หยกมังกร คุณหนูใหญ่ตระกูลหยาง

หยกมังกร คุณหนูใหญ่ตระกูลหยาง

last updateLast Updated : 2024-11-15
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
65Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ถ้าจะเล่น ก็เล่นให้สุด เพราะหากหยุด คนคนนั้นจะกลายเป็นเหยื่อที่จะโดนเล่น! เพราะคุณหนูใหญ่ไม่ได้ดุแค่ตา หากการกระทำของเธอก็ดุไม่แพ้กัน...

View More

Chapter 1

เริ่มต้น... ที่ไม่ใช่เริ่มรัก

"Bu Stacy, kamu yakin ingin menggugurkan anak ini?"

Stacy awalnya masih agak linglung. Menghadapi pertanyaan dokter yang berulang-ulang, dia tiba-tiba tersentak dan sadar. Dia membelalakkan mata, seakan-akan tak percaya dengan apa yang dilihatnya di depan mata. Baru setelah dokter kembali mendesaknya, dia menyadari bahwa dirinya telah terlahir kembali.

Pada kehidupan sebelumnya, tepat di hari inilah dia mengetahui dirinya hamil, lalu membuat sebuah pilihan yang harus dia bayar dengan harga yang sangat mahal. Anak di dalam perutnya adalah anak Willy, yaitu om kecilnya yang berstatus sebagai CEO. Mereka tidak memiliki hubungan darah.

Ketika Stacy berusia tujuh tahun, ayah dan ibunya meninggal dunia di tempat akibat sebuah insiden ledakan saat sedang bernegosiasi bisnis di luar negeri. Keluarga Yusman memiliki budi kepada Willy, makanya dia membawa Stacy ke sisinya dan membesarkannya sendiri.

Stacy yang kecil begitu patuh dan manis hingga membuat orang merasa iba. Makanya, Willy tidak pernah menyerahkan urusannya kepada orang lain dan selalu mengurusnya sendiri. Dia membesarkan seorang gadis kecil berusia 7 tahun menjadi seorang remaja 17 tahun.

Di Keluarga Jinara, Stacy hanya dekat dengan om kecil ini dan senang terus menempel padanya.

Seiring bertambahnya usia, saat perasaan cinta mulai tumbuh, dia pun jatuh cinta pada pria yang telah menyelamatkannya itu tanpa bisa menahan diri.

Pada hari ulang tahunnya yang ke-18, saat pesta ulang tahun, dia memanfaatkan mabuknya untuk menyatakan perasaannya. Kemudian, dia berjinjit dan mencium bibir Willy.

Willy yang biasanya sangat disiplin, entah kenapa hari itu tubuhnya terasa panas dan pikirannya kacau, padahal dia hanya minum segelas. Terlebih lagi, sentuhan sejuk di bibir itu membuatnya benar-benar kehilangan kendali.

Saat terbangun, melihat ranjang yang berantakan, Willy mendorongnya dengan keras. Itulah pertama kalinya Stacy melihat kebencian di mata Willy. Dia sangat marah.

Namun, Stacy sendiri tidak mengerti apa yang sebenarnya terjadi. Dia jelas hanya tidak bisa menahan diri untuk menciumnya dan kejadian setelahnya murni sebuah kecelakaan. Namun, Willy mengira semua itu adalah rencana yang sengaja dia buat.

"Stacy! Apa yang sudah kamu lakukan?! Aku ini ommu!"

Stacy ingin menjelaskan, tetapi Willy sama sekali tidak mau mendengarkan. Dia hanya terus menegaskan bahwa dirinya adalah om kecilnya dan mereka seharusnya tidak seperti itu.

Untuk pertama kalinya, Stacy membantah, "Tapi kamu bukan om kandungku. Kita sama sekali nggak punya hubungan darah."

Itulah pertengkaran pertama mereka. Dalam kemarahan, Willy pindah dari rumah lama Keluarga Jinara. Stacy baru bertemu dengannya lagi sebulan kemudian.

Karena dia hamil, Willy dipaksa oleh kepala Keluarga Jinara untuk kembali ke rumah lama guna membahas pernikahan mereka. Di bawah tekanan keluarga, Willy terpaksa setuju untuk menikah.

Stacy mengira hidupnya akhirnya akan sempurna. Mereka memiliki keluarga kecil sendiri dan seorang anak. Namun, kehidupan setelah menikah tidaklah seperti yang dia bayangkan.

Pada malam pernikahan, Willy justru menginap di tempat Hilda. Keesokan hari setelah menikah, dia memindahkan semua barangnya dan tidak pernah kembali lagi.

Willy dan Hilda saling mencintai sepanjang hidup, sementara Stacy tinggal di rumah sendirian membesarkan putri mereka. Willy membencinya, bahkan ikut membenci putri yang dia lahirkan.

Bahkan putri yang dia besarkan dengan tangannya sendiri, juga membencinya setelah dewasa. Membencinya karena telah melahirkannya, membencinya karena dia tidak pernah mendapatkan kasih sayang seorang ayah. Setelah Stacy meninggal, putrinya segera pergi mencari Willy dan mengakui Hilda sebagai ibunya.

Mengingat semua itu, air mata Stacy pun mengalir deras. Dokter yang sudah terbiasa melihat pemandangan seperti ini tetap mendesak sekali lagi dengan sabar, "Bu Stacy, kamu yakin ingin menggugurkan anak ini?"

"Ya!" Jawaban Stacy kali ini sangat tegas, meskipun suaranya sedikit bergetar. Kali ini, dia tidak akan mengulang kesalahan yang sama.

Dia langsung membuat janji operasi aborsi, sengaja mengabaikan tatapan meremehkan di mata dokter.

"Keluargamu mana? Suruh datang untuk tanda tangan."

"Dokter, aku sudah nggak punya keluarga. Aku bisa tanda tangan sendiri."

Saat Stacy berbaring di atas meja operasi yang dingin dan keras, dia tahu bahwa di kehidupan ini, takdirnya dengan Willy benar-benar telah berakhir. Di kehidupan ini, biarlah dia menyempurnakan kebahagiaan Willy dan cinta pertamanya.

Willy tidak akan pernah tahu bahwa di dalam perutnya pernah ada sebuah kehidupan kecil yang hanya milik mereka berdua.

Setelah keluar dari rumah sakit, dia tanpa ragu menghubungi nomor telepon dosennya. "Pak, aku sudah memikirkannya dengan matang. Aku menerima pengajuan untuk melanjutkan studi ke Negara Framos."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

NPARM
NPARM
อยากอ่านต่อ จบแล้วแงงง
2025-07-11 15:20:51
1
0
65 Chapters
เริ่มต้น... ที่ไม่ใช่เริ่มรัก
หลังจากที่แยกออกมาจากสองสาวไทยขี้สงสัย ถิงถิงก็ยังเดินชมห้างสรรพสินค้าหยางหลง ซึ่งเป็นศูนย์การค้าช้อปปิ้งยอดฮิตอันดับแรกที่นักท่องเที่ยวทุกมุมโลกต่างนึกถึง ซึ่งของใช้อุปโภคบริโภคเต็มไปด้วยร้านค้าและของใช้แบรนด์เนมระดับ Hi-end แถมยังมีร้านค้าดิวตี้ฟรีรวมแบรนด์อีกมากมาย โดยภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมสไตล์อังกฤษ ผสมผสานระหว่างอาคารแบบวิคตอเรียและนีโอคลาสสิค ยกระดับให้ผู้มาเยือนเหมือนเดินเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง ซึ่งจริงดั่งที่พ่อของเธอได้กล่าวไว้ ‘ลูกจะไปเมืองไทยเมื่อไหร่บอกพ่อนะ พ่อจะได้แจ้งไปที่เหม่ยหลินล่วงหน้าสักหนึ่งอาทิตย์’ ‘ทำไมต้องแจ้งล่วงหน้า หากเขาไม่พร้อมต้อนรับ ถิงถิงก็ไม่ได้อยากไปสักหน่อย’ใบหน้างามงอนพูดเสียงสะบัด หยางไห่หลงใจหล่นวูบ ‘ไม่ใช่อย่างนั้น พี่เหม่ยหลินเขาพร้อมเสมอสำหรับลูกพ่อ...” ผู้รักลูกสาวคนเล็กดั่งแก้วตาดวงใจ และประคบประหงมเหมือนไข่ในหิน รีบแก้ไขคำพูด ‘พ่อกลัวว่าหากไปเร่ง เดี๋ยวลูกเองแหละจะได้สิ่งไม่ถูกใจ’ ‘หากเป็น... ไม่ว่าเตรียมรอเป็นปีก็ไม่ถูกใจถิงถิงหรอกค่ะ’ จบคำพูดของลูกสาว หยางไห่หลงได้แต่ส่ายหน้า เพราะแม้แต่ชื่อข
Read more
รัศมีหยกมังกร
ร่างสูงเพรียวสมส่วนในชุดสูทสีเทาอ่อนแขนยาวไม่มีปก โดยกางเกงเป็นทรงขาเดฟยาวเข้ารูปเน้นสัดส่วนในส่วนสูง175ซม. บวกกับท่าทางการเดินหน้าเชิดหลังตรง ซึ่งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความจริงจังมุ่งมั่นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ดูสง่างามและน่าเกรงขามไปในคราเดียวกัน กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้คนที่ได้พบเห็นอยากละสายตาไปจากเธอ ซ้ำยังทำให้คนบางกลุ่มที่เจอเธอในคราแรกต้องหันไปซุบซิบเพราะความอยากรู้ ว่าเหตุใดสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านและมีการรักษาความปลอดภัยสูง ยังมีชายฉกรรจ์ร่างสูงล่ำในชุดสูทสีดำเดินตามประชิดไม่ห่าง “แม่เจ้า...ฉันละอยากรู้นักว่าเธอเป็นใคร ทำไมต้องมีคนคอยอารักขาอย่างกับเจ้าหญิง”น้ำเสียงของหญิงสาวที่ยืนอยู่ในร้านเครื่องประดับเปรยขึ้นด้วยความรู้สึกขัดเคืองนัยน์ตามากกว่าชื่นชม“เธอก็พูดไป...” เพื่อนสนิทที่เป็นคนคิดบวกและมองโลกในแง่ดี สาดสายไปยังผู้หญิงที่เพื่อนกล่าวถึง ด้วยตาเป็นประกายปลาบปลื้ม แล้วพูดต่อ “ออร่าจับสะขนาดนั้น เป็นใครใครก็กลัว ดูสิเป็นเป้าสายตาสะ อีกอย่างถึงไม่ใช่เจ้าหญิงหรือเชื้อเจ้า แต่บ่งบอกถึงอภิมหาเศรษฐีอยู่นา ว่า...”“เธอชื่อเหม่ยหลินหรือหยางเหม่ยหลิน อายุสามสิบสามป
Read more
ใจเขาเราจำ
ในขณะที่เธอปรายตามองดูแล้วว่า จุดที่ยืนอยู่ปลอดคน จึงยกมือถือเตรียมเก็บภาพ แต่ยังไม่ได้มุมที่ถูกใจก็ขยับหาองศาเพียงนิดแล้วกดปุ่มชัตเตอร์ ซึ่งในจังหวะเดียวกันก็มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามายืนนาบด้านหลังในระยะประชิดถิงถิงชะงักแต่ไม่ทัน เมื่อนิ้วของเธอกดปุ่มถ่ายภาพนั้นไปแล้ว ก่อนจะหันกลับไปมองให้ชัดว่าเป็นใครที่เสียมารยาท“เหม่ย...หลิน...” เธอเอ่ยชื่อของคนที่เสียมารยาทนั้นผ่านริมฝีปาก ดวงตาสองคู่สบกันตายล่ะ... เธอได้ภาพคู่กับหยางเหม่ยหลินสะงั้น! ถิงถิงอุทานในใจเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นเร็ว จนลืมลบภาพที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นทิ้งเพราะสิ่งที่น่าตกใจไปกว่านั้น คือเธอไม่คิดว่าจะได้เจอเหม่ยหลินเร็วแบบนี้...“คุณถิงถิงพักที่ไหนหรือคะ...” เสียงนุ่มเรียบเอ่ยถาม โดยใบหน้านั้นดูไม่ตื่นเต้นหรือยิ้มดีใจกับการเจอคนบ้านเดียวกันเลยสักนิดเหอะ! แล้วเธอจะไปหวัง ให้ผู้หญิงคนที่แข็งกระด้างและสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เหมือนหุ่นยนต์ ให้มารู้สึกดีกับตัวเองทำไม! ถิงถิงค่อนขอดตัวเองในใจเถอะ! เมื่อไม่มีการทักทายหรือแสดงอาการดีใจเธอก็เชิดหน้าใส่“น่าจะบอกกล่าวกันหน่อยก็ดีนะคะ” คนหน้าฉาบเรียบถามต่อเหมือนถูกตำหนิ ถิงถิงหน้
Read more
การเผชิญหน้าที่ดูแปลกไป
ทั้งสองถูกส่งแค่หน้าลิฟต์ โดยเหม่ยหลินเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นถิงถิงก็ถูกผ่ายมือเชิญจากลูกน้องให้ตามเข้าไป โดยไม่มีใครอื่นตามมายืนประกบอีก ทำให้ถิงถิงเก็บความสงสัยไว้ กระนั้นในใจลึก ๆ เธอก็อดประหม่าไม่ได้ เมื่อต้องอยู่สองต่อสองกับผู้หญิงหน้าเดียว!และอาการที่เก็บไม่มิดจนเผลอพ่นลมหายใจออกมา เหมือนอยากระบายความอึดอัด ซึ่งเหม่ยหลินเห็นอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะรีบผันหน้าไปทางอื่น เพื่อกันความรู้สึกให้อีกคน...เหม่ยหลินรอจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิด จึงยื่นมือไปกดหมายเลขชั้น แล้วทุกอย่างก็กลับไปอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงลมหายใจและขนตางอนที่ขยับปรือเป็นครั้งคราว ทำให้รู้ว่าต่างคนต่างยังมีชีวิตอยู่ลิฟต์ขึ้นไปหยุดนิ่งอยู่ที่ชั้นสี่สิบแปดแล้วเสียงดังเตือน ประตูก็เปิดกว้าง และเห็นเพียงประตูห้องตรงหน้าถิงถิงหายแปลกใจว่าเหตุใดเหม่ยหลินจึงไม่ให้บอดี้การ์ดตามขึ้นมา เพราะชั้นสี่สิบแปดเป็นเพียงห้องพักห้องเดียว ซึ่งคนนอกไม่สามารถรอดสายตาผ่านมาได้ นอกจากใช้ลิฟต์เพียงตัวเดียวที่พวกเธอใช้ขึ้นมาเท่านั้น...หลังจากที่หายสงสัยถิงถิงก็ได้เวลาถาม “พาขึ้นมาทำไมคะ” เพราะมันไม่มีอะไรนอกจากห้องที่เหมือนเป็
Read more
เจอดี
ระหว่างที่เดินเข้ามาในห้องพัก ถิงถิงก็ใช้สายตาสำรวจภายในไปด้วย ห้องพักขนาดใหญ่กว่าห้องสวิทที่เธอเคยพัก ดีไซน์ภายในห้องทันสมัยและลงตัว เน้นความสะดวกสบายและปลอดโปร่ง ด้วยกระจกบานใหญ่ถึง 3 บาน มองเห็นบรรยากาศด้านนอกเด่นชัด ที่สำคัญได้รับแสงธรรมชาติตลอดวัน หากเป็นกลางคืนคงได้เห็นบรรยากาศของแสงระยิบระยับทั่วกรุงเทพ คิดแล้วใจของถิงถิงก็ลืมอาการขุ่นเคือง กับของคนด้านหลังไปชั่วขณะ โดยเธอยังสำรวจเหมือนแมวน้อยแปลกถิ่น จากนั้นเบนสายตาเข้ามาด้านในและเห็นว่าภายในห้องมีห้องแยกเป็นสองห้องนอน มีลานกว้างตรงกลางไว้สำหรับนั่งเล่นเป็นสัดส่วน ส่วนมุมหนึ่งแยกเป็นห้องครัวขนาดขนาดพอเหมาะ พร้อมโต๊ะไว้สำหรับนั่งกินข้าว ซึ่งมันดูเหมือนบ้านหนึ่งหลังที่ตั้งอยู่บนยอดเขาก็ว่าได้“ชมพอหรือยัง...” เสียงนุ่มเรียบเอ่ยทำลายความเงียบถิงถิงหน้าเห่อร้อน เมื่อเผลอแสดงอาการเหมือนแมวตื่น จึงเลิกสนใจบรรยากาศภายในห้องแล้วหันกลับมามองอีกสองคนที่ตอนนี้มองเธออยู่แล้ว“ก็เห็นมันสวยดี...” เธอบอกแก้เก้อ“ขอบคุณ...” เหม่ยหลินถือว่านี่คือคำชมครั้งแรกของถิงถิง เลยพูดต่อ “เลือกได้เลยนะว่าจะพักห้องไหน”มุมปากสวยกระตุกขึ้นเพียงนิด “วิวข
Read more
สนใจกันมากขึ้น
ถิงถิงหลังจากที่ขว้างแจกันออกไป เธอก็ห่อตัวหลบมุมด้วยใจเต้นระส่ำ โดยไม่มีโอกาสเห็นผลงานของตัวเอง จนกระทั่งทุกอย่างเงียบไป เธอจึงค่อย ๆ โผล่หน้าออกมา ใบหน้ายังตื่นตระหนกไม่คลายหลังจากที่เก็บคนร้ายไปได้ เหม่ยหลินก็หันไปมองถิงถิงด้วยความเป็นห่วงแต่เห็นเพียงเท้าที่โผล่ออกมา จึงวิ่งตรงไปหาและเห็นภาพที่ดูน่าเวทนา ทั้งที่เดาสถานการณ์ได้ แต่ด้วยความที่ทุกอย่างมันรวดเร็วเกินจะทำใจได้ สาวสวยผู้เหย่อหยิ่ง นั่งตัวแข็งทื่อใบหน้าตื่นตระหนก สองมือยกขึ้นปิดปาก ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อคลั่งหน่วย แน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับภาพตรงหน้ามันสะเทือนใจ จนเธอระงับความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่“มันจบแล้วนะ” เหม่ยหลินเปรยขึ้นด้วยความเป็นห่วง และให้อีกฝ่ายมั่นใจ หากแต่ตัวเองเริ่มประคองตัวไม่อยู่หากแต่ถิงถิงยังนิ่งค้าง ค่อย ๆ ยืนเต็มความสูงแม้จะถูกพูดกรอกหูตั้งแต่เล็กจนโตเนื่องจากเป็นทายาทนักธุรกิจใหญ่ และไม่สามารถมองเห็นคู่อริที่อยู่ในที่มืดทั่วทุกกลุ่ม หากแต่ทุกวันนี้คำพูดเตือนที่ว่า ‘ภัยอยู่รอบตัวเรา อย่าประมาท’ ไม่เกินจริง!แต่เธอก็ไม่เคยพานพบกับเหตุการณ์เช่นนี้ ...อาจเพราะเธอไม่ใช่เหยื่อตัวใหญ่! แต่คนที่กำลังทรุดตัว
Read more
เก็บกวาด
หลังจากที่เอาศพออกไปแล้วทุกคนก็พากันออกไป เหลือแค่เหม่ยหลินกับถิงถิง ทั้งสองเพียงสบตากันในความเงียบที่มีเพียงเสียงแอร์กำลังทำงานอยู่ จนกระทั่งเหม่ยหลินเป็นคนพูดขึ้น“คงต้องเปลี่ยนที่พักแล้วล่ะ”“ปกติคุณพักที่นี่หรือเปล่า”“พักสิ มันสะดวกเวลามีงานเร่งด่วน”“งั้นก็พักที่นี่ก็ได้นะ”“เราต้องเปลี่ยนที่พัก เพราะตอนนี้ยังไว้ใจอะไรไม่ได้”“แล้วคุณลุงหยางรู้หรือเปล่าว่า เออ คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”“พ่อเป็นคนฝึกพี่มาเองกับมือ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ”ถิงถิงกรอกตามองบน “ก็จริง”“ไปกันเถอะ”“ตอนนี้เลยหรือคะ” ถิงถิงถามเสียงตื่น“นายจินถังไม่ชอบตีงูให้หลังหัก” แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสีดำและของใช้บางอย่างติดมือ แล้วเดินออกไป ถิงถิงรีบสาวเท้าตาม“จะทิ้งห้องไปแบบนี้เลยหรือคะ” ความสงสัยของเธอยังไม่หมด“ไว้เป็นหน้าที่ของหนานซิง” คำพูดตัดจบของเหม่ยหลิน ทำให้ถิงถิงย่นจมูกใส่ตามหลัง“เราจะไปพักที่ไหน” ในขณะที่ถามถิงถิงก็ก้มหน้าก้มตาก้าวยาว ๆ เพื่อให้ทันคนด้านหน้า แต่ระหว่างนั้น อีกคนก็หยุดกึกเพราะถึงประตู“โอ้ะ!” ถิงถิงอุทานเมื่อหัวโขกกับแผ่นหลังของเหม่ยหลินโดยไม่ทันตั้งตัวเหม่ยหลินเจ็บจี้ด แต่เพียงนิดเดียว เธอก
Read more
ความเข้าใจที่อยากให้เป็นสื่อ
ในขณะที่เดินตามเหม่ยหลินอยู่ห่าง ๆ ถิงถิงก็สังเกตเห็นว่าโรงแรมหยางหลงมีการรักษาความปลอดภัยแน่นกว่าที่พักก่อนหน้านี้มาก ไม่ว่าจะเป็นกล้องวงจรปิด และประตูทางผ่าน มีพนักงานซึ่งเป็นผู้ชายหุ่นล่ำความสูงไม่ต่ำกว่า180ซม.ยืนเฝ้าบริการอยู่ และมีเพียงคีย์การ์ดใบเดียวที่พนักงานถือเท่านั้น ถึงจะเปิดประตูเดินผ่านเข้าไปถึงเคาน์เตอร์ได้เธอไม่อยากบอกว่ามันยุ่งยาก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์สุดระทึก ที่เกิดขึ้นเมื่อสองชั่วโมงก่อนลิฟต์ที่ถูกแยกไว้ใช้โดยเฉพาะ ถูกกดไปหมายเลขชั้น54 ครั้งนี้มีสมุนมือขวาและบอดี้การ์ดร่วมอยู่ด้วยห้าคนที่เหลือก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าลิฟต์ถิงถิงเริ่มเป็นกังวล เมื่อคิดว่าสิ่งที่กำลังจะไปหา เธอกลัวว่ามันไม่ใช่แค่เจอ แล้วเอาตัวนลินกลับมาเพื่ออยู่ในที่ปลอดภัยเป็นแน่ มันต้องมีอะไรร้ายแรงกว่านั้น... ถิงถิงคิดและออกอาการยืนไม่ติดที่ โดยยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมแล้วบีบกันไปมา ซึ่งอาการของถิงถิงอยู่ในสายตาเหม่ยหลินตลอด แต่ครานี้เธอไม่พูดปลอบ เพราะเธอคิดว่าเหตุการณ์พวกนี้ จะค่อย ๆ เป็นการสร้างภูมิคุ้มกันให้ใจของ ถิงถิงแกร่งขึ้น โดยที่ไม่ต้องมีใครเข้าไปยุ่ง...ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่ก
Read more
ออกฤทธิ์
“ไม่ ไม่ไล่ อย่าคิดอะไรมากเลยนะ…” เหม่ยหลินรีบตอบ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายขลาดกลัวไปมากกว่านี้ “ฉันจะรักษาเธอให้หาย และกลับมาเหมือนเดิม ฉันสัญญา...”“แล้วพอจะบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” เหม่ยหลินฝืนใจถามสิ่งที่ค้างคาใจคนที่อยู่ในอาการตื่นกลัวหยุดชะงัก แล้วตอบ “นลินไม่รู้ รู้ตัวอีกที ก็มีคนเรียกให้นลินตื่น แต่นลินมองอะไรไม่เห็นไปแล้ว”เธอเล่าด้วยความหวาดผวา เหม่ยหลินจึงเลิกถาม“คุณหยกไม่ทิ้งนลินนะคะ...” เสียงสะอื้นถามซ้ำขยับไปมา เหมือนคนกำลังหาที่พึ่งพิง“อย่ากังวลไปเลย ฉันไม่ทิ้งหนูหรอก” เธอย้ำหนักแน่นใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวและหวาดกลัว เมื่อได้รับคำสัญญา ก็ค่อย ๆ ลดเสียงสะอื้น แล้วฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“จะดูแลหนูให้มากกว่านี้ สัญญา” เหม่ยหลินให้คำมั่นอีก“ขะ ขอบคุณคุณหยกมากนะคะ” เสียงแหลมแหบรีบกล่าวและสวมกอดร่างบางที่ไม่เคยมีใครกล้าเข้าใกล้ชนิดถึงเนื้อถึงตัว หากตอนนี้ได้สัมผัสเต็มอ้อมกอด... ซึ่งก่อนหน้านั้น เธอก็ไม่เคยได้อภิสิทธิ์ใกล้ชิดทายาทอันดับหนึ่งของตระกูล หยางขนาดนี้...ถิงถิงได้แต่ยืนมอง ด้วยอาการลำคอตีบตัน ก่อนจะผันหน้าหนีภาพนั้น!หลังจากที่พูดกล่อม จนนลินสงบและปล่อยให้หลับไปแล้
Read more
คนเคยระแวง
เหม่ยหลินถอนหายใจ และพยายามเก็บอารมณ์เพราะตอนนี้เธอมีเรื่องให้หนักใจเยอะเกินพอ เลยไม่อยากผิดใจกับ ถิงถิงอีกคน“ขอพักหน่อยเถอะ” เธอบอกแล้วทิ้งแผ่นหลังไปบนเก้าอี้หลับตาลง“หากอยู่แล้วทำให้หนักใจเพิ่มงั้นไปก็ได้” แล้วสาวเท้าเตรียมเดินออกไป แต่ถูกรั้งไว้ด้วยคำถามเสียก่อน“จะไปไหน”“ไปให้พ้น ๆ ไง” ประชด“อย่าทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาสิ”ถิงถิงจิกตามองคนอายุมากกว่าด้วยสายตาตัดพ้อ ใช่เธอเป็นเด็กมีปัญหามาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้วนี่...สีหน้าและน้ำเสียงของถิงถิง หากเหม่ยหลินไม่คิดเข้าข้างตัวเอง เธอคิดว่านั้นเป็นประโยคที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกน้อยใจซึ่งเธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของถิงถิง หรือเพราะถิงถิงไม่เคยอยู่ในสายตามาก่อนกันแน่!เหม่ยหลินเริ่มสับสน กระนั้นเธอก็ไม่ปล่อยให้ความรับผิดชอบนี้ ต้องมาสร้างปัญหาให้เธอเพิ่ม...ด้วยความอยากเอาชนะถิงถิงไม่ฟัง เธอเดินตรงไปยังประตูทางออก แต่เมื่อเปิดประตู สายตาสิบคู่พร้อมใจกันมองมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน เธอจิกตามองกราด แต่กำแพงมนุษย์นั่น ไม่หวั่นไหวกับสีหน้าและอาการของเธอแม้แต่น้อย“หลีก!” เธอสั่งเสียงห้วน ขัดหูขัดตามองหน้าใครก็เป็นหน้าของเหม่ยหลิน คนที่ปากบอกกับใค
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status