Ep.02

แม้เสียงปืนจะดังเพียงใด แต่ร่างบางที่ยังคงดิ้นเร่า ๆ อย่างทรมานยังขยับบิดตัวอยู่บนเตียงกว้าง มือเล็กจิกเสื้อผ้าตัวเองแน่น ลมหายใจหอบกระชั้น เสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

ปรเมนทร์รีบตรงเข้าหา หวังจะดึงตัวเธอขึ้นพาหนีออกจากที่แห่งนี้ เขาเหลือบมองใบหน้าหวานกับเรือนร่างระหงอิ่มเอิบอย่างคร่าว ๆ แต่กลับหายใจสะดุดไปครึ่งจังหวะเมื่อเห็นใบหน้าของเธอถนัดตา ทว่าไม่นานเขาก็ต้องตกใจ เมื่อจู่ ๆ ตัวเขากลับถูกมือเล็กกระชากล้มไปทาบอยู่บนเรือนร่างเร่าร้อนของเธอเสียเอง

“เฮ้ย!... ทำไมถึงมีแรงเยอะนักนะยายตัวยุ่ง” เสียงทุ้มบ่นอย่างรำคาญเมื่อเป็นฝ่ายเสียท่าให้ผู้หญิง

“อื้อ... ช่วยฉันด้วย...”

ริมฝีปากร้อนผ่าวพยายามจะครอบครองเรียวปากของปรเมนทร์ ฝ่ามือคู่เล็กสัมผัสสะเปะสะปะไปทั่วแผ่นหลังกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ อารมณ์ปรารถนาพลุ่งพล่านไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด อกอวบเบียดเสียดแผ่นอกกว้างอย่างยั่วยวน ฝ่ามือซุกซนของเธอทำให้ปรเมนทร์สะดุ้งโหยงด้วยความคาดไม่ถึง ว่าหญิงสาวจะมือไวได้ถึงเพียงนี้ เมื่อเธอสัมผัสตัวตนของเขาที่เร้นอยู่ใต้กางเกงยีนส์จนเกิดอาการตอบสนองอย่างเหิมเกริม

“เฮ้ย!...” มือกว้างยันตัวขึ้นทันที ด้วยความตกใจปนซ่านเสียวที่จู่โจมขึ้นอย่างน่าสะพรึง

“ได้โปรด... ช่วยฉันเถอะนะ...”

“ช่วยบ้าช่วยบออะไรตอนนี้เล่า! เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้”

เขารวบตัวเธอขึ้นจากเตียงใหญ่ด้วยสีหน้ากึ่งเคร่งขรึมกึ่งว้าวุ่น ริมฝีปากหยักขบเม้มแน่นประหนึ่งสะกดควบคุมอารมณ์ แต่ดูเหมือนแม่ตัวยุ่งจะไม่ยอมละความพยายามจะทำลายสติของเขา ด้วยการเบียดเรือนร่างเสียดสีเข้าหา อย่างเร่าร้อน ริมฝีปากอิ่มวนเวียนไปทั่วซีกหน้าครึ้มแนวเคราเลยไปถึงติ่งหูและลำคอ โดยไม่สนใจหัวใจของเขาที่สะท้านสะเทือนไปตามอารมณ์ปรารถนาแม้แต่น้อย

ปรเมนทร์อยากจะยอมตามใจเธอเสียด้วยซ้ำ อยากปลดเสื้อผ้าออกจากร่างแล้วปล่อยให้เธอซุกไซ้เขาตามแต่ใจปรารถนา หากไม่ติดว่ากำลังอยู่ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

“ได้โปรด...”

“ผมโปรดแน่... แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงชีวิตแบบนี้ ยาหยี”

ปรเมนทร์คว้าผ้าปูที่นอนพันร่างละมุนที่ดิ้นเร่า ๆ อยู่ในอ้อมแขนไว้แน่น ก่อนช้อนตัวเธอขึ้นพาดบ่าแล้วพาออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เหตุการณ์บนเรือเป็นหน้าที่ของลูกน้องจัดการ

ร่างบางยังคงกระสับกระส่ายอยู่บนเบาะโดยสารด้านหลังของรถยนต์สมรรถนะสูง เสียงครวญครางของหญิงสาวรบกวนสมาธิปรเมนทร์จนเขาต้องถอนใจบ่อย ๆ พลางเหลือบตามองกระจกข้าง เห็นแสงไฟจากรถอีกคันขับตามมาติด ๆ สัญชาตญาณเตือนว่าไม่ปลอดภัย หญิงสาวที่พาตัวมาด้วยกลายเป็นภาระอันยิ่งใหญ่ที่เขาต้องรับผิดชอบ

“แม่ตัวยุ่งเอ๊ย! ทำไมถึงเซ่อซ่าไปโดนยาปลุกเข้าได้นะ”

ปรเมนทร์สบถพร้อมผ่อนลมหายใจแรง ๆ ก่อนเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงอันตราย มุ่งตรงสู่เขตเหมืองของสิงหนาท เพราะมั่นใจว่านั่นคือที่เดียวที่สามารถให้ความปลอดภัยแก่เขาและเธอได้

ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องยนต์ ทำให้เขาหลบหลีกศัตรูจนถึงเขตเหมืองได้อย่างปลอดภัย เขาถอนหายใจโล่งอกอีกครั้ง ก่อนเหลือบมองกระจกหลัง  แล้วนัยน์ตาคมก็ต้องเบิกกว้าง

“เฮ้ย!”

เสียงสบถดังลั่นพร้อมกับเบรกกระทันหัน ทำให้ร่างอวบอิ่มเปล่าเปลือยกลิ้งตกจากเบาะหลังมานอนกองอยู่กับพื้นรถ เสียงแผ่วพร่ายังคงครวญกระเส่า ป่ายปัดเรือนร่างอย่างไร้สติจากฤทธิ์ยาปลุก

“ถอดออกตั้งแต่เมื่อไหร่วะนี่... ปัดโธ่เว้ย! เธอนี่มันตัวยุ่งแท้ ๆ ให้ตายสิ!”

ปรเมนทร์หันซ้ายแลขวาอย่างระวัง ก่อนเร่งเครื่องมุ่งหน้าไปท้ายเหมือง หัวใจเต้นระรัวเหมือนกลองเพล ภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าที่ตรึงสายตาทำให้ต้องสะบัดศีรษะขับไล่ความคิด พร้อมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ควบคุมตัวเอง

ความร้อนแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วกาย ขวัญข้าวดิ้นรนหาทางปลดปล่อยตัวเอง ผ้าผืนใหญ่ที่เคยคลุมร่างเปลือยถูกดึงออกจนหมดสิ้น ร่างขาวนวลดิ้นเร่าด้วยความทรมานที่เร่าร้อน

“โอ๊ย... ร้อนเหลือเกิน... ได้โปรดช่วยฉันที...”

เสียงครวญกระเส่าของหญิงสาวที่บิดกายอยู่เบาะหลังทำให้ปรเมนทร์เผลอขบเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเหมือนถูกฝ่ามือคู่เล็กกระตุกดึงออกจากร่าง ขัดกับสีหน้าเคร่งขรึม เขารีบจอดรถแอบข้างทาง ดึงเสื้อแจ็กเก็ตตัวใหญ่จากเบาะ ตั้งใจจะนำไปสวมให้หญิงสาว

ปรเมนทร์ก้าวลงจากรถพร้อมเสื้อในมือ เปิดประตูด้านหลัง ดึงร่างบอบบางที่ดิ้นทุรนทุรายขึ้นมาจับสวมเสื้อให้ แต่เพียงปลายนิ้วแตะต้นแขนร้อนผ่าว หญิงสาวกลับโถมเข้าหา ยกแขนโอบรัดต้นคอเขาแน่น รู้ตัวอีกทีเธอก็ขึ้นมานั่งบนตักแล้ว