Masuk“พี่อคิณออกไปก่อนได้ไหมคะ รีแต่งตัวไม่สะดวก” เมรีก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา อคิณก้าวเท้าปร
แม่หนูแบมือขอเครปในมือเขา อคิณหัวเราะหึๆ ในลำคอ แล้วส่งเครปชิ้นเจ้าปัญหาให้แม่หนูน้อยไป เกลลีน้อยรับเครปสีสันน่ากินสุดๆ ชวนน้ำลายสอ เอาไว้ในมือ จากนั้นมืออีกข้างล้วงไปที่กระเป๋าสะพายใบโปรด พรางอมยิ้ม แววตาวาวโรจน์มีแววเจ้าเล่ห์ หยิบปากกาเมจิกสีชมพูหวานออกมาถือไว้ จากนั้นเขียนชื่อเกลเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมกับรั้งท้ายด้วยตัว F ลงไปที่กล่องขนม แบบหน้าตาเฉย ส่งยิ้มแป้นแล้นบอกคนตัวโตไปว่า“นี่ไงคะ เครปของเกล มีชื่อเกล F แล้วค่ะ” พร้อมหัวเราะอย่างสะใจอคิณมองยัยตัวแสบ แล้วนิ่งอึ้งให้ตาย เด็กนี่ลูกใคร “แสบฉิบ...”“F กันแบบนี้ก็ได้เหรอ ขี้โกงนี่”“ได้ฉิคะ...” ใบหน้ากลมสดใสขึ้นมาทันที แล้วหัวเราะออกมาแบบสะใจมาก เธอไม่มีวันถูกคนขี้แย่งเอาขนมไปเด็ดขาดจากนั้นเกลลีน้อยก็หมุนร่างอวบกลม อคิณมองตามเด็กหญิงที่วิ่งปรู้ดไปหน้าเคาเตอร์ พลางส่ายหัว เห็นเธอไปยืนหน้าเคาเตอร์พร้อมเขย่งสองเท้าสุดตัวเพื่อส่งขนมไปวางบนเคาเตอร์แล้วรีบบอกพนักงานสาว“พี่ขาคิดเงินหน่อยค่ะ” แม่หนูกลัวถูกคนตัวโตแย่งซื้อขนมตัดหน
ร้านสะดวกซื้อระดับพรีเมียมสัญชาตญี่ปุ่นที่มีสาขาไปทั่วประเทศ และมีสาขาในสนามบินแห่งนี้ด้วยเปิดบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง ภายในมินิมาร์มีอาหาร เครื่องดื่ม ขนมหน้าตาน่ารักและยังอร่อยหลากหลาย แต่ขนมคือสิ่งที่เตะตาเด็กอ้วน เกลลีชอบกินขนม และเครปเย็นสอดไส้ครีมกับสตรอว์เบอรีล้นจุกๆ ชวนน้ำลายสอ จนแม่หนูต้องพาตัวกลมๆ มายืนติดที่ตู้แช่ขนม“น้องน่ากินที่ชู้ด” พลางกวักมือเรียกขนมให้ลงมาหาพุงกลมๆ “ไปอยู่กับพี่เกลนะจ๊ะ พุงพี่ยังว่าง”เด็กหญิงเขย่งปลายเท้าแล้วเอื้อมมือป้อมไปคว้าเครปเย็นสอดไส้ครีมสตรอว์เบอรีที่เหลือเป็นชิ้นสุดท้ายบนชั้นวาง“อีกนิดเดียวจะถึงแย้ว” แต่ด้วยความสูงอันน้อยนิดแม้ขนมจะไม่ได้วางอยู่บนชั้นที่สูงมากทำให้มือป้อมๆ ยังไม่สามารถเอื้อมหยิบขนมลงมาได้ แม่หนูแหงนคอมองขนมชิ้นนั้นอย่างแน่วแน่“หม่ามี๊ฉอนว่า ความพยามอยู่ที่ไหน ความฉำเร็จอยู่ที่นั่น” แม่หนูวัยสามขวบมีความพยายามในเรื่องกินเป็นอย่างมาก ร่างกลมในชุดเดรสสีชมพูสดใสใสกระโดดสุดตัวหวังจะคว้าขนมชิ้นนั้นเพื่อเอาลงมาและไปจ่ายตังค์ที่เ
ตุ๊กตาสติทช์ถูกโยนขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้เด็กน้อยโยนแรงเกินไป ทำให้มันพุ่งไปข้างหน้าแล้วหล่นลงบนสนามหญ้าด้านหน้าโต๊ะของอคิณ มือใหญ่วางแก้วกาแฟลงก่อนก้มลงยืนมือจับ เขาพบว่าเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งมาถึงแล้วใช้มือเล็กหมายจะเก็บ แต่ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นกลับหยิบมันให้ก่อนแล้วดวงหน้าเล็กจ่อยเงยขึ้น ดวงตากลมใสกะพริบน้อย ๆ เมื่อสบกับใบหน้าคมคายของชายแปลกหน้า ริมฝีปากน้อยเผยอยิ้มไร้เดียงสาหวานฉ่ำ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะ”“ไม่เป็นอะไรหนูน้อยอ่ะตุ๊กตาของหนู” เขาส่งตุ๊กตาคืนให้เด็กน้อยรับไป อคิณเพิ่งรู้สึกตัวว่า เขาชอบเด็กผู้หญิง ถ้าเขายังคบกับเมรีอยู่ ป่านนี้เธอกับเขาอาจมีลูกสาวหรือลูกชายตัวเท่านี้แล้วก็ได้“คุณลุงใจดีเหมือนคุณพ่อหนูเลยค่ะ” เสียงเล็กแผ่วเบาบอกก่อนจะรับตุ๊กตาคืนแล้ววิ่งไป อคิณอมยิ้มมองตามหลังเด็กน้อยไป เพื่อนร่วมโต๊ะที่ได้เห็นท่าทางของเขาถึงกับมองหน้ากันหัวเราะเบา ๆ“อคิณ…นายอยากมีลูกขึ้นมาแล้วสินะ กลัวไม่ทันพวกฉันแล้วใช่ไหมไอ้เสือ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านซ้ายของเขาเอ่ยขึ้น&ldq
เมรีนิ่งอึ้งถึงเขาจะดีแค่ไหน ไม่คิดว่าบอสจะโพล่งเจตนาออกมาตรงๆ ว่าอยากรับดูแลเธอกับลูก แต่เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้เพราะในใจยังมีพี่อคิณอยู่เต็มหัวใจ เพียงไม่นานชีวิตในต่างแดนเริ่มทำให้หญิงสาวคุ้นชินวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานนักเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชังถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางความรักของผู้เป็นแม่ ถึงเธอจะต้องเลี้ยงลูกคนเดียวในต่างแดนแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ในแต่ละสัปดาห์เมรีแทบจะไม่เว้นว่างกับการต้อนรับแขก ทั้งเพื่อนร่วมงาน เพื่อนบ้าน และที่สำคัญเจ้านายแสนดีอย่างบอสลีที่ผลัดเปลี่ยนกันมาดูเด็กหญิงตัวน้อย ที่เรียกได้ว่าเป็นลูกรักของพระเจ้า เมื่อลืมตาดูโลกก็มีแต่คนรักคนเอ็นดู เกลลีไม่เคยขาดความรักเลยสักวันลูกสาวตัวน้อยของเธอยังเลี้ยงง่าย ไม่ขี้โรค ไม่งอแง ร่างกลมๆ กับใบหน้าจิ้มลิ้ม มีนิสัยเป็นเด็กอารมณ์ดีขยันสร้างเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มให้ผู้เป็นแม่และคนรอบข้างได้เสมอ ทำให้เมรีคิดว่าชีวิตเธอถูกเติมเต็มแล้วด้วยการมีลูก‘น้องเกล หรือ เกลลี่ ชื่อจริง เกลวดี’ ทำให้เธอไม่ขาดอะไรอีก แม้แต่ความรักที่เคยโหยหามาตลอด“หม่
สำนักงานใหญ่ประเทศสิงคโปร์ถึงตอนนี้อนาคตของเธอกับลูกที่กำลังจะลืมตาดูโลกคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เมรีได้พบกับเจ้านายคนใหม่ชื่อ “มิสเตอร์ลี” หนุ่มนักธุรกิจลูกครึ่งไทย-สิงคโปร์ โปรไฟล์ดีวัยไล่เรี่ยกันและที่สำคัญโสดสนิท เขาเป็นที่หมายตาของบรรดาคนใหญ่คนโตของประเทศหลายคนที่หมายมั่นว่าจะได้คนเก่งๆ อย่างเขาเป็นลูกเขย แต่ด้วยบุคลิกเย็นชาและจริงจังกับงานมากเกินไปเขาปฏิเสธการนัดดูตัวทุกครั้งเพราะคิดกว่าเป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลา ยิ่งผู้หญิงที่พยายามเข้าหาเขาเองก็ยิ่งทำตัวห่างไกลพวกเธอออกไป จนสาวน้อยสาวใหญ่หลายคนทนไม่ไหวกับท่าทีเมินเฉย ก็ยอมล่าถอยออกไปเอง เขาต้องการเปิดใจให้กับคนที่ใช่เท่านั้น“สวัสดีค่ะมิสเตอร์ลี ฉันชื่อเมรีเพิ่งเดินทางมาถึงวันนี้ค่ะ” เสียงหวานระรื่นหูเอ่ยทักทายด้วยภาษาสากลอย่างคล่องแคล่วยื่นฝ่ามือนุ่มออกไปสัมผัสทักทายเจ้านายคนใหม่ด้วยท่าทียิ้มแย้ม รอยยิ้มงดงาม สวยฉ่ำไปทั้งเนื้อทั้งตัวพลันทำให้หัวใจน้ำแข็งอย่างชายหนุ่มลูกครึ่งที่ไม่ได้ให้ความสนใจกับผู้หญิงสวยๆ สักเท่าไหร่ เกิดร้อนวูบวาบาวกับราวกับโดนไฟลนหลอมละลายตั้งแต่วิ
บริษัทชั้นนำชื่อดัง เป็นบริษัทที่ได้ขึ้นชื่อว่าสวัสดิการดีมากแต่ก็เข้ายากเพราะคัดบุคลากรที่มีคุณภาพ ทันทีที่ร่างระหงส์เดินเฉิดฉายเข้ามารายงานตัว หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างมองตามเป็นตาเดียวกันแพ้ให้พลังออร่าของอดีตดาวคณะบัญชีซึ่งพ่วงท้ายด้วยเกียรตินิยมเรียกว่าทั้งสวยทั้งเก่ง แม้บุคลิกของเมรีจะดูแตกต่างจากลุคนักบัญชีทั่วไปที่คุ้นตา“สวัสดีค่ะน้องเมรีใช่มั้ยคะ พี่ชื่อคริสต้านะคะเป็นผู้จัดการค่ะ” สาวใหญ่วัยกลางคนเดินเข้ามาทักทายต้อนรับสมาชิก,ใหม่ เมรีคือนักบัญชีที่สวยที่สุดเท่าที่คริสต้าเคยเห็นมาก่อน ทั้งสวย ทั้งเก่ง โปรไฟล์ดีแบบนี้หาได้ไม่ง่ายเลย ผ่านไปสิบวันความทุรนทุรายเกาะกินหัวใจของสารวัตรอคิณจนผุกร่อน แม้ว่าเขาจะเป็นตำรวจที่เก่งกาจทำคดียากๆ มากมายหลายคดี แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นกับการตามหาเมรีที่ไม่เจอแม้แต่เงา หญิงสาวตัดการติดต่อกับเขาโดยสิ้นเชิง สารวัตรอคิณคิดว่าให้ตามจับผู้ร้ายยังง่ายกว่าการตามหาหัวใจตัวเองที่หลุดหายไปเสียอีกแต่เขาก็ไม่ยอมถอย เบาะแสเดียวที่มีตอนนี้คือเพื่อนสนิทอย่างอลิสเท่านั้น อคิณขับรถไปดักรออลิสาที่หน้าบ้านทุกวั







