Masuk“แล้วพี่เจ๋งแฟนแกล่ะ ไม่คิดจะเปย์แกหน่อยเหรอ ชื่อเจ๋งน่าจะจัดการได้” เมรีนิ่งเงียบไม่ตอบสิ่งที่เพื่อนรักถาม เพราะรู้อยู่แก่ใจ อลิสาไม่ถูกชะตากับแฟนหนุ่มของเธออย่างหนัก เอาจริงๆ เขาชื่อเจ๋ง แต่คบแล้วไม่เจ๋งเท่าไหร่
“เมื่อไหร่แกจะเลิกกับไอ้ผู้ชายคนนี้สักทียัยรี” อลิสากระแทกเสียงใส่ดาวคณะ แล้วมองแรงแถมไปอีกหนึ่งที
“ก็คงใกล้แล้วแหละ”
ดาวคณะคนสวยแต่ไม่ค่อยรวยทรัพย์ถอนหายใจพรืดยาวอย่างเหนื่อยหน่าย แต่เหตุผลเดียวเลยที่เมรียังไม่ยอมตัดความสัมพันธ์กับพี่เจ๋งทั้งที่อยากเลิกแล้วคือเงินก้อนโตที่หลงเชื่อโอนให้เขาไปลงทุนเปิดกิจการร้านคาร์แคร์ที่เขาอ้างว่าไม่กี่เดือนจะคืนทุนจนป่านนี้ยังไม่ได้คืน
“ข่าวดีมากเลยที่แกจะเลิกกับมัน”
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเลิก ฉันแค่อยากได้เงินคืน ไม่อย่างงั้นป่านนี้ฉันคงได้จมูกซีรีส์ใหม่ไปนานแล้ว” เมรีพูดแล้วก็หัวเสียนึกเสียดายเงินเก็บที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบได้หลายแสนบาทช่วงที่อาชีพพริตตี้ของเธอกำลังขาขึ้นได้เงินเป็นกอบเป็นกำ กลับเสียรู้ถูกผู้ชายอย่างไอ้ ‘จิระ หรือเจ๋ง ‘ แฟนหนุ่มมาหลอกยืมไปหมด เพราะดันมองออกว่าลึกๆ เธอใจดี ใจอ่อน ขี้สงสารจนเวลานี้เธอเงินขาดมือต้องหารับงานไม่เว้นว่างแต่ละวัน
“ถ้าไม่อยากพึ่งพ่อฉัน อย่างนั้นแกต้องใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์มากกว่านี้ เป็นถึงดาวคณะแต่ทำตัวเหมือนแม่ชีแบบนี้ไม่ได้” อลิสานึกอะไรสนุกๆ ออก แถมยังทำเงินได้ด้วย แต่ตอนนี้เธอต้องทำการกู้สภาพร่างเพื่อนสาวที่โหมงานหนักจนแอบโทรมลงไปอย่างเร่งด่วน
“ยังไง ไหนว่ามาซิ” เมรีตาโต งานอะไรเงินดีกว่าเป็นพริตตี้เอ็มซี
“แกจำผับหรูๆ ที่เราไปเที่ยวเมื่อเดือนก่อนได้ไหม ฉันรู้จักกับเจ้าของร้านดี ถ้าแกอยากลองทำอะไรสนุกๆ แถมมีเงินติดไม้ติดมือเยอะๆ กลับออกมาอย่างที่ต้องการ คืนนี้ฉันจะพาไปที่นั่น สนใจไหม” อลิสาดีใจมากที่สามารถปลุกสาวสวยดีกรีดาวมหาลัย แต่ชอบทำตัวราวกับอาศัยอยู่ในสำนักนางชี ให้ตามไปท่องราตรีในคืนนี้ด้วยกัน
“ไปๆ ช่วงนี้ฉันกำลังร้อนมาก”
“อ้าว! แล้วทำไม ไม่ไปนั่งตากแอร์สวยๆ ในคณะล่ะยะ”
“ เปล่า...ไม่ใช่แค่อากาศที่ร้อน ฉันร้อนเงิน ร้อนมาก” เมรีรีบตกปากรับคำแบบไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ขอแค่งานที่ทำได้เงินเยอะเป็นพอ เธอก็ไม่เกี่ยง
“ถ้างั้นเดี๋ยวคืนนี้ฉันขับรถมารับไปด้วยกัน” คนชวนเอ่ยปากนัดเวลาเสร็จสรรพ
ณ ร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวของบรรดานักท่องราตรีและไฮโซทั้งหลาย แสงไฟหลากสียามค่ำคืนในร้านถูกเปิดสว่างเป็นจังหวะรับกับเสียงเพลงสมัยใหม่คุ้นหูคนฟัง ชวนให้ลูกค้าที่มาเที่ยวลุกขึ้นเต้นอย่างสนุกสนาน สองสาวในชุดเดรสเก๋ไก๋สมกับหน้าตาทันสมัย เปลี่ยนลุคจากนักศึกษาวัยใส รีบเดินเข้าไปทางหลังร้าน จะว่าไปการมาที่นี่ก็ไม่ได้ปลอดภัยนัก และหากไม่จำเป็นจริงๆ เมรีเองก็ไม่อยากย่างกรายเข้ามาสถานที่แบบนี้ เพราะอาจถูกมองได้ว่าเป็น ‘นักศึกษาขายตัว’ แต่งานที่อลิสาแนะนำมันก็เข้าข่ายที่จะถูกเหมารวมอยู่ เพียงแต่เธอมีจุดประสงค์ต้องการเงินด่วน แต่ไม่ได้มาขายแน่นอน
เอาละวะ ในเมื่อมาถึงทางตันแล้ว เมื่อเช้าเงินก้อนสุดท้ายก็ถูกโอนให้ญาติไปทำเรื่องประกันตัวมารดาออกมา จากคุก หากเวลานี้หากเปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมาดู เรียกได้ว่าโจรยังสงสารไม่หน้าด้านพอจะปล้น
‘เงินในบัญชีติดลบจะซบใครได้’
“นี่ยัยรีคิดไรอยู่ ยิ้มสิยิ้ม จะมาของานเขาทำ” เสียงของอลิสาปลุกให้เมรีหลุดจากภวังค์ความคิด
ผ่านไปไม่นานสาวใหญ่ที่ดูผ่านร้อนผ่านหนาวมีประสบการณ์โชกโชนก็เดินหน้าเปื้อนยิ้มเข้ามาหาสาวสวยทั้งสองที่รีบยกมือขึ้นไหว้
“สวัสดีค่ะพี่คาร์เทีย”
อลิสาและเมรีเดินทางมาถึงร้านตั้งแต่หัวค่ำตอนที่นักเที่ยวยังไม่เยอะมากนัก จะได้คุยงานกันได้สะดวก
“สวัสดีค่ะคุณหนูอลิส มาเที่ยวเหรอคะคืนนี้” เจ๊คาร์เทียสาวสองเจ้าของร้านลากเสียงยาวพลางปรี่เข้ามากอดทักทายลูกค้าวีไอพีอย่างสนิทสนม อลิสาเป็นสาวสวยและรวยมาก เป็นถึงลูกสาวนายพลแต่ใช้ชีวิตแปลกประหลาด ชอบลากตัวเองมาเที่ยวเร่ร่อนอยู่ในแหล่งอโคจรราวกับอยากประชดชีวิต
“วันนี้อลิสไม่ได้มาเที่ยวอย่างเดียวนะคะ อลิสพาเพื่อนมาด้วย อยากฝากงานคืนนี้ เห็นว่าคืนนี้มีจัดประมูลดริ๊งเรียกลูกค้าอยู่ไม่ใช่เหรอคะ”
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อเมรีนะคะ” เธอเรียกสาวสองเจ้าของร้านว่าเจ๊ตามแบบอลิส เจ๊คาร์เทียยืนกอดอกกวาดสายตามองเมรีตั้งแต่หัวจดเท้า “สวย สวยมากลูกสาว เจ๊ถูกใจสิ่งนี้มากค่ะคุณหนูอลิส ยินดีต้อนรับสาวๆ สู่ร้านเจ๊นะคะ ว่าแต่ชื่อเมรี มันไม่เชยไปหน่อยเหรอ เจ๊เปลี่ยนชื่อใหม่ให้เอาไหม”
เมรีถอนใจเฮือก พรางส่ายหน้าหวือ “ไม่ดีกว่าค่ะ ชื่อเมรีเพื่อนจำง่ายดี”
เจ๊คาร์เทียไหวไหล่ “ก็แล้วแต่นะ”
“อลิส แกไม่ได้พาฉันมาขายตัวใช่ไหม” เมรีเบี่ยงหน้าหลบลงมาหาอลิสจีบปากเค้นถามเสียงเบา ไม่ให้เจ๊แกผิดสังเกตเมื่อมองบรรยากาศรอบๆ ตัว
ตุ๊กตาสติทช์ถูกโยนขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้เด็กน้อยโยนแรงเกินไป ทำให้มันพุ่งไปข้างหน้าแล้วหล่นลงบนสนามหญ้าด้านหน้าโต๊ะของอคิณ มือใหญ่วางแก้วกาแฟลงก่อนก้มลงยืนมือจับ เขาพบว่าเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งมาถึงแล้วใช้มือเล็กหมายจะเก็บ แต่ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นกลับหยิบมันให้ก่อนแล้วดวงหน้าเล็กจ่อยเงยขึ้น ดวงตากลมใสกะพริบน้อย ๆ เมื่อสบกับใบหน้าคมคายของชายแปลกหน้า ริมฝีปากน้อยเผยอยิ้มไร้เดียงสาหวานฉ่ำ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะ”“ไม่เป็นอะไรหนูน้อยอ่ะตุ๊กตาของหนู” เขาส่งตุ๊กตาคืนให้เด็กน้อยรับไป อคิณเพิ่งรู้สึกตัวว่า เขาชอบเด็กผู้หญิง ถ้าเขายังคบกับเมรีอยู่ ป่านนี้เธอกับเขาอาจมีลูกสาวหรือลูกชายตัวเท่านี้แล้วก็ได้“คุณลุงใจดีเหมือนคุณพ่อหนูเลยค่ะ” เสียงเล็กแผ่วเบาบอกก่อนจะรับตุ๊กตาคืนแล้ววิ่งไป อคิณอมยิ้มมองตามหลังเด็กน้อยไป เพื่อนร่วมโต๊ะที่ได้เห็นท่าทางของเขาถึงกับมองหน้ากันหัวเราะเบา ๆ“อคิณ…นายอยากมีลูกขึ้นมาแล้วสินะ กลัวไม่ทันพวกฉันแล้วใช่ไหมไอ้เสือ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านซ้ายของเขาเอ่ยขึ้น&ldq
เมรีนิ่งอึ้งถึงเขาจะดีแค่ไหน ไม่คิดว่าบอสจะโพล่งเจตนาออกมาตรงๆ ว่าอยากรับดูแลเธอกับลูก แต่เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้เพราะในใจยังมีพี่อคิณอยู่เต็มหัวใจ เพียงไม่นานชีวิตในต่างแดนเริ่มทำให้หญิงสาวคุ้นชินวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานนักเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชังถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางความรักของผู้เป็นแม่ ถึงเธอจะต้องเลี้ยงลูกคนเดียวในต่างแดนแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ในแต่ละสัปดาห์เมรีแทบจะไม่เว้นว่างกับการต้อนรับแขก ทั้งเพื่อนร่วมงาน เพื่อนบ้าน และที่สำคัญเจ้านายแสนดีอย่างบอสลีที่ผลัดเปลี่ยนกันมาดูเด็กหญิงตัวน้อย ที่เรียกได้ว่าเป็นลูกรักของพระเจ้า เมื่อลืมตาดูโลกก็มีแต่คนรักคนเอ็นดู เกลลีไม่เคยขาดความรักเลยสักวันลูกสาวตัวน้อยของเธอยังเลี้ยงง่าย ไม่ขี้โรค ไม่งอแง ร่างกลมๆ กับใบหน้าจิ้มลิ้ม มีนิสัยเป็นเด็กอารมณ์ดีขยันสร้างเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มให้ผู้เป็นแม่และคนรอบข้างได้เสมอ ทำให้เมรีคิดว่าชีวิตเธอถูกเติมเต็มแล้วด้วยการมีลูก‘น้องเกล หรือ เกลลี่ ชื่อจริง เกลวดี’ ทำให้เธอไม่ขาดอะไรอีก แม้แต่ความรักที่เคยโหยหามาตลอด“หม่
สำนักงานใหญ่ประเทศสิงคโปร์ถึงตอนนี้อนาคตของเธอกับลูกที่กำลังจะลืมตาดูโลกคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เมรีได้พบกับเจ้านายคนใหม่ชื่อ “มิสเตอร์ลี” หนุ่มนักธุรกิจลูกครึ่งไทย-สิงคโปร์ โปรไฟล์ดีวัยไล่เรี่ยกันและที่สำคัญโสดสนิท เขาเป็นที่หมายตาของบรรดาคนใหญ่คนโตของประเทศหลายคนที่หมายมั่นว่าจะได้คนเก่งๆ อย่างเขาเป็นลูกเขย แต่ด้วยบุคลิกเย็นชาและจริงจังกับงานมากเกินไปเขาปฏิเสธการนัดดูตัวทุกครั้งเพราะคิดกว่าเป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลา ยิ่งผู้หญิงที่พยายามเข้าหาเขาเองก็ยิ่งทำตัวห่างไกลพวกเธอออกไป จนสาวน้อยสาวใหญ่หลายคนทนไม่ไหวกับท่าทีเมินเฉย ก็ยอมล่าถอยออกไปเอง เขาต้องการเปิดใจให้กับคนที่ใช่เท่านั้น“สวัสดีค่ะมิสเตอร์ลี ฉันชื่อเมรีเพิ่งเดินทางมาถึงวันนี้ค่ะ” เสียงหวานระรื่นหูเอ่ยทักทายด้วยภาษาสากลอย่างคล่องแคล่วยื่นฝ่ามือนุ่มออกไปสัมผัสทักทายเจ้านายคนใหม่ด้วยท่าทียิ้มแย้ม รอยยิ้มงดงาม สวยฉ่ำไปทั้งเนื้อทั้งตัวพลันทำให้หัวใจน้ำแข็งอย่างชายหนุ่มลูกครึ่งที่ไม่ได้ให้ความสนใจกับผู้หญิงสวยๆ สักเท่าไหร่ เกิดร้อนวูบวาบาวกับราวกับโดนไฟลนหลอมละลายตั้งแต่วิ
บริษัทชั้นนำชื่อดัง เป็นบริษัทที่ได้ขึ้นชื่อว่าสวัสดิการดีมากแต่ก็เข้ายากเพราะคัดบุคลากรที่มีคุณภาพ ทันทีที่ร่างระหงส์เดินเฉิดฉายเข้ามารายงานตัว หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างมองตามเป็นตาเดียวกันแพ้ให้พลังออร่าของอดีตดาวคณะบัญชีซึ่งพ่วงท้ายด้วยเกียรตินิยมเรียกว่าทั้งสวยทั้งเก่ง แม้บุคลิกของเมรีจะดูแตกต่างจากลุคนักบัญชีทั่วไปที่คุ้นตา“สวัสดีค่ะน้องเมรีใช่มั้ยคะ พี่ชื่อคริสต้านะคะเป็นผู้จัดการค่ะ” สาวใหญ่วัยกลางคนเดินเข้ามาทักทายต้อนรับสมาชิก,ใหม่ เมรีคือนักบัญชีที่สวยที่สุดเท่าที่คริสต้าเคยเห็นมาก่อน ทั้งสวย ทั้งเก่ง โปรไฟล์ดีแบบนี้หาได้ไม่ง่ายเลย ผ่านไปสิบวันความทุรนทุรายเกาะกินหัวใจของสารวัตรอคิณจนผุกร่อน แม้ว่าเขาจะเป็นตำรวจที่เก่งกาจทำคดียากๆ มากมายหลายคดี แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นกับการตามหาเมรีที่ไม่เจอแม้แต่เงา หญิงสาวตัดการติดต่อกับเขาโดยสิ้นเชิง สารวัตรอคิณคิดว่าให้ตามจับผู้ร้ายยังง่ายกว่าการตามหาหัวใจตัวเองที่หลุดหายไปเสียอีกแต่เขาก็ไม่ยอมถอย เบาะแสเดียวที่มีตอนนี้คือเพื่อนสนิทอย่างอลิสเท่านั้น อคิณขับรถไปดักรออลิสาที่หน้าบ้านทุกวั
หัวใจหญิงสาวหล่นวูบหายไปในพริบตาเมื่อได้ยินคนในห้องกำลังโกหกอยู่ ไม่เข้าใจเลยทำไมเขาต้องโกหกด้วย นิ้วเรียวของ เธอกดกริ่งหน้าห้องซ้ำอีกครั้งย้ำว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ผิดหู ทันทีที่คนหลังประตูโผล่หน้าออกมาหัวใจเมรียิ่งแตกสลายเหมือนโดนปืนยิงจนหัวใจทะลุ“ทำไมคุณถึงอยู่ในห้องนี้” ริมฝีปากบางเม้มหนักเข้าหากันกัดฟันถามหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าในสภาพสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยชวนให้เมรีคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้“ใครมาน้ำมนต์” เสียงคุ้นเคยตะโกนถามลอดผ่านช่องประตูที่ยังไม่เปิดกว้างดี“คุณออกมาดูเองสิคะ” น้ำเสียงและท่าทางยียวนกวนประสาทชวนให้เมรีอยากจะพังประตูให้หักออกจากกัน“รี! มาได้ยังไงครับ”ใบหน้าเข้มตื่นตะลึงเมื่อน้ำมนต์เปิดประตูกว้าง สายตาเกรี้ยวกราดที่เมรีมองสารวัตรในสภาพกระดุมเสื้อยังติดไม่เสร็จอยู่ในห้องกับแฟนเก่าเห่าเก่งอย่างน้ำมนต์ยิ่งย้ำว่าเธอเข้าใจไม่ผิด หัวใจดวงน้อยโดนบดขยี้เป็นผุยผงเมื่อคืนเขายังทำทีว่าแฟนเก่าไม่มีตัวตน แต่วันนี้นังผีนั่นมาอยู่ในห้องของเขาสองต่อสอง ข่าวดีที่จะมาบอกเขาถูกกลืนหายลงไปในลำคอ&ldquo
“งั้นเล่ามาค่ะรีรอฟังอยู่ แต่พูดให้ดีๆ นะคะ” เมรีสะบัดหน้าหนีเบือนออกไปข้างกระจกรถ อคิณเหลือบเห็นภาพใบหน้าสวยทำหน้าผากย่นยู่ ดวงตาแข็งราวกับรูปปั้นหินบ่งบอกว่าเธอกำลังงอนเขาอยู่สะท้อนเงาจากกระจกอย่างชัดเจน“เรื่องมันยาวนะ ถ้าจะให้พี่เล่าคืนนี้รีคงต้องอยู่กับพี่ทั้งคืนแล้วล่ะ” อคิณแกล้งกระแซะแฟนสาวคนสวยแสนขี้หึง เผื่อจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นบ้าง“พี่คิน! ยังจะมีหน้ามาฉวยโอกาสอีก รีโกรธพี่จะแย่แล้วอยู่แล้วนะคะ ส่งรีกลับหอเลยค่ะไม่มีอารมณ์จะฟังแล้ว” เสียงแหลมตะคอกใส่คนพูดเล่นจนหน้าสลด ใบหน้าหวานโกรธจัดจนแทบกินคนเข้าไปได้แล้วทั้งตัว“โอเคๆ เดี๋ยวพี่ไปส่งรีกลับหอพักเลย” อคิณไม่อยากขัดใจแฟนสาวที่กำลังอารมณ์เสีย เขาทำตามคำกล่าวที่คนโบราญว่าไว้น้ำเชื่ยวอย่าเอาเรือเข้าไปขวาง ตอนนี้อารมณ์ของเมรียิ่งกว่าน้ำป่าไหลหลากลงมาจากยอดภูเขาสูงชันที่พร้อมจะพัดพาสิ่งกวนตากวนใจอย่างเขาให้หายไปได้ในชั่วพริบตา พอรถจอดเขาพยายามจะอธิบายบางอย่างและเดินตามไปส่งแฟนสาว ทว่าเสียงโทรศัพท์เบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ดังขึ้น“สวัสดีครั







