تسجيل الدخولฉันพยายามทนแต่ความอดทนมีขีดจำกัด ไม่รักก็แค่ปล่อย จะฝืนให้ใจเจ็บไปทำไม ผู้ชายอย่างคุณไม่สมควรเป็นพ่อใครและไม่มีทางเป็นสามีที่ดีของใครได้ คนเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจก็จงอยู่เพียงลำพัง มาขอโอกาสสายไปแล้วย่ะ
عرض المزيدคำนำ
5 ปีแห่งความเจ็บปวดถูกต่อว่าดูถูกเหยียดหยาม เสมอมาเพียงเพราะเธอคือหญิงสาวที่เป็นคนรักของศัตรู เขาทำทุกอย่างเพื่อการแก้แค้น ใช้อำนาจแย่งชิงเธอมาเพื่อทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด เธอต้องทนทุกทรมานจิตใจ ไม่เพียงแค่เขาคนเดียวที่รังแกเธอ ยังมีน้องสาวสามีที่คอยกลั่นแกล้งเรื่อยมา ขนาดเธอตั้งท้องลูกของเขา เขายังไม่เคยคิดว่าเด็กในท้องคือลูกของเขาแม้แต่น้อย จนกระทั้งวันหนึ่งที่ความอดทนของเธอหมดลง มีพ่อสามีคอยช่วยเหลือพาเธอออกไปจากบ้านตระกูลซ่ง เพราะจิตใจที่เมตตาและสงสารเธอกับหลานสาว สองเท้าเดินออกจตากบ้านตระกูลซ่งหยัดยืนว่าเธอจะไม่มีทางกลับไปที่นั่นอีกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้น ไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิง
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537
ตอนที่ 1 บาดใจ
‘เด็กนี่ไม่ใช่สายเลือดของฉัน จำไว้ให้ดีถึงฉันจะรับรองความเป็นพ่อให้แต่ฉันไม่มีทางยอมรับว่าเป็นสายเลือดตระกูลซ่ง หากนับดี ๆ เด็กนี่เกิดมาผิดเวลาในเมื่อเธอกับฉันอยู่กันไม่ถึง 9 เดือนด้วยซ้ำ ต้องเป็นลูกของหลินฟง ฮึ ! เพียงแค่พูดชื่อมันขึ้นมาฉันก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ นี่ยังต้องมารับเลี้ยงลูกของมันอีก คิดถูกหรือคิดผิดที่แย่งชิงคนรักของมันมา เหมือนมาทำให้ฉันเกลียดมันมากกว่าเดิม’ ใบหน้าชิงชังจ้องมองหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า ในใจของเธอเจ็บปวดไม่ใช่แค่เพียงสิ่งที่เขากล่าวมา แต่เป็นการกระทำของเขาทุกอย่าง เขาพาเธอมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายของลูกสาวตัวน้อยที่เกิดก่อนกำหนด แต่เขากลับทิ้งให้เธอกลับบ้านเอาเอง ต่อหน้าคนอื่นเขาคือสามีที่แสนดีเอาอกเอาใจรักและดูแลเธอจนผู้หญิงทุกคนต้องอิจฉา ทว่าเมื่อไหร่ที่อยู่กันเพียงลำพัง เขามักจะเผยตัวตนของเขาออกมาเสมอ คำพูดของเขาครานั้นทำให้เธอจำขึ้นใจ
เธอกล้ำกลืนฝืนทน กลั้นน้ำตาเอาไว้กอดลูกสาวในอ้อมกอดแนบแน่น เงยหน้ามองเขาดวงตาเอ่อคลอ“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่าง ”
“น่าเบื่อจริง ๆ คนอย่างเธอทั้งจืดชืดทั้งน่าเบื่อ โธ่เว้ย! กลับเองก็แล้วกัน อยู่กับเธอหงุดหงิดชะมัด” ร่างใหญ่พูดจบหันหลังเดินหนีไปอย่างไม่ใส่ใจ ไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่เป็นภรรยากำลังสะอื้นไห้ หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ จ้องมองใบหน้าลูกสาวที่มีใบหน้าเหมือนเขามากกว่าเธอเสียอีก หยาดน้ำใส ๆ ไหลรินมากกว่าเดิมในใจคิดสงสารลูกสาวที่ต้องมาพบเจอพ่ออย่างนี้
“ซินหยาแม่ขอโทษนะที่ต้องให้ลูกมาพบเจอเรื่องแบบนี้ เพราะความอ่อนแอของแม่เอง ที่ยอมทำทุกอย่าง อดทนเสมอมาคิดว่าจะเปลี่ยนพ่อของลูกได้ แต่กลับถูกซ่งหรูอี้อาของลูกหลั่นแกล้งจนต้องคลอดก่อนกำหนดแบบนี้ ความดีเพื่อเอาชนะใจคนตระกูลซ่งไม่รู้เมื่อไหร่ที่แม่จะทำให้สำเร็จหากทำไม่ได้ วันนั้นมาถึงแม่จะพาลูกออกไปจากที่นี่ ที่ที่ไม่ได้ต้องการเราตั้งแต่แรก” หญิงสาวปาด
น้ำตา สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่พาอุ้มลูกสาวไปหาขึ้นรถประจำทางกลับบ้านตระกูลซ่ง
หลี่เซียวฉี หญิงสาวใบหน้างดงามอ่อนหวานอายุ 20 ปี กำลังมีความรักที่ชื่นหวานกับคนรักอย่างหลินฟง ครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจน พ่อเป็นลูกน้องในโรงสีของครอบครัวตระกูลซ่ง เธอรักกับหลินฟงเข้าปีที่ 3 จึงได้รู้ว่าหลินฟงเป็นลูกชายมาเฟีย และยังเป็นศัตรูคู่ค้ากับตระกูลซ่งที่พ่อของเธอทำงานอยู่ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอเลิกลาและหมดรักเขาเลย เพราะเขาเองก็เป็นสุภาพบุรุษรักดูแลเธอราวกับเป็นดอกไม้สูงส่ง
ครั้นความรักสุกง่อมราวกับเกิดพายุฝนกระหน่ำ สายฟ้าฟาดลงกลางอกเมื่อกลับมาบ้านหลังจากไปเดทกับหลินฟง ว่าลูกชายคนโตของตระกูลซ่งแอบชอบเธอมานานได้สู่ขอเธอกับพ่อของเธอ พ่อไม่สามารถขัดขืนหรือขัดขวางเพราะตระกูลซ่งมีเมตตาและบุญคุณแก่พ่อของเธอ จึงยกลูกสาวให้เป็นสะใภ้ตระกูลซ่ง คิดว่าการที่ลูกสาวแต่งเข้าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายโดยที่ไม่ได้ถาม
ความต้องการของเธอแม้แต่น้อย งานแต่งเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้แต่คำลากับหลินฟงเธอก็ไม่ได้ร่ำลาด้วยซ้ำ งานแต่งเขายิ้มหัวเราะมีความสุข แต่เมื่อเข้ามาในห้องนอนเขากลับมีท่าทีเปลี่ยนไป รังเกียจและบอกความรู้สึกที่มีต่อเธอทุกอย่าง เซียวฉีตั้งตัวไม่ถูกสมองเบลอไปหมด ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและเจ็บปวด เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธออย่างที่เขาบอกกับพ่อ แต่เขาเห็นเธอเป็นเพียงสิ่งของที่จะแก้แค้นศัตรูเท่านั้น เซียวฉีมิอาจจะบอกเรื่องนี้กับพ่อได้ แม้จะบอกไปก็คงไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอ จึงได้เก็บความเจ็บปวดนี้เอาไว้เพียงลำพัง จนกระทั้งคืนหนึ่งที่เขาเมากลับมา กระชากตัวของเธอทุ่มลงกับเตียงนอนดูถูกและเหยียบย้ำเกียรติของเธอจนสิ้นซาก
ไม่เพียงเท่านี้ที่เธอได้พบเจอ ยังมีซ่งหรูอี้น้องสาวบุตรธรรมที่แอบรักพี่ชายของตัวเอง คอยรังแกใช้งานเธอสารพัดต่อหน้าครอบครัวมักจะทำเป็นเด็กหญิงใสซื่อ รักและเทิดทูนพี่สะใภ้แต่ลับหลังหลายเป็นนางปีศาจจ้องจะกินเลือดกินเนื้อของเซียวฉี และเป็นต้นเหตุที่ทำให้เซียวฉีคลอดก่อนกำหนด แม้จะอธิบายอย่างไรซ่งจ้าวเหวินก็ไม่มีทางเชื่อคำพูดออกมาจากปากของเธอแม้แต่น้อย
ตอนที่ 25 ครอบครัวสุขสันต์“อย่าบอกนะว่าวันนั้นคุณได้ยินที่ฉันพูดกับจ้าวเหวิน ฉันพูดไปเพราะต้องการให้เขาเลิกระรานฉันเท่านั้น ฉันขอโทษที่เอาชื่อของคุณไปพูดโดยไม่ถาม”“ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยจะบอกคนอื่นว่าฉันเป็นสามีของเธอฉันก็ไม่โกรธ สิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญตอนนี้ฉันอยากรู้หัวใจของเธอมากกว่า ว่าพร้อมจะยอมเปิดใจให้ฉันมั้ย” เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่นพูดข้างหูของเซียวฉี เธอยิ้มเล็ก ๆ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงไหนหัวใจของเธอก็ยังเต้นแรงเมื่ออยู่ข้างเขาเช่นเดียวกัน แต่เธอจะมีความสุขกับเขาได้จริง ๆ นะหรือ“ฉันกลัว ฉันจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณจะดีกับซินหยาแบบนี้ตลอดไป ชีวิตของฉันยกให้ลูกไปหมดแล้ว”“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันทั้งรักทั้งเอ็นดูซินหยาราวกับลูกแท้ ๆ หลังเราแต่งงานกันแล้ว ฉันจะไปจดชื่อรับเลี้ยงซินหยาเป็นลูกของฉัน ซินหยาจะได้รับทุกอย่างเหมือนกับลูกของฉันจริง ๆ”“แล้วครอบครัวคุณละคะ พวกท่านจะรับได้หรือ?”“ไม่ต้องสนใจคนอื่น เพราะฉันทำงานมีธุรกิจของตัวเองคุณพ่อคุณแม่ท่านไม่สนใจหรอกนะ ให้โอกาสฉันนะเซียวฉี” เซียวฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเองเสียงของซินหยาก็ดังขึ้น“หนูก็ชอบคุณอาหลินฟงนะคะคุ
ตอนที่ 24 รับผลกรรมทว่าตอนนั้นเองเซียวฉีหลบได้ทันไม่ได้โดนร่างกายเธอตรง ๆ แต่ก็เฉียดแขนจนเกิดแผลเลือดสีแดงเหลือไหลซึม ทุกคนต่างพากันตกใจเป็นห่วงเซียวฉีตะโกนร้องเสียงหลง“เซียวฉีระวัง!!” จังหวะเดียวกันลูกน้องของหลินฟงก็เข้ามาจับกุมตัวของหรูอี้เอาไว้แย่งมีดจากมือของเธอผลักเธอล้มลงกับพื้นกดแนบกายเอาไว้“ปล่อยนะ!! กรี๊ด ปล่อยฉัน ฉันยังไม่ได้ฆ่านังเซียวฉีด้วยมือของฉันเลย แกมันตายยากตายเย็น ฉันจะฆ่าแก”“อึก ..! หรูอี้ ต่อให้ฉันตายไปเธอมั่นใจจริง ๆ นะหรือว่าจ้าวเหวินจะรับรักเธอนะ” เซียวฉีจับกุมกดบาดแผลริมฝีปากแห้งผากใบหน้าซีดเซียว หลินฟงรีบมาประคองลุกขึ้น ซินหยาเองก็รีบเข้ามาช่วยจับมือลุกขึ้นเช่นเดียวกัน“กรี๊ด!! ทุกอย่างเพราะแก แกคนเดียว” จ้าวเหวินมองหน้าประสานตากับเซียวฉี เรื่องทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นชีวิตของเซียวฉีหรือแม้แต่อาการของหรูอี้ล้วนเป็นความผิดเขาทั้งหมด เขาคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้งขอโทษเซียวฉีด้วยความจริงใจและรู้ผิดความรู้สึกหลายอย่างถาถมเข้ามาเวียนว่ายในความคิด“ฉันขอโทษนะเซียวฉี เรื่องทั้งหมดเพราะฉันเอง ไม่ว่าจะเป็นการหย่าและค่าเสียหายทุกอย่างฉันจะรับเอาไว้เอง ฉันจะจัดการทุกอย่าง
ตอนที่ 23 รับบาดเจ็บจ้าวเหวินสะท้านไปทั้งหัวใจเจ็บปวดแทบบรรยายไม่ถูก เขาเงยหน้ามองตามซินหยาเธอหันมามองเขาอีกครั้งพร้อมโบกมือลา ใจของเขาสั่นวูบราวกับว่าครั้งนี้ เขาจะต้องจากเด็กหญิงตัวน้อยไปจริง ๆ แม้ความแค้นจะฝังลึกแต่ความปวดร้าวครั้งนี้ชัดเจนยิ่งกว่า แต่เดิมมาเขาไม่ได้เกลียดกับหลินฟงมาก่อน เขาเป็นเพื่อนรักกันจนอายุได้15 ปี ตอนนั้นถึงได้รู้ว่าทั้งสองครอบครัวต่างทำกิจการเหมือนกัน และต่างก็แข่งขันกันมาตลอด เขาเริ่มมองหลินฟงเป็นศัตรูคู่แค้นเพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ได้ดีกว่าตน ไม่ว่าจะเป็นการเจรจาขายข้าวแม้แต่ในรั้วโรงเรียน เขามีไหวพริบหัวการค้าในตัว ทำให้จ้าวเหวินเกิดความริษยายิ่งมีเพื่อนมาพูดจากรอกหู ยิ่งเพิ่มความอิจฉามากกว่าเดิม หลินฟงเป็นที่ต้องการและพูดถึงในกลุ่มสาว ๆ แต่เขาก็ยังมีใจมั่นอยู่กับผู้หญิงเพียงคนเดียว จ้าวเหวินอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร จึงแอบตามไปดูและเหมือนโชคเข้าข้าง ผู้หญิงคนนั้นคือหลีเซียวฉีลูกสาวของลุงหลีคนงานของคุณพ่อ แต่นั้นยังไม่ใช่จุดแตกหักของเขาทั้งสอง จนกระทั่งทั้งคู่เรียนจบ พ่อของจ้าวเหวินให้เขาไปติดต่อขายข้าวในอำเภอ แต่เขาไปถึงกลับถูกหลินฟงตัดหน้า
ตอนที่ 22 ปล่อย“น่ารังเกียจคำพูดที่พร่ามออกมาไม่มีความจริงสักส่วน ฉันนะหรือที่รัก? สำคัญตัวเองเกินไปแล้ว ที่ฉันไม่หนีเพราะสงสารคุณพ่อตอบแทนบุญคุณก็เท่านั้น ส่วนเรื่องที่ฉันทนเพราะพ่อกับแม่ของคุณดีกับฉันต่างหาก แล้วคนชาติชั่วอย่างคุณที่พรากฉันจากคนที่ฉันรักมากที่สุดมา หากลองนึกย้อนไปแล้วมีเพียงชั่ววูบเท่านั้นที่ฉันเคยรู้สึก คิดว่าฉันจะบุกมาที่นี่เพียงลำพังอย่างนั้นหรือ?” จ้าวเหวินร้อนวูบวาบสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ คล้ายมีมีดแหลมทิ่มแทงหัวใจ เขามั่นใจแท้ ๆ ว่าเธอนั้นรักเขา แต่ทำไมน้ำเสียงและแววตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาจนไร้เยื่อใย คำพูดราวกับคมมีดที่คอยเฉือนหัวใจของเขาจนเจ็บแปลบ“คุณพ่อคะ ปล่อยหนูกับแม่ไปเถอะนะคะหนูไม่ชอบให้ทั้งสองต้องทะเลาะกันอย่างนี้เลย หนูกลัว” มือเล็ก ๆ ของซินหยาจับมือของเซียวฉีสั่นเทา เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ซินหยาพ่อนะไม่ได้จะลงมือทำร้ายทั้งสองหรอก แค่อยากให้เรากลับมาอยู่ด้วยกันก็เท่านั้นเอง เชื่อฟังพ่อเถอะนะ อยู่กันที่นี่มาสร้างความสุขอย่างที่ซินหยาต้องการ” จ้าวเหวินนั่งย่อตัวลงยื่นมืออ้าแขนให้ลูกสาววิ่งมาหาตน ในเมื่อพูดกับเซียวฉีไม่รู้เรื่องต้องเอ

















