี่ชายอย่างแน่นอน “หม่าม้าว่าไงบ้าง”

“คุณหญิงท่านฝากบอกว่า วันนี้ให้เฮียรองกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านครับ”

“เฮ้อ! วันอะไรของกูวะ” หากไม่ผิดจากที่คาดการณ์เอาไว้ ข่าวลือเรื่องภาพหลุดที่ถูกมือดีปล่อยลงสื่อโซเชียลคงได้ถึงหูผู้เป็นมารดาแล้วแน่แท้ “แล้วถ้ากูไม่กลับ?”

“คุณหญิงจะหักเงินเดือนผมครับ เฮียรองได้โปรดอย่าขัดใจคุณหญิงท่านเลย”

“กูโตแล้วนะ หม่าม้าทำอย่างกับกูเป็นเด็กไปได้” มือกระด้างยกขึ้นขยี้กลุ่มผมสีเทาอย่างแรง ก่อนจะเบือนหน้าเข้าหากระจกทอดสายตามองออกไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกราวกับมันน่าสนใจอย่างไรอย่างนั้น

หากแต่ใครจะไปรู้เล่าว่าภาพในหัวมันกลับฉายชัดถึงนักข่าวสาวสวยคนก่อนหน้าจนยากจะลืม

“เจตนาของท่านก็คงเป็นห่วงเฮียรองแหละครับ”

“แล้วเฮียใหญ่ล่ะ ไปด้วยไหม”

“เห็นว่าพาเฮียไต๋กับคุณน้ำตาลไปเที่ยวต่างประเทศนะครับ”

“ทิ้งภาระให้กูคนเดียวเลยว่างั้น” อีกครั้งที่เจ้าตัวต้องถอนลมหายใจยาวเหยียดราวกับคนเบื่อหน่ายเต็มที

ตั้งแต่ที่พี่ชายมีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนก็เอาแต่หมกตัวอยู่กับเมียและลูก กว่าจะโผล่หัวมาเจอหน้ากันสักหนก็แทบจะหาโอกาสได้ยากเสียเหลือเกิน

“แล้วโทรไปเลื่อนนัดพี่ดินหรือยัง” ความจริงแล้วคืนนี้เขามีนัดดื่มกับแผ่นดินที่คลับ ทว่าดันเป็นวันเดียวกันกับที่มารดาเรียกเข้าพบกะทันหัน เช่นนั้นจึงจำต้องเลื่อนนัดกับอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้

“โทรแล้วครับ แต่คุณแผ่นดินเขายืนกรานว่ายังไงคืนนี้เฮียรองก็ต้องไปให้ได้ ห้ามผิดนัด”

“หม่าม้าคงไม่ยอม”

“จะให้ผมโทรไปยกเลิกอีกครั้งไหมครับ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูจัดการเอง” ว่าพลางล้วงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋า และไม่รู้อะไรดลใจให้เขาจัดการค้นหารายชื่อนักข่าวของแต่ละองค์กร

กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับนักข่าวผู้หนึ่งซึ่งจำได้แม่นว่าเป็นคนคนเดียวกันกับที่ตั้งคำถามเมื่อครู่ หญิงสาวมีใบหน้าโดดเด่นดูไม่เหมือนนักข่าวมากนัก เพราะถ้าหากโกหกว่าเป็นดาราดังก็คงเชื่อสนิทใจ

ไม่เพียงแค่รูปลักษณ์ที่ดูมีเสน่ห์เหลือล้น อีกทั้งเจ้าตัวยังเป็นนักข่าวที่กำลังโด่งดังกับการเขียนบทความด้วยสำนวนชวนน่าอ่านอีกต่างหาก

‘ชามา วัชรกิจภัจดี’