Ep.5 (50%)

EP 5

พาร์ทแนท

16 มกราคม 2566

เวลาผ่านมาสองอาทิตย์นับตั้งแต่วันที่พี่คิงมาวนเวียนในชีวิต จันทร์ถึงศุกร์เขาจะแวะมาหาช่วงเย็นและค่ำหน่อยก็กลับ ส่วนเสาร์อาทิตย์จะมาช่วงเช้าแล้วกลับช่วงค่ำเช่นกัน เราสองคนสนิทกันมากขึ้น พูดคุยกันได้คล่องคอกว่าเก่า

พี่คิงให้เกียรติฉันมาตลอด ไม่เคยล่วงเกินหรือแตะเนื้อต้องตัว และฉันเองก็ไม่เคยรู้สึกอึดอัดหรือไม่ปลอดภัยเลยสักครั้งเวลาที่อยู่กับเขา

"ยายพี่ใจดีจริงๆ ใช่มั้ย" ถามพี่คิงที่ตอนนี้ขับรถมุ่งหน้าจะพาฉันไปหายายของเขา 

"จริงสิ ยายพี่น่ะใจดีสุดๆ" ตอบกลับพร้อมหันมายิ้มกว้างให้ ฝ่ามือใหญ่ทาบลงบนศีรษะทุยอย่างเบามือ "ไม่ต้องกังวลอะไรเลย ทำตัวสบายๆ" พูดจบก็เอามือออกแล้วไปตั้งหน้าขับรถตามเดิม

"โอเคค่ะ แนทจะพยายามทำตัวสบายๆ" 

ได้ยินแบบนั้นก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย เนื่องจากยายผิงอยากจะเจอฉันเลยบอกว่าว่างแล้วให้มาหาท่านหน่อย และวันนี้ก็เป็นวันหยุดพอดี

"คิดซะว่ายายพี่ก็คือยายเธอ"

"..."

"อีกหน่อยก็ต้องเป็นหลานสะใภ้ยายอยู่ดี"

"บ้าแล้วพี่ พูดอะไรเนี่ย" เขินรอบที่ล้านได้แล้วมั้ง พี่คิงเองก็ชอบพูดหยอดพูดหวานใส่ไม่ขาดสาย ขืนเป็นแบบนี้บ่อยๆ มีหวังฉันได้ใจอ่อนยวบกว่าเก่าแน่นอน

ใช้เวลาในการเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึง ลงจากรถได้สายตาก็มองดูบ้านหลังตรงหน้า ทว่ามันเป็นบ้านปูนสองชั้นขนาดไม่ใหญ่จนเกินไปแต่สวยงาม สีสันบนผนังรอบนอกดูสดใสสบายตาด้วยสีเขียวอ่อนๆ

"บ้านสวยจัง" 

"แน่นอน ยายพี่แกเลือกเองและจัดการเองหมดทุกอย่าง" 

"อยู่กับยายแค่สองคนเหรอคะ แม่พี่ล่ะ" 

"อื้ม แม่พี่เสียแล้วส่วนพ่ออยู่ญี่ปุ่น" 

"พี่โอเคมั้ย" เห็นบอกว่าเขาไม่มีแม่แล้วฉันก็เลยรู้สึกไม่ดีที่ถาม

"โอเคสิ แม่พี่เสียนานแล้วล่ะ" เขาหันมายิ้มให้ "เข้าบ้านกันดีกว่า ยายรออยู่"

"ค่ะๆ"

จากนั้นพี่คิงก็เดินนำส่วนฉันเดินตาม แวบแรกที่เหยียบเท้าเข้าไปฉันก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจมากกับภายในบ้านที่ดูสวยกว่าภายนอกเสียอีก จัดสัดส่วนลงตัวน่าอยู่สุดๆ

"มากันแล้วเหรอ" เสียงของคนสูงวัยดังขึ้นก่อนที่ยายผิงจะมาเดินมาหยุดอยู่ตรงข้างหน้า "แนทใช่มั้ยเนี่ย ทำไมหน้าตาน่ารักจังเลยลูก" ยายเดินเข้ามาหาฉันแล้วจับเนื้อจับตัวดูอย่างเอ็นดู

ความรู้สึกฉันมันสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและใจดีของยาย

"สวัสดีค่ะ" ฉันไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ผู้ใหญ่

"จ้ะ" ยายรับไหว้พร้อมรอยยิ้มก่อนจะพาฉันเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาโดยลืมไปว่าหลานชายตัวจริงนั้นมีตัวตนอยู่ 

"ลืมหลานชายแล้วรึไงยายผิง" พี่คิงร้องท้วงก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ

ตอนนี้ฉันอยู่กึ่งกลางของคนใจดี ฝั่งซ้ายเป็นยายฝั่งขวาเป็นพี่คิง แทนที่จะอึดอัดทำตัวไม่ถูกแต่ฉันกลับรู้สึกอบอุ่นและเป็นตัวของตัวเอง

"ยายยังดูสาวและสวยอยู่เลยนะคะ" เอ่ยชมเยินยอตามความเป็นจริง เพราะยายยังดูเหมือนคนเพิ่งจะสี่สิบปลายๆ แต่เห็นพี่คิงบอกว่าอายุหกสิบห้าแล้ว

"แหม ปากหวานจริงเชียว แบบนี้ล่ะถูกใจยายจริงๆ" ท่านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วมองฉันด้วยสายตาที่อ่อนละมุน

"บอกแล้วว่าคิงตาถึง" พี่คิงพูดแทรกก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปกดเปิดโทรทัศน์เครื่องใหญ่ที่ติดผนัง "กลัวจะเบื่อเลยเปิดให้เปลืองไฟเล่นๆ" พูดกวนๆ แล้วกลับมานั่งลงที่เดิมพร้อมกับรีโมตในมือ

"ไอ้หลานคนนี้น่าเคาะกบาล!" ยายทำได้แค่ดุเล่นๆ ไม่จริงจัง

'ข่าวเด่นต่างประเทศวันนี้ รายงานข่าวสถานการณ์ที่ญี่ปุ่นซึ่งตอนนี้มีแก๊งมาเฟียญี่ปุ่นหรือเรียกกันว่ายากูซ่าเถื่อน ออกอาละวาดรีดไถและทำร้ายประชาชนในโตเกียวบาดเจ็บเป็นจำนวนมากและเสียชีวิตหลายราย เบื้องต้นเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ทำการระงับและจับกุมคนร้ายได้บางส่วน สาเหตุที่ทำนั้นยังไม่ทราบโดยแน่ชัดต้องรอรายงานอีกครั้งค่ะ'

นี่เป็นเสียงนักข่าวหญิงที่รายงานสถานการณ์ข่าวของบ้านเมืองผ่านโทรทัศน์ ได้ฟังแบบนั้นก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันทีที่ว่ามีคนเสียชีวิตและบาดเจ็บ